İnkisar.

Bölüm şarkısı: Böyle Kahpedir Dünya- Gripin. “İnkisar; kalp kırıklığı, manevi can acısı.” Bir insan, hayatında kaç kere ölümün eşiğinden dönerdi? -3 ölümdü; -3’ten kaçarak ölümden dönecektik. Pekâlâ kaçabilirsek. Biliyorduk, her bir adımımız bizi cehenneme bir adım daha yaklaştırıyordu. Buna rağmen neden çabalıyorduk? Cehennemden kaçmak imkansızdı; cehennemin şeytanları vardı, her daim orada duracak, insanları kullanacaktı. Henüz bunun farkında değildik, olmamızda pek bir şey değiştirmezdi. Kaçacaktık, ‘umut’ dolu halimizle yaşam için çabalayacaktık. Çift hayat, çift inkisarıma neden olacaktı. Buna rağmen biçare yaşamaya çalışacaktık. Cehennemde yaşam daha kolay olacaktı, şeytanlardan kurtuluş bizi kurtaracaktı. O bizi öldüren ‘yaşama isteği’ bir kenarda kalacak, belki o şeytanlarla beraber gidecekti. Şeytanlarla giden tek şey yaşam isteğimiz olmayacaktı, son şansımızda onlarla gidecekti. Ölmek istiyordum, ama -3’te değil. Başka nerede ölebilirdim ki? 𖦹 Stresten kanattığım dudağıma parmağımı bastırdım. Hepsi en az benim kadar stresliydi, bunun farkındaydım. Sonuçta her gün kaçmıyorduk ya. “En ufak bir aksilik hayatımızı bitirir, çok dikkatli olmamız lazım.” Dedi Rüzgar, bir kez daha. Yola çıktığımızdan beri aynı şeyleri tekrar edip duruyor, bu bizi daha çok strese sokuyordu. “Tamam, hepimiz ne yapacağımızı biliyoruz. Sakinleş artık, bizi de strese sokuyorsun.” Asel’in aklımdan geçenleri söylemesiyle beraber onu onayladım. “Olamam sakin falan, en ufak hayatta öleceğimizin farkındasınız değil mi?” “Bilgi için sağol Rüzgar, baya yardımcı oluyorsun şuan.” Erdem’in haklı isyanıyla derin bir iç çekti Rüzgar. “Özür dilerim ama beni de anlamaya çalışın, lütfen.” Çalışıyorduk zaten, sabahtan beri dediği hiç bir şeye karşı çıkmamıştık. Tüm hayatını adamıştı bu plana, kazanmak onunda hakkıydı. “Bir kez daha tekrarlıyorum, binaya girer girmez sağdaki kapıdan, kimliksiz girişle gireceğiz. Önce ben, sonra Asel, Erdem ve Ekin olarak sıramız olur muhtemele, bileklik tarihlerine bağlı olarak. Ekin hariç hepimiz en önde oluruz zaten, onun bilekliği yeni olduğu için arkaya düşebilir. Hiç bir şekilde panik yapmıyorsunuz, hepimizin bilekliğinde neden aklandığı yazıyor, onu sorgulayacaklar.” Taner Özgü; cinayet suçlamasından dolayı düşmüştü buraya, aynı ben gibi. Benim gibi birinin hayallerini çalıyordum elinden, özür dilerim. Cinayet suçlaması üzerine kalmıştı, halbuki bir intihardı o kişinin ölümü. Bunu geç anlamışlardı, hem de çok geç. “Geldik.” Dedi Erdem, tek bir kelime bile stres dolmama yetmişken nasıl başaracaktım? Hiç kimseden bir ses çıkmadı, bir robot misali girişe doğru yürüdük. İçeri adım atar atmaz bu telaşenin bize özel olmadığını fark ettim, herkes bir koşuşturma içindeydi. Herkes hayatının peşindeydi. Rüzgar’ı takip etmeye başladık hep beraber, kalabalık ortamdan sıyrılarak daha sakin bir ortama girdik. Karşımızdaki sıraya girmeden önce bilekliklerimizi karşımızdaki alete okuttuk. Okutmamızla birlikte adlarımız büyük ekranda çıkmıştı; 2 numara da Rüzgar, 3’de Asel, 6’da Erdem ve 8’de ben vardım. Kahrolası sekiz. Şu aptal dünyada ki her şeyin 8 olması yetmezmiş gibi, bu dünyadan kurtulmaya çalışırken bile 8’e maruz kalıyordum. Denora’yla ilgili her şeyden nefret ediyorum. “1 ve 4 arası, salona lütfen.” Dedi geldiğim gün aynısını duyduğum mekanik ses. Sıralarının anons edilmesiyle Asel, Rüzgar ve onlarla beraber iki kişi salona doğru yürümeye başladı. Giderken bana gülümseyen Asel’in gülüşüne cevap vermemle odanın kapısı kapandı, geriye beklemek kaldı. Umarım bir aksilik çıkmaz. Umarım bir aksilik çıkmaz. Umarım bir aksilik çıkmaz. “5 ve 8 arası salona.” Aynı mekanik ses bu sefer bizi kaderimize çağırıyordu. Kapının önüne adımladığımızda Erdem’in diğerlerinden ayrı olarak sola götürülmesiyle içime bir huzursuzluk oturdu. “8,” dedi görevli. “Sol tarafa.” Erdem’in peşinden uzun koridordan yürümeye başladım, içimdeki huzursuz his büyüyor, göğüs kafesime baskı yaparak nefes almamı engelliyordu. Karşımızdaki kapının ağzını açmalarıyla o…