1.BÖLÜM

Hikâyenin gerçek olay, kurum veya kişilerle bir alakası yoktur. 1.BÖLÜM Bölüm Şarkısı: Uygar Doğanay-Gel İstanbul Adalet Sarayı Mavi gözlerim bu koca yazının üzerinde dolaşıyordu. Tarih 4 Temmuz 2026’yı gösteriyordu. Avukatlığımın ilk günüydü. Hayallerime adım adım yaklaşmış ve her zorluğa rağmen mesleğime kavuşmuştum. Bu koca şehirde alacağım davalar, ilgileneceğim dosyalar beni bir hayli heyecanlandırıyordu. İlk günüme özel siyah gömlek, siyah kumaş pantolon, aynı renkte olan topuklu ayakkabı ve uzun bir kaban giymiştim. Hafif bir makyaj yapmış, siyah saçlarımı düzleştirip açık bırakmıştım. Derin bir nefes aldım ve yavaş adımlarla kapıya doğru yürümeye başladım. Merdivenlerden çıkıp içeriye adım attığımda ortamın gericiliğini fark ettim. Her bir köşede oğlunun, kocasının adalet ile çıkmasını bekleyen kadınlar, iki kolunda polis olan elleri kelepçeli hayatının baharında gencecik çocuklar ve daha niceleri. Bazısının gözünde korku endişe, bazısının gözünde umut. Hepsi adalet istiyor belli. Heyecanla etrafı incelerken kapıdaki güvenliklerden biri yanıma gelmişti. Güler yüzlü 60’lı yaşlarda kısa boylu bir adamdı. Gülümseyerek “Siz yeni avukat olmalısınız. Adınız Fulya değil mi?” demişti. Gülümseyerek hafifçe başımı salladım. Adam “Sizi odanıza götüreyim.” dedi ve önümden yavaş adımlarla yürümeye başladı. Bende arkasından yürüdüm ve az ileride sağdaki odanın önüne geldik. Kapının kenarında “Avukat Fulya Deniz” yazıyordu. Bu yazı yüzümde tebessüm oluşmasına sebep olmuştu. Adam elindeki anahtarla kapıyı açtı ve bana dönerek “Tanıştığıma memnun oldum avukat hanım. Adım Seyit. Bir sorun olursa kapıdayım. Başarılar.” dedi ve elindeki anahtarı bana uzattı. Anahtarı alıp gülümseyerek “Bende tanıştığıma memnun oldum Seyit Bey. Teşekkür ederim.” dedim. Adam arkasını döndü ve kapıya doğru ilerledi. Ben ise kapıyı itip içeri girdim. Ve karşı karşıya kaldığım bu oda beni daha da heyecanlandırmıştı. Sağda kitaplarla dolu bir kitaplık önünde masa ve sandalye, masanın üzerinde kalemlik ve bazı eşyalar vardı. Arkada kocaman bir cam ve köşede saksılarda bitkiler vardı. Oda genel olarak koyu renklerle kaplıydı. Arkamdaki kapıyı kapattım ve çantamı ilerleyip masanın üzerine koydum. Camın diğer köşesinde uzun bir askı ve askıda yıllarca hayalini kurduğum, giymek için sabırsızlandığım o cübbe vardı. Gözlerim o cübbeyle buluştuğunda içimdeki heyecan daha da artmıştı. Üzerimdeki kabanı çıkarıp sandalyeye astım ve askıdaki cübbeyi elime aldım. İçimdeki bu milleti adalete kavuşturma hırsı elimdeki cübbeye baktıkça daha da artmıştı. Yavaş hareketlerle cübbeyi giydim. Dönüp odadaki boy aynasına baktım. Ve işte o an hayallerime ciddi manada ulaştığımı hissettim. O an içimdeki heyecan tarif edilemezdi. Dönüp masanın üzerindeki yazıya baktım. Avukat Fulya Deniz... Bu yazı için çok çalışmış, onca zorluğa rağmen kendi ayaklarımın üzerinde durmayı başarmıştım. Gözlerim saate kaydı. 13.30’u gösteriyordu. Masamın üzerinde duran dosyalara baktım. Davalarım bu dosyalarda olmalıydı. Gidip koltuğa oturdum. Önümdeki ilk dosyayı açtım. Olay detaylıca anlatılmış ve kişiler belirtilmişti. Cinayet. 6 yıl önce işlenmiş bir cinayet dosyası önümde duruyordu. Müvekkilim ise dosyada yazana göre öldürülen 17 yaşındaki çocuğun abisiydi. Kişi bütün detaylarıyla dosyada belirtilmişti. Olayı biraz incelediğimde ıssız bir depoda işlenmiş bir cinayet olduğunu öğrenmiştim. Şüpheli katil 40’lı yaşlardaydı. Öldürülen kişi ise 17 yaşında bir çocuktu. İlk davamın böyle acı bir olay olması can sıkıcıydı. Fakat ben adaletin sağlanması, o masum çocuğun huzur içinde uyuması için elimden geleni yapacaktım. Dosyayı biraz daha incelediğimde müvekkilimin telefon numarasının olduğunu fark ettim. Telefonumu alıp rehberi açtım ve numarayı yazıp aramaya başladım. 3.çalışında telefon açıldı ve karşımdaki adam bir hışımla konuşmaya başladı. “Çalışma saatlerim arasında beni rahatsız edecek kadar önemli ne olmuş olabilir, sorabilir miyim acaba?” Bu şekilde konuşmasına sinir olmuştum. Bende aynı sinirle ko…