BÖLÜM 10- DENİZLERİN GAZABI

Keyifli okumalar 🤍 Thalassa'nın kayboluşunun üzerinden aylar geçmişti. Deniz Şehri artık eskisi gibi değildi. Kutlamaların yerini sessizlik almıştı. Sarayın koridorlarında kahkahalar duyulmuyordu. Çünkü herkes aynı şeyi düşünüyordu. Kayıp prensesi. --- Poseidon günlerdir sarayından çıkmıyordu. Ne şölenlere katılıyor ne de diğer tanrılarla görüşüyordu. Her gün aynı soruyu soruyordu: "Bir haber var mı?" Ve her gün aynı cevabı alıyordu: "Hayır." --- Fakat o gece farklıydı. Sarayın kapıları açıldı. İçeri yaşlı bir kahin girdi. Yüzü solgundu. Sanki söyleyeceği şeyden korkuyordu. Poseidon tahtından kalktı. "Konuş." Kahin başını eğdi. "Prenses yaşıyor." Salon bir anda hareketlendi. Poseidon'un gözleri büyüdü. "Nerede?" Kahin cevap vermeden önce yutkundu. Sonra sessizce konuştu. "Olimpos'ta." --- Salon sessizliğe gömüldü. Poseidon'un yüzündeki ifade değişti. "Neden Olimpos'ta olsun?" Kahin gözlerini kapattı. Çünkü söyleyeceği şeyin sonuçlarını biliyordu. "Çünkü onu Zeus aldı." --- Bir anda bütün saray sarsıldı. Duvarlardan su damlamaya başladı. Pencerelerin dışındaki deniz yükseldi. Muhafızlar korkuyla geri çekildi. Poseidon'un öfkesi okyanusları harekete geçirmişti. "Aylardır..." Sesi titriyordu. "Aylardır kızımı benden saklıyor." --- Olimpos'ta aynı anda gökyüzü kararmaya başladı. Athena başını kaldırdı. Yüzü gerildi. Bu sıradan bir fırtına değildi. Bu Poseidon'du. --- Bir saat sonra... Dev dalgalar Olimpos Dağı'nın eteklerine vuruyordu. Gökyüzü karanlığa gömülmüştü. Denizlerin efendisi mızrağını eline aldı. Ve dağın zirvesine doğru yürümeye başladı. Arkasında dev su sütunları yükseliyordu. --- Tanrılar birer birer toplandı. Hermes. Apollo. Ares. Hepsi yaklaşan öfkeyi hissediyordu. --- Zeus sarayın merdivenlerinde belirdi. Yüzü sakindi. Ama gözleri değildi. Poseidon birkaç adım daha yaklaştı. "Kızımı geri ver." Zeus cevap vermedi. "Kızımı geri ver!" Bu kez sesi gökleri titretti. Şimşekler çaktı. Dalgalar yükseldi. Olimpos sallandı. --- O sırada Thalassa sütunların arasından olanları izliyordu. Ne olduğunu anlamıyordu. Ama bir şeyi fark etti. Denizlerin içinden gelen adam sürekli ona bakıyordu. Öfkeli görünüyordu. Ama gözlerinde başka bir şey vardı. Sanki onu bulduğu için rahatlamış gibiydi. --- Poseidon bir adım daha attı. "Ben savaş istemiyorum Zeus." Sonra mızrağını kaldırdı. "Ama kızım için bütün dünyayı karşıma alırım." Ve ilk kez... Tanrılar savaşın gerçekten başlayabileceğini anladı.