14

"Gönül yıkana uyku haram olmalıydı, gönlü yıkılana değil..." (Şems-i Tebrizi) Sabah uyandığım an çalan telefonumu uykulu gözlerle komodini yoklayarak aradım ve aramayı açtım. Naptınız Mehmet? Çocuklar sıkıntı çıkarıyorsa biz alalım. Lunaparka götürürüz, sen de annesi ne durumda diye bir bakarsın. Haber et beni de. Tam cevap vereceğim, an cümlelerim bir duman misali puf olup gitti. Çocuklara surat ifadenle yansıtmanı istemiyorum. Ve haklıydı... Üzüldüğüm anlar o kadar fazlaydı ki hepsinde yanımda durarak en iyi yaralarımın şahidiydi Ekrem... Öyle sert görünüyordum belki de dışardan ama, içimi tanımayan yaramı göremediğendi belki de... Belki de sadece anlaşılamamak insanı yoruyordu. Ve bu hislerimi sözlerimde saklarken, yüz ifademle ortaya dökülüyordu. Tamam Sevda çocuklara birkaç birşey sipariş vermişti. Onları giydirsin, yemeklerini yesinler de gelip alırsın. Olur tamam, öyle yaparız. Kısa bir görüşmenin ardından telefonu cebime atıp kapının eşiğinde Sevda'yı görmemle dudağımın kenarı yukarı doğru kıvrıldı. Birkaç büyük adımımla karşısına geçtim. Yanakları kırmızıya dönerken omuzlarında duran saçlarını arkaya doğru savurdum. Açıkta kalan boynundan tam öpeceğim esnada içeriden koşarak gelen Efehan Sevda'ya çarptı ama durmadı. Koştu ve iki kanepenin arasındaki boşluğa saklandı. Şilan salonun etrafında gezinirken Efehan'ın kıkır kıkır gülme seslerini duymuştu. Benim çocukken ki hallerim gibiydi Efehan... Ciddi kalmam gereken ortamda asla sessiz kalamaz, hep gülerdim. Bazen zamanlamalarım yanlış olurdu Sevda beni o anlarda toparlayan ve destekleyen tek kişi olurdu. Sesin geldiği yöne kulak vererek sessiz adımlarıyla kanepelere doğru adımlarını hızlandırdı. Ve "SOBE! BULDUM" diyerek Efehan'ın omzuna dokundu. Çok basit bir yere saklandığının farkına varınca gelen pişmanlıkla omuzlarını düşüren Efehan kollarını birbirine bağlayıp göğsünde birleştirdi. Çocuklar hadi hazırlanın da Ekrem abiniz sizi almaya gelsin. Yaşasın! Anneme gidiyoruz! Şilan'ın içindeki heyecanlı kelebekleri öldürmek istemiyordum... Ona gerçeği şuan söyleyemeyecektim. Dünya, hassas kalpler için cehennemden farksız bir yerdi... İkisine de ceketlerini giydirirken "Annene şimdi gitmiyoruz kuzum. Ama çok eğleneceğiniz bir yer" dedi Sevda. Neresi? Annemin güldüğü zamanlarda eğlenirdik biz. Neresi onsuz daha eğlenceli? deyişiyle Sevda'ya döndüğümde birbirimizle bakıştık. Ekrem abiniz sizi lunaparka götürecekmiş. Öyle dedi bana. Efehan olduğu yerde elleri zafere ulaşmış gibi kaldırırken zıplamaya devam etti. Dün gece vestiyere astığım küçük ceketini kollarından geçirerek giydirdiğimde fermuarını çektim. Efehan'ın küçük ayakkabılarını giydirirken sağ tarafımdaki Şilan'a bakındım. Şilan yanımdan sessizce geçip raftaki ayakkabısına uzandı. Yüzünde yine o sinirli ama sakin kalmaya çalışan bir ifadesi vardı. Çenesini sıktığını fark edebiliyordum. Efehan'ı kucağıma aldığımda Sevda'ya doğru döndüm ve alnına ufak bir öpücük bıraktım. Çocuklarla birlikte yeni aldığım evimizin bahçesinde çıkış kapısına doğru ilerledim. Efehan'ı kucağımdan indirdiğimde, aniden elimi bıraktı. " Efehan dikkat et! Koşmadan ilerle!" emirlerimi duymamazlığa vererek arabanın sağ kapısının olduğu tarafa gelince durdu. Cebimdeki anahtarı çıkarıp kapıları açtım. İkisini de arka koltuğa oturttum. Ekrem,Nazan ve İkbal Manisa'dan buraya uçakla geldikleri için Sezay onları evine misafir etmişti. Bizim ev iki oda bir salondan ibaret olduğu için henüz kalabalığa yetecek hazırlığımız ve odamız yoktu. Bu durum Sezay'ın işine gelirdi çünkü İkbal'i daha çok görme fırsatı doğmuştu. Sezay'ın evine ait adresin konumunu navigasyondan açtım. Dikiz aynasından Efehan ve Şilan'ı kontrol etmek için göz devirdiğimde ikiside camdan dışarıyı seyretmekle meşgüldü. Çocuklar müzik açalım mı? Olur. Telefonun blueetooth kısmını aktifleştirip arabaya bağladım. Çocuk şarkıları yazdığımda çıkan ilk şarkıyı açtım. Sırasıyla yol boyunca dinlerken bazılarını tekrar tekrar dinlediğim oldu. Evet! Geldik çocuklar. Sezay'ın ziline bastığımda m…