BÖLÜM 7

KEYİFLİ OKUMALAR (: BULUTLARIN ÜZERİNDE Thalassa gözlerini yavaşça açtı. Tavanı tanımıyordu. Duvarları tanımıyordu. Odadaki altın işlemeleri, yüksek sütunları, tavandan sarkan ışıkları daha önce hiç görmemişti. Bir an için hâlâ rüya gördüğünü düşündü. Sonra yatağından fırladı. "Anne?" Cevap gelmedi. "Anne!" Sesi odada yankılandı. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Kapıya koştu. Kapıyı açtığında karşısında iki muhafız duruyordu. Onları da tanımıyordu. Korku boğazına düğümlendi. "Ben eve gitmek istiyorum." Muhafızlar birbirine baktı. Ama hiçbir şey söylemedi. --- Aynı saatlerde... Pyrion'da Kaelos eğitim alanında koşuyordu. Altı yaşındaydı. Ve yine başarısız olmuştu. Diğer çocukların ellerinde küçük kıvılcımlar oluşurken onun avuçlarından kontrolsüz alevler çıkıyordu. Eğitmen başını salladı. "Kontrol." "Önce kontrolü öğrenmelisin." Kaelos dişlerini sıktı. Herkes ona aynı şeyi söylüyordu. Ama kimse nasıl yapacağını anlatmıyordu. --- Olimpos'ta... Thalassa sarayın koridorlarında dolaşıyordu. Kaçacak bir yol arıyordu. Bulduğu ilk kapıyı açtı. Sonra ikinciyi. Sonra üçüncüyü. Ama her kapının ardında yeni bir salon vardı. Yeni bir merdiven. Yeni bir koridor. Burası bir saraydan çok labirente benziyordu. Tam ağlamak üzereyken ileride birini gördü. Uzun beyaz saçlı bir kadın. Athena. Kadın sessizce ona baktı. "Kayboldun mu?" Thalassa gözlerini silerek başını salladı. "Evimi istiyorum." Athena'nın yüzündeki ifade değişti. Çünkü bu sorunun cevabını o da bilmiyordu. --- Aynı anda... Kaelos öfkeyle yumruğunu yere vurdu. Bir patlama sesi duyuldu. Toprak yarıldı. Etrafındaki çocuklar korkuyla geri çekildi. Kaelos ise yaptığı şeye şaşkınlıkla bakıyordu. Bunu istememişti. Gerçekten istememişti. Ama ne zaman sinirlense güçleri kontrolden çıkıyordu. Ve her seferinde insanlar ondan biraz daha korkuyordu. --- O gece... Thalassa yatağında sessizce ağladı. Denizin sesini özlemişti. Annesini. Babasını. Evini. Tam gözlerini kapatırken göğsünde garip bir sızı hissetti. Kısa sürdü. Ama gerçekti. Aynı saniyede yüzlerce kilometre ötede Kaelos da göğsünü tuttu. İkisi de nedenini bilmiyordu. İkisi de yalnız olduğunu düşünüyordu. Ama kader çoktan aralarındaki bağı örmeye başlamıştı.