27. BÖLÜM — KAYIP OYUNCU

27. BÖLÜM — KAYIP OYUNCU “ Lara, sakın Kerem'e yaklaşma! ” Annemin sesi koridorun her tarafından yankılandı. Bir anlığına olduğum yerde kaldım. Kerem ise hiç şaşırmamıştı. Sanki annemin bunu söyleyeceğini zaten biliyordu. Başını hafifçe yana eğdi. “Her zamanki gibi.” “Ne?” “Annem.” Mert bir adım öne çıktı. “Sen bizim kardeşimiz misin?” Kerem ona baktı. “Bunu yıllardır merak ediyorsundur.” “Cevap ver.” “Evet.” Mert'in yüzü gerildi. “Bizi neden hiç görmedin?” “Çünkü babanız beni sizden sakladı.” “Niye?” “Çünkü ben oyunu biliyordum.” Derya: “Sen oyunu bilmiyordun.” Kerem ona döndü. “Sen hâlâ yalan söylüyorsun.” Derya'nın yüzü gerildi. “Ben kimseye yalan söylemedim.” “Bana söyledin.” “Sen kaybolduğunda yedi yaşındaydın.” “Ben kaybolmadım.” Kerem bir adım attı. “Beni babam sakladı.” Mert: “Neden?” “Çünkü babam benim ne yapabildiğimi gördü.” “Taşları hareket ettirebildiğini mi?” Kerem gülümsedi. “Bunu da biliyorsunuz demek.” Ben: “Sen taşları nasıl hareket ettiriyorsun?” Kerem bana baktı. “Senin gibi.” “Ben taş hareket ettiremiyorum.” “Emin misin?” Bir anda yerdeki siyah şah havaya yükseldi. Kimse dokunmamıştı. Taş yavaşça önümde durdu. Sonra avucuma düştü. Elim istemsizce kapandı. İçimde bir sıcaklık yayıldı. Kerem: “Gördün mü?” Taşa baktım. “Bunu ben yapmadım.” “Yaptın.” “Hayır.” “Henüz farkında değilsin.” Mert araya girdi. “Lara'dan uzak dur.” Kerem ona baktı. “Onu korumaya çalışıyorsun.” “Evet.” “Yine.” Mert kaşlarını çattı. “Ne demek yine?” Kerem'in yüzünde garip bir ifade oluştu. “Çocukken de aynısını yapıyordun.” Mert'in nefesi kesildi. “Beni hatırlıyor musun?” “Hatırlıyorum.” “Biz daha önce tanıştık mı?” “Defalarca.” “Ne zaman?” “İlk oyunda.” “Ben hiçbir şey hatırlamıyorum.” “Hatırlaman gerekmiyordu.” “Kim sildi?” Kerem cevap vermedi. Ben: “Babam mı?” Kerem başını salladı. “Hayır.” “Annem mi?” “Hayır.” “Sen mi?” Kerem: “Ben sadece unutmanı sağladım.” Mert'in yüzü sertleşti. “Ne?” “Çünkü seni korumam gerekiyordu.” “Benden mi?” “Hayır.” Kerem'in bakışları bana döndü. “Ondan.” İçimde kötü bir his oluştu. “Benden neden korudun?” “Çünkü senin ne olduğunu biliyordum.” “Ben neyim?” Kerem cevap vermedi. Koridorun duvarındaki ışıklar tek tek yanmaya başladı. Birinci ışık. İkinci. Üçüncü. Sonra bütün duvarlarda aynı görüntü belirdi. Annem. Bir hastane odasında oturuyordu. Kucağında bir bebek vardı. Bebeğin yüzünü göremiyordum. Babam kapının yanında duruyordu. Annem ağlıyordu. “Bunu yapma.” Babam: “Başka çaremiz yok.” “Çaremiz var.” “Yok.” “Onları birbirinden ayır.” “Bunu yaparsam oyun biter.” Annem başını kaldırdı. “Zaten bitmesini istiyorum.” Babam: “Bunu yaparsan ikisini de kaybederiz.” Annem bebeğe baktı. “Onları kaybetmek...” Gözlerinden yaş süzüldü. “...onları bir gün birbirlerini öldürürken görmekten daha iyi.” Görüntü kesildi. Mert bana baktı. “Birbirimizi öldürmek mi?” Kerem: “İşte oyunun gerçek amacı.” “Ne?” “İki kardeşi karşı karşıya getirmek.” Derya: “Hayır.” Kerem: “Evet.” Derya başını salladı. “Bu oyunun amacı insanların seçimlerini görmek.” “Yanlış.” Kerem ona yaklaştı. “Bu oyunun amacı insanların en çok sevdikleri kişiyi öldürüp öldüremeyeceğini görmek.” O anda içimdeki bütün soğukluk geri geldi. “Bizi neden?” “Çünkü siz diğerlerinden farklısınız.” “Nasıl?” “Birbirinizin hamlesini tahmin edebiliyorsunuz.” Mert: “Bu mu?” “Hayır.” Kerem bana baktı. “Sen onun hamlesini düşünmeden biliyorsun.” Mert: “Çünkü kardeşiz.” Kerem: “Hayır.” “Öyleyse?” “Çünkü oyun sizi birbirine bağladı.” Bir anda göğsümdeki saat yandı. Tik. Tak. Kerem'in yüzündeki gülümseme kayboldu. “Başladı.” Derya: “Ne başladı?” “Son oyun.” Duvarın üzerinde büyük bir sayı belirdi. 35 Mert: “Daha 36'ya gelmedik.” Kerem: “Gelmeyeceğiz.” “Ne?” “Çünkü bu kez 35. hamlede bitecek.” Derya: “Bunu yapamazsın.” “Yapabilirim.” “Kuralları değiştiremezsin.” Kerem: “Ben kuralları değiştirmiyorum.” Elindeki taşı kaldırdı. “Ben oyunu oynuyorum.” Taşı tahtaya koydu. Tık. Koridorun sonunda büyük bir kapı açıldı. Kapının üzerinde: OYUNCU ODASI yazıyordu. Kerem: “İçeride anneniz v…