23. BÖLÜM — AYNANIN ARDINDA

23. BÖLÜM — AYNANIN ARDINDA Aynaya dokunduğum anda parmaklarımın ucunda buz gibi bir soğuk hissettim. Sonra... Hiçbir şey. Ne Mert'in sesi vardı. Ne Derya'nın. Ne de babamın. Sanki bütün dünya bir anda susturulmuştu. Gözlerimi açtığımda artık koridorda değildim. Aynanın içindeydim. Etrafımda sonsuz gibi uzanan karanlık bir salon vardı. Zemin siyah beyaz karelerden oluşuyordu. Ama bu kez karelerin üzerinde satranç taşları yoktu. İnsanlar vardı. Yüzlerce insan. Hepsi hareketsizdi. Hepsi bana bakıyordu. Birinin elinde piyon vardı. Bir başkasının elinde kale. Bir diğerinin elinde fil. Ve en arkada... Beyaz şahı tutan küçük bir çocuk duruyordu. Çocuğun yüzünü gördüğüm anda nefesim kesildi. Mert'ti. Ama daha küçüktü. Beş yaşında. Belki altı. Üzerinde eski bir tişört vardı. Elinde beyaz şah. Yanında ise ben vardım. Aynı yaştaydım. Elimde siyah bir vezir tutuyordum. “Bu...” Sesim yankılandı. “...ne?” Küçük Mert bana baktı. Ama konuşmadı. Sonra küçük ben ona döndüm. “Sen kaybedersen ben de kaybederim.” Mert: “Biliyorum.” “Öyleyse taşı oynatma.” “Ben oynamıyorum.” “Tahta oynatıyor.” Bir anda görüntü dondu. Sonra başka bir sahne başladı. Bu kez daha büyüktük. Yaklaşık on yaşındaydık. Bir odada oturuyorduk. Annem kapının önünde duruyordu. Babam ise masanın başındaydı. Önümüzde yine satranç tahtası vardı. Babam: “Bugün son kez oynayacaksınız.” Küçük ben: “Neden?” “Çünkü oyun sizi fark etti.” Mert: “Biz oyunu fark etmedik mi?” Babam başını salladı. “Hayır.” “Öyleyse kim fark etti?” Babam cevap vermedi. Annem ağlamaya başladı. Küçük ben ona baktım. “Anne?” Annem: “Bundan sonra birbirinizden uzak duracaksınız.” Mert: “Niye?” “Çünkü birbirinize yaklaştıkça oyun güçleniyor.” Küçük ben: “Birbirimizi sevmiyoruz ki.” Mert hemen bana baktı. “Ben seni seviyorum.” “Ben de seni.” Annem gözlerini kapattı. “İşte sorun da bu.” Görüntü yeniden değişti. Bu kez daha korkunçtu. Mert bir odada tek başınaydı. Ben başka bir odada. Aramızda büyük bir duvar vardı. İkimiz de ağlıyorduk. Mert: “Lara!” Ben: “Mert!” Mert: “Bizi neden ayırıyorlar?” Ben: “Bilmiyorum!” Sonra duvarın üzerinde bir yazı oluştu. “KARDEŞLİK OYUNUN EN BÜYÜK HATASIDIR.” Görüntü kayboldu. Ben karanlık salonda tek başıma kaldım. “Bunlar anılarım mı?” Arkamdan bir ses geldi. “Hayır.” Döndüm. Aynadaki Lara karşımdaydı. Ama artık aynanın içinde değildi. Benim karşımda duruyordu. “Bunlar ne?” “Hatırlamadığın şeyler.” “Anılarım.” “Hayır.” “Öyleyse?” “Seçeneklerin.” “Ne?” “Yaşayabileceğin hayatların.” Ona yaklaştım. “Sen kimsin?” “Bunu daha önce söyledim.” “İlk hâlim.” “Evet.” “Benden önce mi vardın?” “Evet.” “Ne kadar önce?” “Bir hayat kadar.” “Sen gerçekten ben misin?” Kadın gülümsedi. “Bunu öğrenmek için buraya geldin.” “Bana cevap ver.” “Ben senin olabileceğin ilk kişiyim.” “Olabileceğim?” “Eğer oyun seni ele geçirirse...” Bir adım attı. “...bana dönüşeceksin.” Geri çekildim. “Hayır.” “Bunu istemediğini biliyorum.” “Ben sen olmayacağım.” “Bunu herkes söyledi.” “Kim?” “Benden önce gelenler.” “Kaç tane?” Kadın etrafımızdaki insanları gösterdi. “Gördüğün herkes.” Hepsi aynı anda başlarını kaldırdı. Bir anlığına yüzlerini gördüm. Ve dehşet içinde fark ettim. Hepsinin yüzü bana benziyordu. Bazıları yaşlıydı. Bazıları çocuk. Bazıları genç. Ama hepsinin gözlerinde aynı boşluk vardı. “Bunlar ne?” “Lara'nın ihtimalleri.” “Benim mi?” “Evet.” “Kaç tane Lara var?” “Tahtanın hatırladığı kadar.” “Peki gerçek olan hangisi?” Kadın: “Sen.” “Bundan emin misin?” “Hayır.” İlk kez yüzündeki gülümseme kayboldu. “Ben de hiçbir zaman emin olamadım.” Bir ses duyuldu. Tık. Sonra bir tane daha. Tık. Karanlığın içinde büyük bir satranç saati belirdi. Saatin üzerinde: 35. HAMLE yazıyordu. Kadın saate baktı. “Vaktin azalıyor.” “Ne için?” “Son hamle.” “Otuz altıncı hamle.” “Evet.” “Ne olacak?” “Sen seçileceksin.” “Kim tarafından?” “Şah tarafından.” “Ben zaten şahım.” Kadın başını salladı. “Hayır.” “Az önce öyle söylediniz.” “Senin içinde iki taş var.” Göğsümü gösterdi. “Biri şah.” “Diğeri?” “Vezir.” “İkisi nasıl aynı bedende o…