3. BÖLÜM — OYUNCULAR

3. BÖLÜM — OYUNCULAR “ Oyuncular. ” Kadının söylediği o tek kelime, odanın içinde yankılanıp durdu. Oyuncular... Sanki bu kelimeyi daha önce bir yerlerde duymuştum. Belki çocukken, belki babamın eski kitaplarından birinde. Ama nerede olduğunu hatırlayamıyordum. Karşımda duran kadın ise artık bana bakmıyordu. Gözleri masanın üzerindeki satranç tahtasına kilitlenmişti. Ben de istemsizce tahtaya baktım. Siyah fil hâlâ hareket ettiği yerde duruyordu. Altında Mert'in adı vardı. İçimde kötü bir his büyüyordu. “Mert'e ne olacak?” diye sordum. Kadın cevap vermedi. “Sana soruyorum!” Sesimi yükselttiğimde irkildi. Bana döndü. “Bilmiyorum.” “Yalan söylüyorsun.” “Hayır.” “O zaman neden böyle konuşuyorsun? Neden her şeyi biliyormuşsun gibi davranıyorsun?” Kadın birkaç saniye sustu. Sonra yavaşça sandalyeye oturdu. Yüzünde yıllardır taşıdığı bir yorgunluk vardı. “Çünkü ben bu oyunu oynadım, Lara.” Bu cümleyle birlikte odadaki hava sanki bir anda ağırlaştı. “Ne zaman?” diye sordum. “Yıllar önce.” “Babamla mı?” Kadın başını kaldırdı. Gözlerimin içine baktı. “Evet.” O an ne diyeceğimi bilemedim. Babamın adını duyduğumda içimde yıllardır sakladığım bütün sorular aynı anda canlanıyordu. Babamın neden bazı geceler eve çok geç geldiği, neden annemin onunla kavga ettikten sonra günlerce konuşmadığı, neden eski evin kapısının yıllarca kilitli tutulduğu... Hepsi bir anda anlam kazanmaya başlıyor gibiydi. Ama bir yandan da hiçbir şey anlamlı değildi. “Sen kimsin?” diye tekrar sordum. “Adım Derya.” “Babamla ne yaptınız?” “Oyun oynadık.” “Satranç mı?” “Evet.” “Normal satranç mı?” Derya acı bir şekilde gülümsedi. “Keşke öyle olsaydı.” Masaya yaklaştım. “Bu oyun ne?” Derya cevap vermeden önce tahtadaki taşlara baktı. “Bir zamanlar sadece bir oyun olduğunu sanıyorduk. Kuralları vardı. Hamleleri vardı. Kazananı ve kaybedeni vardı. Sonra bir şey fark ettik.” “Neyi?” “Tahtadaki taşların yalnızca taş olmadığını.” Boğazım düğümlendi. “İnsanlar.” Derya başını salladı. “Her taş bir insan.” “Bunu biliyorum.” “Hayır, bilmiyorsun.” Sesi sertleşti. “Bir taşın üzerinde bir isim olması, onun sadece o kişiyi temsil ettiği anlamına gelmez. Taşın hareketi o kişinin kaderini değiştirir.” “Kerem...” “Evet.” “Mert...” Derya gözlerini kapattı. “Evet.” “Peki benim taşım?” Derya cevap vermedi. “Benim taşım hangisi?” Bu kez gözlerini doğrudan bana çevirdi. “Bunu öğrenmek istemezsin.” “Ben zaten oyunun içindeyim.” “Henüz değil.” “Nasıl yani?” “Sen hâlâ oyuncu değilsin.” “O zaman neyim?” Derya'nın yüzündeki ifade değişti. “Sen... tahtadaki son taşsın.” O cümleden sonra odanın içinde uzun bir sessizlik oldu. Son taş. Bu kelimeler kafamda dönüp duruyordu. “Ne demek son taş?” diye sordum. Derya cevap vermedi. “Bana babamın ne yaptığını anlat.” “Bunu anlatırsam oyunun kurallarından birini çiğnemiş olurum.” “Umurumda değil.” “Senin umursamadığın şey, bir başkasının hayatına mal olabilir.” “Zaten insanlar ölüyor!” diye bağırdım. “Kerem öldü. Mert kayıp. Daha kaç kişinin ölmesini bekleyeceğiz?” Derya ayağa kalktı. “Bağırmak hiçbir şeyi değiştirmez.” “O zaman ne değiştirecek?” “Doğru hamle.” Bu kelimeyi duyduğum anda tahtaya baktım. Siyah filin yanında küçük bir boşluk vardı. Derya o boşluğu gösterdi. “Bir taş eksik.” “Beyaz şah.” “Hayır.” Başımı ona çevirdim. “Mert beyaz şahın eksik olduğunu söyledi.” “Mert sana ne gördüğünü söyledi.” “Aynı şey değil mi?” Derya başını salladı. “Değil.” Sonra masanın çekmecesine yöneldi. İçinden eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafı bana uzattı. Aldım. Fotoğrafta genç bir adam, bir kadın ve üç kişi daha vardı. Ortalarında bir satranç tahtası bulunuyordu. Genç adamı hemen tanıdım. Babamdı. Yanındaki kadın Derya olmalıydı. Diğer üç kişinin yüzü ise karanlıkta kalmıştı. Fotoğrafın arkasında tarih vardı. On beş yıl önce. “Bu fotoğrafta beş kişi var,” dedim. “Evet.” “Şimdi nerede hepsi?” Derya cevap vermedi. “Babam nerede, onu biliyorum. Öldü. Peki diğerleri?” “Biri öldü.” “Diğeri?” “Kayboldu.” “Sonuncusu?” Derya'nın yüzü gerildi. “Hâlâ oyunda.” “Kim?” Derya c…