GİRİŞ

Bazı geceler aydınlığı karanlığa gizlenmeye mahkûm kılar. 01.09.1940 Luminaris’in kuruluş tarihi. Tarih, büyük güçler doğurabilir. Tarih; İyi adamlar yaratır, yardıma muhtaç fertlerin üzerlerine sürer, sonsuza kadar yaşayıp her şeye şahitlik eder, hafızası güçlüdür. Aydınlıklar yarattı, büyük savaşçılar yetiştirdi, yeni doğan bebekler yarınların hükümdarları olurken kırık kalplere şiirler, zengin hayal güçlerine hikayeler yazdırdı. Kaderin hüküm kılıp insanların yaşadıklarını, tarih bir bir not aldı. Unutulmasın diye, ders olsun diye, en çok da tekrar edeceğini bile bile. Ne var ki; Zaman, tarafsızdır. Kader, tarafsızdır. Kimseyi korumaz, zengini fakirden ayırmaz, güçlüyü güçsüzü savunmaz. Bir kağıt parçası kadar zararsız görünür ama acıları eşdeğerdir. Savunmasız yakalar, yapboz parçalarının tamamlandığını gördüğünde düzeni değiştirmek için bambaşka bir görseli tamamlayacak bir parça atar ortaya. İyilerin karşısına hep kötüler çıkaracaktı, çıkarırdı. Tarih, taraflı ve tarafsızdır. Tarih, her ikisidir. Karanlık, her ne kadar aydınlığın üzerine bir yorgan gibi örtülse, onu gizleyip bir karadelik gibi yutmak hatta bu dünyanın üzerinden yok etmek istese de hâlâ ışık saçmaya devam eder. Varlığı, kutsal ve korumacıdır. Amacından sapmaz. Luminaris koruyucuları; bembeyaz üniformalı adamlar, yürekleri büyük, kalpleri temiz, zihinleri parlak adamlar. Kaldırdılar başlarını, açtılar kollarını, akıttılar kanlarını. Davaları için yeminlerini edip bu uğurda yaşadılar, ülkeleri için ölmeyi beklediler. Dediler ki; kanımız aksa, beyaz akar. Bütün çocuklar masum doğar, üzerlerine örteceğiz beyaz yorganlar. Kan ağlayan anneler, savaşa giden babalar, aydınlığa ulaştılar. İkinci Dünya Savaşı sırasında birçok yara, onlar tarafından merhem gibi kapatıldı. Halkın gönüllerinde bu adamlara karşı peyda oldu bir taht. Vakit, bütün yaraların üzerine kabuk bağlamaya başladığı an; gün gelir, akrep ve yelkovan acı vermek ister gibi hızlı ilerlemeye başlar, fiziksel savaşlar biter, içsel savaşlar başlar ve ilkbahar dönüp dolaşıp sonbaharına kavuşur. Aydınlığın karşısına, tarihte defalarca kez olduğu gibi karanlık değil, karanlıklar çıkar. İkiside öldürür karşısındakini, oysa bilmez doğurduklarını birbirini. Dediler ki; Onlar, bir yanılsama. Onlar, melek maskesi takan ama altlarında şeytanın yüzünü taşıyan mahluklar. Bizi yerimizden edip her yeri karanlığa boğduktan sonra dünyaya hükmetmek isteyen halefler. Bize hiçbir katkıları olmadı, bizi yavaşlatmaktan başka, boynumuza bir urgan gibi bağlanıp ayaklarımızı yerden kesmekten başka. Bir zamanlar insanların aydınlığa nüksettiği bu kelimeleri, bir örgü gibi nakış nakış işledi kağıtlarına, tarih. Halk buna inanır, halk karanlıkta olduğunu bilmez. Işığın onları çekip çıkarmasını bekler. Ne zaman çıksa çukurundan, ilk adımını atsa düz zeminde, şükürler eder Tanrıya, küfürler yağdırır oyunbaza. Kendisini kurtarana kadar çevirmez yüzünü, kurtarıcıya. Kurucu, bu topraklara ayak basan adam, cennetin lideri, yaşayanların umudu ve ışığın efendisi. Kötü insanların her birini bu dünyadan yok etmek, fani dünyanın kendisine bahşettiği süre içerisinde bütün ruhları cehennemin en dibine kadar götürmek en büyük isteğiydi. Emin adımlarla attı adımlarını, çenesi yukarıda, omuzları dik. Şüphesiz; Onun lider olmak için doğduğu yadsınamaz bir gerçekti. “Efendi Virelith, çok yaşa! Efendi Virelith, çok yaşa!” Alistair Constantine Virelith, Luminaris’i kurmak için çok çabalamış, davasını yaşatmak için canından olma risklerini bile göze almıştı. Genç yaşında verdiği bu çaba için yolun en başından beri destek vermeyen İngiltere hükümeti, savaşın gidişinden dolayı hem halk hem de ordu tarafından sıkıntıya girmiş adeta Luminaris için bir yol açmıştı. Onu, bu yoldan kimsenin döndüremeyeceğini biliyordu çünkü bu sefer yazılacaktı her şey, en baştan. Kendi kalemiyle, kendi cümleleriyle. Geçmiş, onlarındı. Gelecek, onlarındı. An, onlarındı. Tarih, onlara hizmet edecekti. Bugün, her şeyden çok sevdiği teşkilatının 6. yıldönümüydü. 01.09.1946 .…