1.Bölüm

31 Aralık Cuma/ 1999/ 00:32 Las Vegas Sands Corporation Masayı mesken tutan kartlar ve çipler oyuna yeni başladıklarının birer imzasıydı.Kartları bıkkınlıkla karıştıran krupiye ,yuvarlak masanın etrafına yerleşen beş kişiye nazaran orada tezatlık oluşturuyordu. Bu ciddi görünümlü adamlar ilk defa iki çocuğun hayatlarıyla kumar oynayacaklardı.Çocukların kaderi bu kirli kumar masasında tekrar yazılacaktı.Ve fakat o çocuklar halen bebekti ve bu olanlardan habersiz belki de sadece altının değişip değişmediği,karnının doyup doymadığını dert edinmekle meşgullerdi. Bilmedikleri şey ise; Bu oyun onların esaretiydi. Kartlar oyun bitimine dek masada dönüp duruyor,korku ve endişe biraz daha açığa çıkıyordu. Bugünün diğer günlere nazaran daha sancılı olacağı ise herkes tarafından biliniyormuş gibi kimseden çıt çıkmıyordu. Oyunu kaybedeceğini anlayan Fevzi Aktan beline sabitlediği silahına davranmış fakat tetiği çekemeden müdahale edilmişti. Masanın sahibi Nevzat Kaplan kaşlarını çatarak ayaklanmıştı. “Kaybedeceğini bile bile oyuna girip ne diye silah çekersin ulan dangalak!” Nevzat Kaplan’ın sert sesi mekanda oynayanların bile tedirgin olmasına neden olmuş,mekanı derin bir sessizlik ele geçirmişti. “Abi affet,daha o çok küçük, kulağına ezan okuyup ismini koyamamışken bunu isteme benden!”nidası döküldü Fevzi Aktan’ın dudaklarından sessiz mekana. Çareszilik bedenini ele geçirmişti. “Bu mekanda yamuk olmaz Aktan,oyunun kuralları baştan konuşuldu.Senin vereceğin hiçbir ismin hükmü yok,onun ismi zaten belli.”dedi Nevzat Kaplan ve ardından da ekledi; “Sıkın lan şuna!.” Daha kimse ne olduğunu anlayamadan bir kurşun sesi yankılandı sessizlikle kaplı mekanda. O kurşun Fevzi Aktan’ın hayatını sonlandırmış,iki çocuğun kaderini ise tamamen değiştirmişti. 🕊️ 31 Aralık Salı/2024/23:37 İstanbul, Kadıköy Yeni yıla dakikalar kalmıştı ve ben bu akmayan trafiğin ortasında sıkışıp kalmıştım.Yeni yılı umuyordum ki burada geçirmek zorunda kalmazdım. Camları açan tuşa basarak soğuk havanın içeri dolmasını sağladım.Belki böylelikle biraz sinirim yatışabilirdi aksi halde sakin kalabileceğimi sanmıyordum. Derin çok derin bir nefesi ciğerlerime doldurdum.Torpido gözünden paketimle beraber,özel yapım üzerinde alev sembolünün işlendiği çakmağımı çıkardım.Boynumu sağ ve sola esnettikten sonra sigarayı dudaklarıma bırakarak ucunu yaktım. İçime çektiğim nefesle beraber ucuna biriken külü, açtığım camdan dışarıya silktim.Arabaya binerken sağ koltuğa fırlattığım ve bindiğimden beri bir kez bile bakmadığım telefonu uzanıp parmaklarımın arasına sıkıştırdım.Sigaradan son nefesi içime çekip izmaritini camdan dışarı attım. Telefonun ekranını açan tuşun kenarında gezdirdim parmaklarımı ardından tuşa baskı uygulayıp ekrandaki duvar kağıdıyla göz göze geldim. Gerçek hayatta belki de bir defa bile göz göze gelemediğim gözlerle her gün olduğu gibi şuanda da göz göze gelmiştim.Ve bu gözler bir yumru olup boğazımdaki yerini çoktan almıştı. ‘Baba.’dedim içimden.’İntikamını almam için çok az kaldı.’ Gözlerim babamın yanında yerini almış kadına yöneldi bu defa.Babamın yanındaki mutlu tebessümde gezindi parmaklarım. ‘Anne.’dedim bu kez.’Ben sizi çok özledim.’ Gözlerimden sızan birkaç damla yaş,camdan içeri sızan kar tanelerine karıştı.Elimin tersiyle sertçe sildim yüzümde biriken yaşları.Bakışlarımı cama çevirdim. Lapa lapa yağan kara.Telefon ekranı kararırken geri sayıma kalan son bir dakika elli üç saniyeyi görmemle,telefonu sağ koltuğa bırakıp arabanın ekranına uzandım.Annem ve babam hakkında öğrendiğim tek somut şey bir şarkı parçasıydı ve şuan en ihtiyacım olan şey oydu. Fakat ben daha ekrandaki oynatma listesine tuşlayamadan,akmayan trafikte bangır bangır çalmaya başlayan şarkı,kaderin cilvesi miydi yoksa inadı mıydı bilmiyordum. Arabadan inip bedenimi lapa lapa yağan karın altına bıraktım.Şarkının kaynağını indiğimde görmem ise kör mü yoksa sağır mı oluşumdandı karar veremedim. Solumda kalan siyah Range Rover’ın sahibi yeni yıla Ajda Pekkan la girmeyi uygun bulacak ki Ajda Pekka…