Öl veya Öldür.

Bölüm şarkısı: Son Seslenişim- Yüzyüzeyken Konuşuruz. Ölüm ve öldürmek, Birbirinden hem o kadar zıt, hem de o kadar benzerlerdi ki. Bir insan birini öldürürse kendini öldürmüş olurdu, ruhu, masumiyeti ve daha bir çok özelliği ölen kişiyle beraber toprağa gömülürdü. Ölen kişiyi çıkaramadığın gibi o özelliklerini de çıkaramazsın o mezardan. Zihninin içinde gizli bir mezar büyütürsün o günden sonra, kendi mezarını büyütmenin yükü biner omzuna. O yükü omzunda taşıyan insan dayanamaz sonunda, kendini de o mezarın içine gömer. Benden tam olarak bu isteniyordu. Ben buraya katil sanılarak düşmüşken şimdi gerçekten katil olacaktım. Umarım anlaşılıyordur evreni neden sorguladığım… “Öldüreceksin Ekin, mecbursun.” Dedi Asel aynı tınıyla: “Zamanında biz de öldürdük.” “Katilsiniz o zaman siz, hiç suçlu birini çıkartmayız ayaklarına yatmasaydınız da 5 sene önce çıksaydınız keşke buradan.” Sesimin sert tonu altında büyük bir endişe saklıyordu, ben nasıl birini öldürebilirdim ki? Kendim ölür, birini öldüremezdim. Gerekirse -3’te çürürdüm ama kimseyi öldürmezdim. “O zaman sen -3’te aptal bir evde geberiyor olurdun şuan da, değerimizi bil tatlım.” Asel’e karşılığını gözlerimi devirerek verdim. “Şuanda yaşadığım ev mükemmel sanki.” “Tabi kızım, bizden iyisini nerede bulacaksın?” Asel’den cevap beklerken Erdem’in cevap vermesiyle dumura uğramıştım. “Siz benden iyi ev arkadaşı afedersiniz ama bok bulurdunuz bu arada.” Şu geçen iki ayda fazla mı yakınlaşmıştık? “Daha yemek yapmayı bilmez, gelir bize zor bulursunuz der. Ufak atta civcivler yesin abicim.” Erdem’in ardından Asel yeniden söze girdi: “Siz olayı şakaya vuruyorsunuz ama Ekin birazdan birini öldürecek, farkında değil gibisiniz?” Söylediği sözlerin ciddiyetiyle vücudumdan bir titreme geçti. “Öldürmeyeceğim.” “Öldürmeyeceksen bizimle gelmenin amacı ne?” Hızla sorulan soruya cevap veremedim, Asel de bu durumdan yararlandı. “Öldüreceksin Ekin, cevaplarını sen bile bilmiyorsun.” Kısa bir nefesin ardından konuştu: “Sana bir ablan olarak söyleyeceğim, emin ol birini öldürmen burada çürüyerek ölmenden daha iyi. Eğer öldürmezsen yolumuzu ayırmamız gerekecek ve Rüzgar her ihtimale karşılık önlem alır. Bu önlemler yüzünden canından olmanı istemem.” Canımdan olmak mı? “Bizden ayrılan yaşamaz Ekin; yaşamalarının bedelini çok ağır ödedik biz, o günden sonra kimseyi yaşatmadık biz.” Erdem’in aklımdaki soruyu anlamış gibi konuşmasıyla sanırım rahatlamam lazımdı, içimde ise rahatlamaya dair en ufak bir his yoktu. Ya öleceğim ya da öldüreceğim. “Kararın ne hayatım?” Sanki her şey çok zor değilmiş gibi Asel daha da zorlaştırıyordu. “Bi’ dur,” dedi Erdem “kız karar verecek.” Bir süre beni beklediler, benim ise aklımda cirit atan binbir düşünce vardı. Öldürecek miydim? Hem kendimi hem de onu öldürecek miydim? Aklıma dolan düşünceyle acı bir kahkaha atma isteği belirdi içimde. Hayır Ekin, ortam müsait değil. Daha ismini bile bilmediğim birini öldürüp öldürmeyeceğimi tartışıyordum. O kişinin belki bir ailesi vardı, bir evi vardı. -3’te bunlar ne kadar mümkünse artık… Hiç değilse bir canı vardı, bir hayatı vardı. Daha iyi bir hayat için onu öldürebilir miydim? Öldürebilecek kadar cesaretim var mıydı kendime karşı? Peki öldürmeyecek kadar saygısız mıydım kendime? Sıradan birinin hayatını kendi hayatıma tercih edecek miydim? Söz konusu hayattı,candı. Kimsenin canını alma cüretini kendime layık görmüyordum. Kendi canımı da bir hayattan değersiz göremiyordum. Ölmeyi istemiyorum, bana yardım edecek kimse yok mu? Hiç kimse mi yok oralarda, derinlerde? Bir kişinin bile mi vicdanı sızlamıyor, o yüzden mi bu yaşadıklarım? Denora’da yaşayamayacaksın deseler inanmazdım, artık yaşayamıyorum. Yaşamıyorum, her gün farklı bir çileye uyanmak istemiyorum. O çilelerin beni günden güne öldürmesini izlemek istemiyorum. Bir an önce olsun istiyorum ölümüm, burada yaşadığım her bir saniye çile geliyor. Sanırım ben, ölmek istiyorum. Ama -3’te değil. “Dalgayı kesin artık.” Rüzgar’ın otoriter sesi dakikalar sonra sessizliği böldü. “İkiniz…