Bölüm 9

İçeriye giren Baran'la her ne kadar şaşırmış olsam da , elinde getirdiğini gördüğüm çantamı görünce içim bir nebze olsun rahatlamıştı. Yanıma gelip çantamı kucağıma bırakmış , elindeki poşeti hastane masasına koyup önüme ittirmişti. "Baran bu poşet ne?" "Sana söz verdiğim abur cuburlar. Hangisini seveceğini bilemediğim için alabildiğim kadar çeşit almaya çalıştım." "Keşke uğraşmasaydın bir tane dondurma , bir iki tane de çikolata alsan yeterdi." "Söz sözdür. Sınırsız dediysem ona göre almam gerekiyordu." "Peki , nasıl diyorsan?" Ben poşetin içinden bir tane dondurma çıkarınca Baran önüme geldi ve geriye kalan şeylerle birlikte poşeti eline aldı. "Diğerlerini daha sonra yiyebilmek için dolaba kaldırıyorum... Olur mu?" Evet şeklinde başımı sallamamla birlikte Baran yanında duran komidinin altındaki mini buzluğa poşettekileri dizmeye başladı. Dondurmamı bitirmemle birlikte içim ferahlamış ve tekrar uykum gelmişti bu yüzden Baran hâlâ mini buzluğu düzenlemekle uğraşırken gözlerime laf geçirememiş ve uyuyakalmıştım. - Baran'dan - Poşetteki abur cuburları kaldırmam bitince poşeti katlayıp masanın üstüne koymuş ve Efsuna dönmüştüm. Onun uyuduğunu görmemle birlikte nedeni bilinmez , hafiften gülümsemeye başlamıştım. Daha sonra yaptığım şeyi fark edip çok da tınlamadan Efsun'un üstünü güzelce örttüm. Çantasının ortada durmasını istemeyeceğini düşündüğüm için yanındaki dolabın içine koydum. Ardından son bir kez Efsunu kontrol edip diğer hastalarımın yanına gittim. _**_**_**_**_**_**_**_ Günün sonunda yine tüm hastaları kontrol etmiştim ve şimdi doktorların dinlenme odasında diğer meslektaşlarım ile birlikte kahve içiyor , aynı zamanda dosyaları dolduruyordum. Telefonumun çalmasıyla biraz sakin biraz da hızlıca telefona cevap verdim. "Doktor Baran?" "Seni dinliyorum Gülseda?" Evet , arayan Gülsedaydı. Gülseda sakin bir şekilde esneyip konuşmaya sakince devam etti. "108 numaralı odadaki hasta , - " Elimdeki dosyaları kapatıp hemen yerimden kalktım ve sorumlu olduğum bölüme giderken bir yandan Gülseda'ya sorular soruyordum. "Ne oldu!? Durum çok acıl mi? Nasıl bir sorunu var? Bir yerleri mi kanamış yoksa? - " "Efendim!" "?" "Hiçbir sorun yok sadece galiba uyurgezerlik yapmaya başladı ve bir bakmak istersiniz diye düşündüm?" "İyi yapmışsın... Kapat bende geldim zaten şimdi." "Tamamdır 116 numaralı odanın önünde koridorda duruyor." "Tamam... Sağol Gülseda." "Rica ederim doktor Baran" Telefonu kapattığım gibi 116 numaralı odayı aramaya başladım. Koridoru dönmemle Efsunu gördüm. Gözleri kapalı bir şekilde ayakta dikiliyordu ve ağlıyordu. Biraz daha yaklaşmamla , elinde geçen gün çantasında gördüğüm tavşana sımsıkı tek koluyla sarıldığını gördüm. Yanına gidip durduğu yöne baktım dümdüz bir şekilde 116 numaralı odanın kapısına dönüktü. Her ne kadar şu an Efsuna dokunup da ona zarar vermeye korksam da ayağındaki yarayla daha fazla ayakta kalmaması için sakin bir şekilde boştaki sol elini tuttum.