9. BÖLÜM — KAYIP TAŞ

9. BÖLÜM — KAYIP TAŞ “ Lara... artık beni kurtaramazsın. ” Babamın söylediği cümle, istasyonun sessizliğinde yankılanıp üzerime çöktü. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedim. Elimde hâlâ Mert'in verdiği kâğıt vardı. Kâğıdın üzerindeki yazı gözlerimin önünde bulanıklaşıyordu. “Annen on beş yıl önce öldü.” Başımı yavaşça kaldırdım. “Bana bak.” Babam gözlerini kaçırdı. “Baba, bana bak.” Bu kez baktı. “Annem öldü mü?” Cevap vermedi. “Bana doğruyu söyle.” “Lara...” “Öldü mü?” Babam derin bir nefes aldı. “Evet.” Tek kelime. Ama o tek kelime, yıllardır içimde tuttuğum bütün umutları paramparça etmeye yetti. “Sen...” Sesim titredi. “On beş yıldır bana yalan söyledin.” “Evet.” “Annemin hayatta olduğunu düşündüm.” “Biliyorum.” “Her gece döneceğini düşündüm.” “Biliyorum.” “Onu bekledim.” Babam başını eğdi. “Biliyorum.” “Biliyor muydun?” “Her şeyi biliyordum.” O anda öfkem korkunun önüne geçti. “Öyleyse neden?” Babam cevap vermedi. “ Neden?! ” Sesim istasyonun tamamında yankılandı. Mert birkaç adım geride durmuş bizi izliyordu. Babamın gözleri doldu. “Çünkü annenin ölümü senin suçun değildi.” “Ben hiçbir zaman öyle düşünmedim.” “Bir gün düşünecektin.” “Ne demek bu?” Babam cebinden eski bir fotoğraf çıkardı. Bana uzattı. Fotoğrafta annem vardı. Kucağında küçük bir kız çocuğu. Ben. Ama fotoğrafın arkasında bir tarih vardı. 15 Ağustos. Bugün. “Bu fotoğraf bugün çekilmedi,” dedim. “Hayır.” “Öyleyse tarih neden bugün?” “Çünkü bu fotoğrafın tarihi değil.” “Ne?” “Bu oyunun son günü.” Fotoğrafı çevirdim. Arkasında başka bir yazı vardı. “ŞAHIN DOĞDUĞU GÜN.” Bir anda midem bulandı. “Ben doğduğum gün mü?” Babam başını salladı. “Evet.” “Bu oyunun benim doğduğum gün başladığını mı söylüyorsun?” “Hayır.” Babamın yüzü değişti. “O gün oyun bitmeliydi.” “Peki neden bitmedi?” “Çünkü annen son hamleyi yapmadı.” “Ne hamlesi?” “Beni öldürmesi gerekiyordu.” Geri çekildim. “Ne?” “Annen oyunu bitirebilirdi.” “Senin ölmen gerekiyordu?” “Evet.” “Niye?” “Çünkü oyunun son kuralı buydu.” “Kim koydu bu kuralı?” Babam cevap vermeden önce Mert araya girdi. “Onu.” İkimiz de Mert'e döndük. “Sen nereden biliyorsun?” Mert elindeki kâğıdı gösterdi. “Bana söylediler.” “Kim?” “Derya.” Kalbim yeniden hızlandı. “Derya hayatta mı?” Mert başını salladı. “Bilmiyorum.” “Az önce trende gördüğüm taşta onun adı vardı.” “Ben de gördüm.” “Peki neden?” “Çünkü Derya oyundan çıktı.” Babam başını iki yana salladı. “Hayır.” Mert ona baktı. “Çıktı.” “Derya çıkamaz.” “Niye?” “Çünkü o son oyuncu.” Mert'in yüzü değişti. “Ne?” Babam bana baktı. “Derya, oyunun son oyuncusuydu.” “Dosyada beş kişi vardı.” “Dosyada gördüğün beş kişi oyunun başlangıcındaki oyunculardı.” “Peki Derya?” “Derya sonradan dahil oldu.” “Ne zaman?” “Sen doğduğun gün.” Bir anda bütün parçalar birleşmeye başladı. “Derya beni tanıyordu.” “Evet.” “Çocukluğumdan beri.” “Evet.” “Beni korudu.” “Evet.” “Ve annemi de tanıyordu.” Babam sustu. “Annemin ölümünü biliyordu.” “Evet.” “Peki neden bana söylemedi?” “Çünkü annenin vasiyeti vardı.” “Ne vasiyeti?” Babam gözlerini kapattı. “Sen yirmi beş yaşına gelene kadar sana hiçbir şey anlatmayacaktı.” “Yirmi beş?” “Evet.” “Bugün yirmi beş oldum.” “Biliyorum.” İstasyonun duvarındaki eski saat 00.42'yi gösteriyordu. “Demek bütün bunlar bugün başladı.” “Hayır.” Babam başını kaldırdı. “Bütün bunlar sen doğduğunda başladı.” Mert yere düşen satranç taşlarından birini aldı. “Lara.” “Ne?” “Bunda bir yazı var.” Taşı elime aldım. Beyaz piyon. Üzerinde tek bir isim: AYLA. Annem. Ama taşın altında başka bir şey daha vardı. Bir sayı. 36. “Otuz altı?” Babam taşı görünce yüzünü değiştirdi. “Bu imkânsız.” “Ne?” “Otuz altıncı taş.” “Ne demek?” Babam taşı elimden aldı. “Bu taş oyunda yoktu.” “Şimdi var.” “Evet.” “Bu ne anlama geliyor?” Babam cevap vermedi. Mert duvardaki eski panoya baktı. “Belki burada bir şey vardır.” Panoya yaklaştık. Eski istasyonun duvarında yıllar önce yapılmış bir plan vardı. Üzerinde rayların ve tünellerin çizimleri bulunuyordu. Mert parmağını haritanın bir bölümünde gezdirdi. “…