15. BÖLÜM — İKİ ANNENİN ARASINDA

15. BÖLÜM — İKİ ANNENİN ARASINDA “ Ben senin annenim. ” İki kadın da aynı anda konuşmuştu. Aynı ses. Aynı yüz. Aynı gözler. Aynı küçük yara izi. Bir an hangisine bakacağımı bilemedim. Yanımdaki annem birkaç adım öne çıktı. “Lara, bana bak.” Diğer kadın da aynı anda konuştu. “Lara, ona inanma.” İçimde bir şey koptu. “Yeter!” Sesim salonda yankılandı. İki kadın da sustu. “İkiniz de susun.” Kerem kapının yanında durmuş, olanları izliyordu. Yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı. Ona döndüm. “Bunu sen yaptın.” Kerem başını eğdi. “Ben yalnızca kapıyı açtım.” “Bunlardan biri gerçek.” “Evet.” “Hangisi?” “Bunu sen bulacaksın.” “Bilmiyorum.” “Bulmak zorundasın.” “Ya bulamazsam?” Kerem'in gülümsemesi biraz daha büyüdü. “Birini yanlış seçersen... gerçek annen ölür.” Yanımdaki kadın bana doğru geldi. “Lara, çocukken sana söylediğim bir şey vardı.” Diğer kadın hemen araya girdi. “Bunu da biliyor.” “Ne?” İlk kadın gözlerimin içine baktı. “Uyumadan önce saçlarını üç kez örerdim.” Kalbim sıkıştı. Bu doğruydu. Çocukken annem saçlarımı örerken hep aynı şeyi yapardı. Üç kez. Sonra alnımdan öperdi. “Bunu sadece annem biliyor.” Diğer kadın gülümsedi. “Hayır. Bunu ben de biliyorum.” Başımı ona çevirdim. “Nereden?” “Çünkü ben de senin annenim.” “İkiniz birden olamazsınız.” “Olabiliriz.” İlk kadın başını iki yana salladı. “Lara, onun söylediklerine inanma.” “Peki sen neden gerçek olduğunu düşünüyorsun?” “Çünkü seni ben doğurdum.” Diğer kadın hemen cevap verdi. “Ben de.” Donup kaldım. “Ne?” Kerem sessizce konuştu. “İşte oyunun en sevdiği bölüm.” “Kes sesini.” “Gerçek ile yalanın birbirine benzediği bölüm.” Derya kadınların etrafında dolaşmaya başladı. İkisini de dikkatlice inceliyordu. “Bir fark olmalı.” Mert ona katıldı. “Evet.” “Yara izleri aynı.” “Sesleri aynı.” “Boyları bile aynı.” Derya başını eğdi. “Kalp atışlarını dinlemeliyiz.” Mert şaşırdı. “Ne?” “Gerçek insanın kalp ritmi taklit edilemez.” Kerem güldü. “Yanılıyorsun.” Derya ona baktı. “Ne?” “Bu oyunda insan bedeni de taklit edilebilir.” Derya'nın yüzü gerildi. “Sen ne yaptın?” Kerem cevap vermedi. İki kadından biri bana doğru geldi. “Lara, beni seç.” Diğeri de aynı anda: “Beni seç.” “İkinizi de seçmeyeceğim.” İkisi birden sustu. Kerem kaşlarını kaldırdı. “Güzel.” “Ne?” “İlk kez oyunun istediğinin tersini yaptın.” “Bundan sonra da yapacağım.” “Öyleyse sana bir ipucu vereyim.” “İstemiyorum.” “Yine de söyleyeceğim.” Kerem iki kadını gösterdi. “Biri senin annen.” “Diğeri?” “Annenin hatırası.” “Ne demek?” “Biri gerçek.” “Diğeri?” “Gerçeğin nasıl olması gerektiğini bilen bir kopya.” İçim ürperdi. “Yani klon mu?” Kerem güldü. “Hayır.” “Öyleyse ne?” “Daha kötü.” Kadınlardan biri ağlamaya başladı. “Lara, ne olur bana inan.” Diğeri de ağlıyordu. İkisinin de gözyaşları gerçek görünüyordu. Bir adım geri çekildim. “Annem beni sevdiğini nasıl gösterirdi?” İki kadın da sustu. İlk kadın cevap verdi. “Seni sarılarak.” Diğeri: “Bazen kızarak.” “Bu cevap değil.” İlk kadın bana baktı. “Sen korktuğunda sana masal anlatırdım.” “Hangisini?” “Satranç kralını.” Diğer kadın başını salladı. “Hayır.” “Ne?” “Senin korktuğun zamanlarda masal anlatmazdım.” İlk kadın ona döndü. “Ne diyorsun?” “Lara korktuğunda ona pencereyi açardım.” Kalbim duracak gibi oldu. Bu doğruydu. Annem beni küçükken karanlık odada bırakmazdı. Pencereyi açardı. “Bak,” derdi. “Dışarıda ne var?” Ben de: “Yıldızlar.” “Onlar durduğu sürece korkmana gerek yok.” Gözlerim doldu. İki kadın da bunu biliyordu. “Bunu ikiniz de nasıl biliyorsunuz?” Cevap yoktu. Mert yanıma geldi. “Lara.” “Ne?” “Başka bir şey sor.” “Ne?” “Birinin bilemeyeceği bir şey.” Düşündüm. Çocukluğumdan yalnızca annemin bilebileceği bir anı aradım. Sonra aklıma geldi. “Ben doğduğumda...” İki kadın da bana baktı. “Annem bana bir isim vermişti.” İlk kadın: “Lara.” Diğeri: “Lara.” “Hayır.” İkisi de sustu. “Doğduğumda bana başka bir isim vermiştin.” İlk kadının yüzü değişti. Diğer kadın ise bir an bile düşünmeden cevap verdi: “Eylül.” Donup kaldım. İlk kadın gözlerini kapattı. “Eylül.” İ…