33. BÖLÜM — KENDİ ŞAHIN

33. BÖLÜM — KENDİ ŞAHIN LARA ŞAH. İki kelime, tahtanın üzerinde yan yana duruyordu. Bir süre yalnızca onlara baktım. Şah. Ben. Benim şahım. Bu ne demekti? Babam karşımda durmuş, yüzündeki bütün renk çekilmiş hâlde bana bakıyordu. Annem ise onun arkasında, ellerini birbirine kenetlemişti. Mert hâlâ yerdeydi ama gözleri açıktı. Nefes alıyordu. En azından şimdilik. “Bana bunu açıklayacaksın.” Babam cevap vermedi. “Baba.” Başını kaldırdı. “Bana bak.” Baktı. “Benim şahım ne demek?” Babam dudaklarını araladı ama konuşamadı. “Yıllardır bu oyunun içindesiniz. Benden bir şeyler sakladınız. Lina'yı sakladınız. Mert'i sakladınız. İlk taşı sakladınız. Şimdi de bana benim şah olduğumu söylüyorsunuz.” Sesim gittikçe yükseldi. “Ne demek bu?” Annem bir adım attı. “Lara…” “Sen konuşma.” Durdu. “Bu kez babam anlatacak.” Babam derin bir nefes aldı. “Şah, oyundaki en önemli taş değildir.” Kaşlarımı çattım. “Ne?” “En önemli taş olduğu sanılır.” “Peki gerçek ne?” “Şah yalnızca oyunun merkezidir.” “Bu neyi değiştiriyor?” Babam: “Şahın görevi kazanmak değildir.” “Ne?” “Hayatta kalmaktır.” Mert yerdeyken güçlükle konuştu. “Lara…” Yanına çömeldim. “Buradayım.” “Babanın dediğini dinle.” “Sen konuşma, dinlen.” “Hayır.” Gözlerini bana dikti. “Bence ilk kez gerçeği anlatıyor.” Babam başını eğdi. “Çünkü artık saklayacak bir şey kalmadı.” “Hayır.” Babam bana baktı. “Her şeyi anlatacağım.” “Eksiksiz.” “Eksiksiz.” “Yalan söylemeyeceksin.” “Hayır.” “Beni kandırmayacaksın.” “Hayır.” “Ve eğer bir şeyi bilmiyorsan…” “Bilmiyorum diyeceğim.” Bir süre sessizlik oldu. Babam yavaşça tahtanın yanına yürüdü. “Bu oyun yıllar önce kurulmadı.” “Ne?” “Çok daha önce.” “Ne kadar önce?” “Biz doğmadan önce.” “Kim kurdu?” Babam gözlerini tahtaya çevirdi. “Bilmiyorum.” “İlk kez gerçekten bilmiyorum dedi.” Babam: “Çünkü oyunu kuran kişiyi hiç görmedim.” “Öyleyse nasıl biliyorsun?” “Babamdan öğrendim.” “Dedem mi?” “Evet.” “Dedem de oyunun içinde miydi?” “Evet.” “Peki o kimden öğrendi?” Babam sustu. “Baba.” “Onun babasından.” Bir an hiçbir şey söyleyemedim. “Bu aile…” Babam başını salladı. “Bu ailede her nesil oyunun bir parçası oldu.” Mert: “Ve her nesil bir çocuk seçti.” Babam ona baktı. “Evet.” “Lara'yı seçtiniz.” “Evet.” “Lina'yı kullandınız.” Babam gözlerini kapattı. “Evet.” “Beni de kullanacaktınız.” Babam cevap vermedi. Mert: “Evet.” O tek kelime odada yankılandı. Mert yavaşça ayağa kalktı. “Beni de taş yapmak istediniz.” “Evet.” “Peki neden Lara?” Babam: “Çünkü onun doğduğu gün…” Durdu. “Ne oldu?” “İki çocuk doğdu.” “Bunu biliyoruz.” “Hayır.” Babam bana baktı. “Üç çocuk doğdu.” Odadaki hava bir anda ağırlaştı. Ben: “Ne?” Mert başını kaldırdı. Annem ağlamaya başladı. “Üç…” Babam: “Evet.” “Lara ve Lina dışında kim vardı?” Babam cevap vermedi. “Kim?” Annem: “Bir erkek çocuk.” Kalbim sıkıştı. “Kim?” Babam: “Adı Aras'tı.” Mert'in yüzündeki ifade değişti. “Aras…” Babam ona baktı. Mert: “Benim ikinci adım…” “Evet.” Sessizlik. Mert: “Ben…” Babam: “Sen üçüncü çocuktun.” Mert geriye doğru bir adım attı. “Hayır.” “Evet.” “Benim annem…” “Senin annen seni doğururken öldü.” Mert'in yüzü bembeyaz oldu. “Ne?” Babam: “Sen bizim ailemize sonradan geldin.” Mert: “Yalan.” “Hayır.” “Ben annemi hatırlıyorum.” “Hatırladığın kadın annen değildi.” Mert'in gözleri doldu. “Ne?” Babam: “Onu sana hatırlatmak için yerleştirilmiş bir anıydı.” Mert başını iki yana salladı. “Hayır.” “Hatırladığın ev…” “Hayır.” “Hatırladığın kadın…” “Kes!” “Gerçek değildi.” Mert bağırdı. “Yeter!” Odadaki taşlar titredi. Mert'in göğsünden siyah bir ışık yükseldi. Ben hemen yanına gittim. “Mert!” “Bana dokunma!” “Mert…” “Ben kimim?” Babam: “Aras.” Mert başını kaldırdı. “Ben Mert'im.” Babam: “Bu sana verilen isim.” “Aras.” “Gerçek adın.” “Hayır.” “Sen oyunun üçüncü çocuğuydun.” Mert nefes nefese kaldı. “Peki neden beni hatırlamadınız?” Babam: “Çünkü seni oyundan çıkardık.” “Nasıl?” “Anılarını sildik.” Mert bana baktı. “Sen hatırlıyordun.” “Hayır.” “Beni ilk gördüğünde neden tanıdın?” Bir şey söyleyemedim. Çünkü cevabı bilmiyord…