10. BÖLÜM — İKİNCİ BABA

10. BÖLÜM — İKİNCİ BABA “ Kızım... beni bulduysan, sakın babana güvenme. ” Annemin sesi taşın içinden geldiği anda elim istemsizce geri çekildi. Odanın içindeki hava bir anda değişmişti. Sanki duvarlar üzerimize doğru yaklaşıyor, tavandaki lambalar daha da alçalıyordu. Babama baktım. Yüzünde öyle bir ifade vardı ki, ilk kez ondan gerçekten korktum. On beş yıldır öldüğünü sandığım adam karşımda duruyordu ve annemin son sözleri, onun hakkında bildiğim her şeyi sorgulamama yetmişti. “Baba...” dedim. Başını kaldırdı. “Bana bak.” Baktı. “Annem neden sana güvenmememi söyledi?” Babam cevap vermedi. “Cevap ver.” “Lara, bunu şimdi konuşamayız.” “Tam şimdi konuşacağız.” “Buradan çıkmamız gerekiyor.” “Hayır.” “Bu oda güvenli değil.” “Benim için ne güvenli ki?” Sesim yükseldi. “On beş yıldır bana yalan söylediniz. Annemin öldüğünü söylediniz. Sonra hayatta olduğunu öğrendim. Şimdi bana kendi sesinden bir mesaj geliyor ve benden sana güvenmememi istiyor. Üstelik aynı fotoğrafta iki tane sen varsın. Bana ne olduğunu anlatmadan hiçbir yere gitmiyorum.” Babam gözlerini kapattı. Derya sessizce masanın diğer tarafında duruyordu. Mert ise kapıyı kontrol ediyordu. “Lara,” dedi Derya, “babanın söyleyebileceği şeyler var.” “Öyleyse söylesin.” Derya babama baktı. “Artık saklayamazsın.” Babam uzun bir nefes aldı. “Peki.” Masaya oturdu. “Her şeyi anlatacağım.” Ben de karşısına geçtim. “Başla.” “Annen öldüğünde...” “Annem ölmedi.” Babam gözlerini kaldırdı. “Bunu nereden biliyorsun?” “Az önce sesini duydum.” “Lara, o ses...” “Annemdi.” “Hayır.” “Sen nereden biliyorsun?” Babam sustu. “İşte.” Masaya sertçe vurdum. “Yine susuyorsun.” “Çünkü gerçeği anlatırsam, senden nefret edeceğin bir şey söylemek zorunda kalacağım.” “Zaten senden nefret etmeye başladım.” Bu cümle babamı sarstı. Bir süre konuşamadı. Sonunda cebinden küçük, eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafı masanın üzerine koydu. Fotoğrafta annem vardı. Kucağında bendim. Ama bu kez farklı bir şey fark ettim. Annemin arkasında bir adam duruyordu. Babam. Ve onun yanında başka bir adam daha vardı. Yüzü tamamen karalanmıştı. “Bu adam kim?” Babam cevap vermedi. Derya konuştu. “İkinci oyuncu.” “Dosyada yok.” “Çünkü dosyadan silindi.” “Kim sildi?” “Baban.” Babam başını kaldırdı. “Onu korumak zorundaydım.” “Beni mi?” “Hayır.” “Annem mi?” “Hayır.” “Öyleyse kimi?” Babam fotoğrafın karalanmış yüzüne baktı. “Beni.” Kaşlarımı çattım. “Ne?” “Bu adam benim kardeşim.” Odaya sessizlik çöktü. “Senin kardeşin mi?” “Evet.” “Benim amcam.” Babam başını salladı. “Onu hiç tanımadın.” “Adı ne?” “Kerem.” “Kerem ne yaptı?” Babamın sesi kısıldı. “Beni öldürdü.” Bir an hiçbir şey anlayamadım. “Sen karşımda duruyorsun.” “Bedenimi öldürdü.” “Ne demek bu?” “On beş yıl önce iki kişi olarak aynı oyunun içine girdik. Biri çıkacaktı. Diğeri oyunda kalacaktı.” “Sen mi çıktın?” “Hayır.” “Kerem mi?” “İkimiz de çıkamadık.” Derya başını eğdi. “Çünkü oyunun kuralları değişti.” “Kim değiştirdi?” Babam bana baktı. “Annen.” “Annem mi?” “Evet.” “Niye?” “Çünkü seni kurtarmak istiyordu.” “Beni neden kurtarması gerekiyordu?” Babamın gözleri doldu. “Çünkü oyun senin doğumunla birlikte seni seçmişti.” “Ben neden?” “Bilmiyoruz.” “Bir çocuk nasıl bir oyunun hedefi olabilir?” “Bu normal bir oyun değil.” “Bunu artık biliyorum.” “Hayır. Henüz bilmiyorsun.” Babam masadaki kırmızı şahı gösterdi. “Bu taşın ne olduğunu biliyor musun?” “Şah.” “Hayır.” Taşı eline aldı. “Bu taş oyunun ilk taşı.” “Satrançta ilk taş diye bir şey yok.” “Bu oyunda var.” “Ne işe yarıyor?” “Bir kişinin kaderini değiştiriyor.” “Nasıl?” “Taşı kim tutarsa...” Babam sustu. “Ne?” “Bir oyuncunun yerine geçiyor.” “Yani?” “Bir oyuncu oyundan çıkarılırsa onun yerine başka biri geçmek zorunda.” “Kim?” “Sen.” “Ben zaten şahım.” “Hayır.” Babam kırmızı taşı masaya bıraktı. “Sen oyuncusun.” Bu cümleyle birlikte Derya'nın yüzü değişti. “Bunu söylememeliydin.” “Artık saklamanın anlamı yok.” “Ne demek oyuncuyum?” Babam bana baktı. “Sen oyunun içinde doğdun.” “Hayır.” “Annen seni oyundan uzak tutmaya ça…