24. BÖLÜM — ANNENİN HAMLESİ

24. BÖLÜM — ANNENİN HAMLESİ “ 36. hamlede annenizi bulacaksınız. ” Kâğıdı elimde tutuyordum. Parmaklarım titriyordu. Mert'in gözleri satırdan ayrılmıyordu. “Annemiz mi?” Kelime ağzından güçlükle çıkmıştı. “Lara...” “Evet?” “Bu ne demek?” “Bilmiyorum.” “Annemiz nerede?” Cevap veremedim. Çünkü ben de aynı soruyu düşünüyordum. Annem yıllar önce ölmüştü. En azından bize anlatılan buydu. Çocukluğumdan beri annemin öldüğünü biliyordum. Bana anlatılan hikâyeye göre hastalanmış, uzun süre tedavi görmüş ve sonunda hayatını kaybetmişti. Ama şimdi elimde tuttuğum kâğıt başka bir şey söylüyordu. Annemiz yaşıyordu. Ya da en azından oyun onun hâlâ hayatta olduğunu düşünüyordu. Mert taşı elimden aldı. Siyah veziri avucunda sıkıca tuttu. “Bunun üzerinde annemin adı var.” “Biliyorum.” “Demek ki o da oyunun içindeydi.” “Belki.” “Hayır.” Mert başını kaldırdı. “Annemiz bu oyunun içindeydi.” Derya sessizce yanımıza geldi. “İkiniz de yanlış düşünüyorsunuz.” Mert ona döndü. “Sen biliyorsun.” Derya sustu. “Biliyorsun, değil mi?” “Evet.” “Annem nerede?” Derya gözlerini kapattı. “Bilmiyorum.” “Yalan söylüyorsun.” “Hayır.” “Bize yıllardır yalan söylediniz!” “Ben sana hiç yalan söylemedim.” “Gerçeği söylememek de yalan!” Derya'nın yüzü düştü. “Haklısın.” Mert: “Annemizi nerede bulacağız?” Derya duvardaki kırılmış aynalara baktı. “36. hamlede.” “Bu bir cevap değil.” “Biliyorum.” “Öyleyse açıkla.” Derya derin bir nefes aldı. “36. hamle oyunun son hamlesidir.” “Öyle demiştin.” “Hayır.” Derya başını salladı. “Ben onun son hamle olduğunu söylemedim.” Mert kaşlarını çattı. “Ne?” “36. hamle, oyunun ilk kez kimin tarafından oynandığını gösteren hamledir.” “Kim oynuyor?” Derya bana baktı. “Anneniz.” O an odadaki hava değişti. “Annemiz mi?” “Evet.” “Bunca zamandır?” “Evet.” “Bizi o mu izliyordu?” “Evet.” “Bizi o mu yönlendirdi?” Derya sustu. Mert: “Cevap ver!” “Hayır.” “Öyleyse neden oyun onun adıyla bağlantılı?” “Çünkü oyunu o başlatmadı.” “Kim başlattı?” Derya gözlerini bana çevirdi. “Babanız.” Mert'in yüzü dondu. “Babam mı?” “Evet.” “Hayır.” “Gerçeği öğrenmek istiyorsan beni dinle.” Mert: “Dinliyorum.” Derya: “Babanız bu oyunu ilk kez sen doğmadan önce buldu.” “Ne oyunu?” “Satranç değil.” Derya yere baktı. “Bir deney.” Mert: “Ne deneyi?” “İnsan hafızasını değiştirme deneyi.” Bir anda içimdeki bütün anılar birbirine karıştı. Hastane. Çocukluğum. Annem. Babam. Satranç tahtası. O siyah taş. “Peki satranç nereden çıktı?” Derya: “Babanızın fikriydi.” “Niye?” “Çünkü satrançta her taşın bir görevi vardır.” “Evet.” “Ve insanların da öyle olduğunu düşündü.” Mert: “Bizi taş olarak mı gördü?” Derya: “İlk başta.” “Sonra?” “Sonra seni kaybetti.” Mert sustu. “Ne demek?” Derya bana baktı. “Sen doğduğun gece.” İçim ürperdi. “Ben öldüğüm gece mi?” “Hayır.” Derya başını iki yana salladı. “Senin doğduğun gece Mert kayboldu.” Mert: “Ben buradayım.” “Şimdi.” Derya'nın sesi yumuşadı. “Ama o gece seni bulamadılar.” Mert: “Ne?” “Doğduğunda hastanedeydin.” “Biliyorum.” “Hayır.” Derya: “Doğduktan birkaç dakika sonra seni bir hemşire odadan çıkardı.” Mert'in yüzü bembeyaz oldu. “Sonra?” “Sonra kayboldun.” “Kim aldı beni?” “Babanız.” Mert başını iki yana salladı. “Hayır.” “Evet.” “Babam beni neden alsın?” “Çünkü senin kalbin durmuştu.” Mert'in eli göğsüne gitti. “Benim de mi?” “Evet.” “Ne kadar?” “Üç dakika.” “Sonra?” “Baban seni geri getirdi.” “Nasıl?” Derya cevap vermedi. Ben sordum: “Tahta mı?” Derya bana baktı. “Evet.” Mert gözlerini kapattı. “Demek ben de...” “Hayır.” Derya hemen araya girdi. “Sen farklısın.” “Nasıl?” “Lara'nın kalbi oyundan bir parça aldı.” “Ben?” “Sen oyundan bir görev aldın.” “Ne görevi?” Derya: “Onu korumak.” Mert bana baktı. “Bu yüzden mi?” “Evet.” “Ben doğduğumdan beri onu korumak için mi varım?” “Evet.” Mert'in gözleri doldu. “Benim bütün hayatım...” Derya: “Hayatın gerçek.” “Nasıl?” “Çünkü görevler bile gerçek insanlara verilebilir.” Mert bana baktı. “Ben senin kardeşinim.” “Evet.” “Bunu hiçbir oyun değiştiremez.” Başımı salladım. “Değiştiremez.” Tam o sırad…