8-İntikam Ateşi
Yazar: Ebrar
Hakim Bakış Açısı Kağıtlar tükendi, kalemler bitti. Seslerin susmasını istedi Umay. Olmuyordu. Sesler giderek artıyordu. Kurtulmaya çalışıyor, olmuyordu. Kafasındaki sesler durmadan tekrarlıyordu: "Abini aldılar." "Yetişemedin." "Babanı vurdular," "Koruyamadın." "Aileni parçaladılar," "Toplayamadın." Kalbi yerinden çıkarcasına atıyordu. Nefesleri daralıyor, göğsü sıkışıyordu. Duvarlar üstüne üstüne geliyordu. Yerde dizlerinin üzerine çökmüş, kulaklarını tıkamak istiyordu. "Susun," diye fısıldadı fakat susmadılar; tekrar tekrar dile getirdiler. Bir anda tekrar o geceye döndü. Kan kokulu hastane koridorunu, ameliyat kapısında ağlayan annesini ve kardeşlerini gördü. Kana bulanan yerde dizlerinin üzerine çökmüş, kanlı elleriyle kafasına vuruyordu. İlk kez orada ortaya çıkmıştı sinir hastası olduğu. Zor yatıştırmışlardı, daha doğrusu uyutmuşlardı. Sakinleştirilemeyecek kadar büyük bir krizdi. İstemiyordu; ne tekrar uyutulmak ne o anları tekrar yaşamak ne de kafasındaki sesleri... Sadece ölmek istedi. Ölüp abisine kavuşmak, kurtulmak istedi. "Ölmekle kurtulacağını mı sanıyorsun?" "Ölüm sadece kaçış olacak ama sen en sonunda yine yakalanacaksın." "Susun, lütfen susun!" diye bağırdı. Ses tellerinin acımasına rağmen kafasındaki sesleri susturmak için daha da bağırdı. Elleri titriyor, kafasına vuruyordu. Kafasını kırmak istemesine rağmen yapamıyordu. Elleri acıyor, gücü yetmiyordu. "Bırakın beni, susun." İçli çığlıklar devam etti karanlık odada. Tek başına, gözyaşları dinmeden kan ağladı. "Yetersizsin." "Acizsin." "Değilim..." Nefesleri sıklaşıp göğsü daha da daraldı. Bağırışları binayı, tüm Ağrı'yı, tüm ülkeyi sarsacak kadardı. "Ben korkak değilim, yetersiz değilim." Direnmeye çalışıyordu. Olmuyordu, düşünceler kanına sızmıştı bile. Ya o kanı damarlarından atacaktı ya da o düşüncelere mahkum olacaktı. Umay ise ilkini seçti. Yatağının yanında bulunan silaha doğru uzandı. Emniyeti açtı ve soğuk ucunu kafasına dayadı. Doluydu Umay'ın silahı, asla mermisiz olmazdı. Derin nefesler alarak tetiğe basacakken engelleyen şey silahı alan bir el olmuştu. Sahibine baktığında ise O'nu gördü, Oğuz'u. Bir eliyle silahı tutmuş, uzağa fırlatmıştı bile. Sert çehresi ile karşısındaki kıza bakıyordu. Yeşillerinde görünen alevler sinirinin kanıtıydı. "Deli misin sen? Ne yaptığını sanıyorsun?" Ona bakan, ağlamaktan kızarmış gözlerini dayanamayarak yere indirdi. "Dayanamıyorum..." Fısıltısı kimsenin duyamayacağı derecede kısıktı ama o duydu. "Yoruldum, çok yoruldum." Gözlerinden yaşlar yanaklarına doğru akıyordu. Oğuz dayanamadı; kızın tuttuğu kolundan çekip göğsüne sokmak istercesine sarıldı. "Bitsin artık, bitsin... Fazla yaşadım. Ondan fazla yaşadım ben, onun hayalini yaşıyorum ben Oğuz!" Ona sarılan kollara tutundu, hıçkırarak ağladı. Adamın içindeyse bir şeyler parçalanıyordu. "Dayanma güzelim! Dayanma, ben buradayım. Yorulduysan söyle, ben devam edeyim." Umay daha da ağladı. "Ağlama be güzelim, ağlama yapma. Buğulanmasın o güzel gözlerin, yapma!" Birbirlerine sımsıkı sarıldılar. Belki erken ama Umay, uzun süre sonra güvende hissettiği kollarda gözlerini kapadı. 🌷💫 Umay Ilgan Sabah gözlerimi açtığımda yatağımdaydım. Başımın her tarafından vuran ağrıyla yüzümü buruşturarak doğruldum. Aklıma yavaş yavaş gelen görüntülerle derince yutkundum. Uzun süredir böyle bir kriz geçirmemiştim, intihar edecek kadar... Bunu durduran kişiyi hatırladığımdaysa duraksadım. O durdurmuş, sakinleştirmişti değil mi beni? Peki ben nasıl sakinleştim? Kafam karışıktı. Düşüncelerim kafamda tekrar dönmeye başladığında bir krizi daha kaldıramayacağımdan komodinde bulunan ilaçlarımı içtim, sakinleştirici ilacı içtim. Biraz da olsa kendime geldiğimde yataktan kalkıp mutfağa gittim. Kendime zift gibi bir kahve yapmadan kendime gelemezdim. Mutfağa girdiğimde "Acaba kahvaltı da yapsam mı?" diye düşündüm ama iştahım yoktu. Bir kahve yapıp salona geçtim. Başım çatlıyordu. Psikolojik bir hasta değildim ama bazen o anları tekrar hatırlayınca k…