31. BÖLÜM — GELECEKTEN GELEN KIZ

31. BÖLÜM — GELECEKTEN GELEN KIZ 38 Tahtanın üzerinde beliren sayı birkaç saniye boyunca gözlerimin önünde titredi. Otuz sekiz. Oysa oyunun otuz altı hamlede biteceğini düşünmüştüm. Sonra otuz yedinci hamle çıkmıştı karşıma. Şimdi ise otuz sekiz. Demek ki bütün hesaplarımız yanlıştı. Demek ki oyunun bir sonu yoktu. Ya da... Sonu vardı da biz daha o sona ulaşamamıştık. Karşımda duran kız, yüzünü bana çevirmişti. Yüzü benim yüzümdü. Gözleri benim gözlerimdi. Saçları benim saçlarım gibi omuzlarına düşüyordu. Ama onda benden farklı olan bir şey vardı. Bakışları. Ben korkuyordum. O ise korkunun ne olduğunu unutmuş gibiydi. “Sen gerçekten ben misin?” Gülümsedi. “Hayır.” Bir adım attı. “Ben senin olabileceğin kişiyim.” “Bu ne demek?” “Henüz anlamıyorsun.” “Bana doğru düzgün cevap ver.” “Vereceğim.” Siyah şahı elinde çevirdi. “Çünkü artık kaçacak yerin yok.” Etrafıma baktım. Gerçekten de kaçacak hiçbir yer yoktu. Burası önceki odadan tamamen farklıydı. Duvar yoktu. Tavan yoktu. Pencere yoktu. Sadece sonsuz bir karanlığın ortasında duran devasa bir satranç tahtası vardı. Tahtanın diğer tarafında o vardı. Benim geleceğim. Ya da kendisinin söylediği gibi, olabileceğim kişi. “Adın ne?” “Senin adın ne?” “Lara.” “Benim de Lara.” “Öyleyse sana nasıl sesleneceğim?” “Bana istediğin adı verebilirsin.” “Lina mı?” Yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu. “Lina öldü.” “Az önce onunla konuşuyordum.” “Hayır.” “Ne demek hayır?” “Lina senin geçmişindi.” “Sen nesin?” “Senin geleceğin.” “Aradaki fark ne?” Bana doğru eğildi. “Lina oyundan kurtulmak istiyordu.” “Sen?” “Ben oyunun kendisi olmak istedim.” İçim ürperdi. “Hayır.” “Bunu söyleyeceğini biliyordum.” “Ben asla öyle biri olmam.” “Şimdiki sen olmaz.” “Peki gelecekteki ben neden olmak istesin?” “Çünkü herkes seni yarı yolda bırakacak.” Başımı salladım. “Hayır.” “Annen.” Sustum. “Baban.” Sustum. “Kerem.” Daha da sustum. “Derya.” Nefesim kesildi. “Ve Mert.” “Mert beni bırakmaz.” Gelecekteki halim gülümsedi. “İşte en büyük yanılgın bu.” “Ne demek istiyorsun?” “Onu tanımıyorsun.” “Sen de tanımıyorsun.” “Ben onu senden daha uzun süre tanıyacağım.” “Ne?” “Çünkü onun ölümünü göreceğim.” İçimde bir şey koptu. “Yalan.” “Keşke.” “Yalan söylüyorsun.” “Hayır.” “Beni korkutmaya çalışıyorsun.” “Hayır.” “Öyleyse neden?” “Çünkü onu kurtarmanın tek yolu oyunu kazanmak.” “Nasıl?” Gelecekteki ben siyah şahı tahtanın üzerine koydu. “Birini feda edeceksin.” “Hayır.” “Birini.” “Kimseyi feda etmeyeceğim.” “Öyleyse Mert ölecek.” “Hayır.” “Öyleyse Kerem.” “Hayır.” “Derya.” “Hayır.” “Annen.” “Kes.” “Baban.” “Yeter!” Sesim karanlığın içinde yankılandı. Gelecekteki ben hiç kıpırdamadı. “Gördün mü?” “Neyi?” “Henüz hiçbirini kaybetmedin.” “Evet.” “Ama hepsini kaybetmekten korkuyorsun.” “Evet.” “İşte oyun tam olarak bunun üzerine kurulu.” Bir süre birbirimize baktık. Sonra tahtaya döndü. “Bana bir şey söyle.” “Ne?” “Satrançta neden şahı korurlar?” “Çünkü şah düşerse oyun biter.” “Yanlış.” “Nasıl yanlış?” “Şah düştüğü için oyun bitmez.” Siyah şahı kaldırdı. “Şah zaten hiçbir zaman gerçekten düşmez.” Taşın altındaki kareyi gösterdi. “Mat olduğunda oyun biter.” “Biliyorum.” “Hayır. Bilmiyorsun.” Taşı yerine bıraktı. “Mat, şahın artık kaçacak hiçbir karesi kalmadığında olur.” Bir adım attı. “Senin de kalmayacak.” “Benim kaçacak yerim yoksa…” “Evet.” “Sen neden buradasın?” “Çünkü sen beni yarattın.” “Ben seni yaratmadım.” “Yarattın.” “Ne zaman?” “İlk kez korktuğun gün.” Sustu. “İlk kez birini kaybettiğinde.” Bir adım daha attı. “İlk kez birine güvenip ihanete uğradığında.” Sonra gözlerimin içine baktı. “İlk kez Mert'i kaybettiğinde.” “Ben Mert'i kaybetmedim.” “Henüz.” Bu kelime içimi parçaladı. “Henüz…” Gelecekteki ben başını salladı. “Her şey henüz olmadı.” “Öyleyse geleceği değiştirebilirim.” “Hayır.” “Neden?” “Çünkü geleceği değiştirmeye çalıştığın her hamle seni bana yaklaştıracak.” “Bu mantıksız.” “Değil.” “Ben seni yok ederim.” “Deneyebilirsin.” “Yapacağım.” “Öyleyse oynayalım.” Tahtanın üzerinde birden 64 kare belirdi. Az önce 37…