BÖLÜM 12 - VEDA

Her beğeni ve yorum yazma aşkımı depreştiriyor Olimpos'ta geçen o gecenin ardından her şey sessizleşmişti. Poseidon, Zeus'la yaptığı anlaşmaya sadık kalmıştı. Savaş çıkmamıştı. Ama bu, acının bittiği anlamına gelmiyordu. -- Ertesi sabah... Thalassa, Athena ile bahçede suyun üzerinde küçük halkalar oluşturmaya çalışıyordu. Bir anda uzaktan gelen bir ses duyuldu. "Thalassa." Küçük kız arkasını döndü. Poseidon... Yanında birkaç deniz muhafızıyla birlikte duruyordu. Bu kez yüzünde öfke yoktu. Yalnızca özlem vardı. --- Thalassa yavaş adımlarla yanına geldi. "Sen... gerçekten babam mısın?" Poseidon diz çöktü. "Evet." Küçük kız birkaç saniye düşündü. Sonra utangaçça sordu. "Annem iyi mi?" Poseidon'un gözleri doldu. "Seni her gün bekliyor." "Beni unutmamış mı?" Poseidon hafifçe gülümsedi. "Bir anne çocuğunu hiç unutur mu?" Thalassa'nın gözleri nemlendi. --- O sırada Zeus merdivenlerden aşağı indi. Poseidon ayağa kalktı. İki tanrı birbirine baktı. Bu kez aralarında öfke değil, ağır bir sessizlik vardı. Zeus konuştu. "Anlaşmamız geçerli." Poseidon başını salladı. "Geçerli." "On yaşına kadar burada kalacak." "Sonra onu evine götüreceğim." Zeus sessizce başını eğdi. "Söz veriyorum." --- Thalassa şaşkınlıkla ikisine baktı. "Neden şimdi gelemiyorum?" Poseidon kızının yanına çömeldi. "Bazen büyümek için beklemek gerekir." "Ama ben beklemek istemiyorum." "Annemi özledim." Poseidon'un boğazı düğümlendi. Buna verecek cevabı yoktu. Sadece kızının saçlarını okşadı. "Çok az kaldı." --- Athena sessizce olanları izliyordu. İlk kez Poseidon'a hak verdiğini hissetti. Hiçbir baba böyle bir ayrılığı hak etmezdi. Ama hiçbir çocuk da kehanetin yükünü taşımayı seçmezdi. --- Gitme vakti gelmişti. Poseidon son kez kızına baktı. Belindeki küçük deniz kabuğunu çıkardı. "Bu sende kalsın." "Bir gün eve döndüğünde bana geri verirsin." Thalassa deniz kabuğunu iki eliyle tuttu. "Söz." --- Poseidon arkasını döndü. Birkaç adım yürüdü. Tam denize açılan geçide ulaşmışken durdu. Arkasına bakmadı. Çünkü bakarsa gitmeye gücü kalmayacağını biliyordu. Sessizce fısıldadı. "Hoşça kal, küçük dalgam." Dalgalar yükseldi. Mavi ışık gökyüzünü aydınlattı. Ve Denizler Tanrısı gözden kayboldu. --- Thalassa uzun süre olduğu yerde durdu. Elindeki deniz kabuğunu sıkıca tutuyordu. İlk kez... Olimpos kendini ev gibi hissettirmemişti. Ve ilk kez... Zeus'un gözlerinde de bir pişmanlık vardı. Fakat o pişmanlığın ardında sakladığı sır, henüz kimse tarafından bilinmiyordu.