15

"Güveni sarsılan her insan değişir." (Pablo Coelho) Uyanıklık ve uyku arasında debelenip dururken, pencerenin rüzgarın etkisiyle gıcırtılı çıkardığı sesle gözlerimi o yöne doğru kırpıştırarak araladım ve baktım. Henüz yatakta uzanırken, gözümdeki çapaklar yüzünden görüş açım net değildi. Bileğimden çıkarıp yatağın kenarına bıraktığım komodinin saatine baktım, henüz geç kalmamıştım. Her zaman ki gibi dolabımda ütülenmiş olan takımlarımı üzerime giyindim. Banyoda uzun bir süre saçıma ve sakalıma özenli bir bakım yapıp kapının tokmağını aşağı çekerek içeriden çıktığımda ışığı söndürdüm. Arada uykulu haldeyken ışığı söndürmeyi, ocağa ısınması için koyduğum yemeği unuttuğum anlarım olmuştu, dersimi almıştım. Küçükken babannemin başından ayrılma dediği sütü ocakta unutmam da bunların en saf örneğiydi... İç çekerek kravatımın ucunu düzeltip, ceketimi üzerime giyindim. Mutfaktan yine mis gibi kokular yayılırken, yüzümdeki mutluluğa sebep olan kadının arkasına geçtim. Sevda ilk başta irkildi ve boynuna yasladığım kafamı ona yasladığımda gülümseyerek gamzelerini ortaya çıkardı. " Beni buraya gömseler, dirilmeyi istemezdim," diyerek kulağına her sözcüğü sessiz bir tını halinde fısıldadığımda bir yandan tavadaki krepleri çeviriyor bir yandan beni kontrol altında tutmaya çalışıyordu. Yakınlığımız sayesinde nefes alıp verirken, heyecandan inip kalkan göğsü sakince durdu ve ocağın altını söndürdü. " Krepler hazır." dedi gülümsemeye devam ederken ve mutfağın kapısına doğru yöneldi. Bir an duraksadı ve bana doğru döndü. İşaret ve orta parmağını iki şeklinde yatay pozisyonda bana doğru gözlerini işaret etti. "Gözüm üzerinde, çocukları uyandırıp geleceğim. Sakın biz gelmeden kreplerden alma aşkım!" tehdit savuran ellerini iki yana indirip koridorun sonuna doğru ilerleyen adımları arttı. Masaya eksik kalan krep dolu tepsiyi ortaya koydum ve çayları doldurdum. "Günaydın cimcime! Günaydın Efehan'ım!" dedim. Masadaki sessizlik sürerken birbirmize bakışlar atıyorduk. Bu anı ölümsüzleştirmek için ceketimin iç cebinden telefonu çıkardım. -Çekiyorum... 3!2!1! Gülümseyin! Hepimiz gülümseyerek kameranın olduğu yöne baktığımızda oluşan fotoğrafa bakındım. Ben, Sevda ve iki çocuğumuzun olacağı o günleri de böyle yaşamanın hayali içimdeyken, umutla yarına bakıyordum. Küçük parmağını ekrana değdirdiğinde " çok güzel çıkmışız, Mehmet abi!" dedi Efehan. Elinde duran reçelli ekmek dilimi aktıkça parmaklarına değmişti. Elindeki ekmeği aldım ve ona tekrar uzattığımda iştahla ağzını kocaman açtı. "Al bakalım Efehan'ım." Çok güzel bu! Çok sevdim ben bunun tadını dedi Şilan. Elindeki kreplerin arasına kahvaltılık çikolatadan biraz sürdü. Afiyet olsun canlarım, beğenmenize sevindim. Çayımı son kez yudumlayarak masadan kalktığımda, Sevda'da peşimden geldi. Sen çocukların yanında dursaydın, ben çıkarım hanım. Onlar zaten kendileri yiyebiliyor, seni akşama kadar göremeyeceğim. Yolcu etmeme izin ver. Ah benim yaşamımın en nadide çiçeği. Alnına ufak bir öpücük kondurdum ve kapının eşiğinde beni izlerken ayakkabılarımı aceleyle giyindim. Kapıda durup, hastalanmasını istemiyordum. Bahçemizin çiçekleri arasında adımlarımı hızlandırıp, çıkış kapısına doğru yöneldim. Demir kapıyı açıp dışarı çıktım. Birkaç saniye boş boş etrafa bakınıp çevremde gelip geçen insanlara bakındım. Hepsinde aynı yüz ifadesi vardı... Sanki hepsi zoraki yataktan kaldırılmış ve kimisi işe kimisi çantasını sırtına takmış okuluna söverek kaldırımda ilerliyordu. Bu şehirde başından beri var olup yaşayan çocuklar ellerindeki imkanın farkında dahi değillerdi. Ben sıcak sobamızın önünde, abaküsümle matematik çalışırken de harfleri yazmak için yorulup parmaklarım şiştiğinde de bırakmazdım. İmkansızlığın ortasında yaşarken, kendimi o imkanları sunmaya çalışan da bendim. Annem de babam da, hayatta olsalardı belki bu hayata daha sıkı tutunmak için nedenlerim olurdu. Gözümden sıcak sıcak süzülen bir damla yaşı elimin tersiyle silip buğulu gözlerimle arabamın anahtarını cebimden çıkardım. Titreyen parmaklarımın ar…