18

Zamanın durmasını nasıl sağlardı insan? Kafasından anıları atarak, üzüldüğü ve kötü olan ne varsa durdurabilir mi? Zamanı hafızamda durdurmak ve yoluma artık devam edebilmek istiyordum. Büyürken, birçok kayıplar verirken, kendi çocukluğumu eksik yaşamıştım. Bir çocuk geceleri "anne ve baba sizin sesiniz nasıldı? Rüyamda benimle konuşur musunuz? Hatırlamak istiyorum." der miydi? " Baba, yeni dişimi yastığımın altına bırakırsam sabah oyuncak bulur muyum?" diye sorar ve bu yalana kendini nasıl kaptırırdı... Eksik kalan her bir duygumu, Efehan ve Şilan'da tamamlamaya çalışıyordum. Salondaki L şeklindeki kanepeye uzanıp haber kanallarını karıştırdığım esnada elimden kumandayı almaya çalışan Efehan'ı anlamaya çalıştım. "Ne oldu küçük paşa?" diyerek merakla sorumu sordum. Minik elleri kumandadan ayrılıp iki yanına düştüğünde kumandayı uzattım. " Ne açmak istiyorsun? Söyle ben halledeyim." diyerek yanında olduğumu hissettiren en güven veren bakışımı attım. Benim çizgi filmim başladı. Rafadan Tayfa! Son harfi uzatarak söylerken zafer kazanmış gibi ekrandaki kurgu karakterlere gözlerini dikip sevinçle izlemeye başladı. Başımın altındaki yastığı sağ elimle düzeltip daha rahat olabileceğim hale getirdim. O tekli koltukta ben diğer koltukta uzanmış çizgi film izlerken, Şilan ve Sevda salona giriş yaptılar. Masaya göz gezdirdiğimde haşlanmış yumurta üzerine pulbiber dökülmüş halde sunuma hazırlanmış, patates kızartması Efehan'ım bayılıyordu. Sofrada çatal eksik olmasa dahi elleriyle yemeyi çok seviyordu. Önündeki servis tabağına patates kızartması, salata, domates, sevdiği küçük misket şeklindeki peynirleri ilave edip tabağı tekrar önüne bıraktım. Sevda çaylarımızı doldururken bende masadaki boş duran su bardağına meyve suyu doldurdum. "Hadi için bakalım ama sakın üzerinize dökmeyin. Anlaştık mı?" diye sorduğumda ağzı dolu olmasına rağmen kafasını onaylıyorum anlamında sallayıp tabağındakileri yemeye devam etti. İkbal'le birbirimize her şey yolunda dercesine bakışlar atarak sessizce konuştuk. Yastığın kenarında çalan telefonumu uzanıp aldığımda ekrandaki isme baktım. Arayan Sevilay Yengem'di. Evlendiğimden bu yana olan yolda çok destekleri olmasına rağmen üst üste davetlere gittiğimiz için davet etmeye fırsatımız olmamıştı. Mahcup bir ses tonuyla telefonda "Alo kuzum?" diyen yengeme cevap verdim. "Nasılsın Sevilay yengem? İyisinizdir inşallah. Çocuklar da iyidir inşallah." Akşam yemeğe çağırdıklarında, bakışlarımı Sevda'ya çevirdim. Ne diyorlar dercesine bir cevap bekledi. "Yengemler akşam yemeğe çağırıyor Hanım. Gidecek miyiz?" diye sordum. "Ben portakallı kek yapmıştım, uygunsa akşam yemeğinden sonra onlar bize çaya uğrasınlar." diyerek fikir sunduğunda telefonun ucunda bizi dinleyen yengem anlayışla karşılayan olumlu bir mırıldanma sesi çıkardı. " Tamam o zaman, akşam bizim evde takılalım. Dayıma çok çok selamlar, ellerinden öpüyorum." diyerek aramayı sonlandırdım. Portakallı kek nerde? Ben fırında görmemiştim. Yapmadım ki? Kahkaha atarken tekrar ekledi. "Sadece telafi edebilmek için bize yönlendirmek istedim. Hemen hallederim zaten, malzemeler var." İşaret parmağımı ona doğru sallayıp "ulan hanım çok fenasın ha! Valla gün geçtikçe şaşırtıyorsun beni!" diyerek kahkaha attım. Kahvaltı faslını bitirdiğimizde Sevda çoktan mutfakta keki hazırlarken bende banyoda çıkan sakallarımı kestim. Artık pürüzsüz görünüme sahip yüzümü son kez suda yıkayıp yan tarafımdaki havluyla durulandım. Salona doğru girdiğimde, Şilan ve Efehan için aldığı yeni giysileri giyindirdi. Şilan da efehan gibi salonun tekli koltukları arasındaki boy aynamızın karşısına geçerek yansımasını izledi. Kendini o kadar beğenmişti ki kendi etrafında tekrar tekrar döndü. Kız neşesi işte. Prenses gibi hissetmek en doğal haklarıydı. Büyülenmiş şaşkın bir ifadeyle bakışlarım ikisinde gezinirken " Çocuklar, bu ne hal?" Şilan aynadaki yansımasına bakmayı kesip bakışları gözlerimle buluştuğunda " Kötü mü?" diye sordu. " Ah hayır tabiki, şahane ötesisiniz. Hayatıma neşe katan, en tatlı…