Bölüm 6

"Efsun Hanım uyanmak zorundasınız. Hözlerınızı açın lütfen." Bir yandan hastayı sarsmamaya özen gösteriyor bir yandan da yaralarının olduğu yerleri sabit tutmaya çalışıyordum. "Doktor Baran yardım edebiliriz?" Hastanın sarsılmamasına özen gösterirken arkama baktım. Bunlar az önce doktor odasında bağlardığım kadınlardı. Şu an gerçekten kimseyi çağırabilecek durumda değildim o yüzden başımla kabul ettim. "Gelin ve yaralarının olduğu yerleri sabit tütün ben de onu uyandırmaya çalışayım." Tamam dercesine kafalarını sallayıp hasta yatağının yanına geldiler. "Efsun Hanım uyanın artık , uyanmak zorundasınız!" Sesimi duyuyor gibi gelmiyordu. Normalde kriz geçiren insanlar etrafında olanlarıduyabilir ve o ses sayesinde krizi atlatabilirler. Ama içimden bir ses neden bana Efsun Hanım'ın şu anda beni duymadığını söylüyordu? Nerede hata yapıyor olabilirdim , nerede!?. Doğru! Efsun Hanımı sabah muayene ederken sizli bizli konuşmak istemediğini söylemişti! Çünkü rahatsız olmuştu. "Efsun... Efsun şu an sesimi duyduğunu biliyorum... Ve senden uyanmanı istiyorum." Psikolojik sorunları olduğunu ben de biliyorum. Ama böyle bir hastayı nasıl ikna edeceğimi bilmiyorum. Aklıma gelen şeyle hemen Efsun'un omuzlarından tuttum. "Efsun... Eğer uyanırsan sana dondurma alırım!" Diğer iki kadın doktor bana işe yaramayacağını düşünerek ters ters bakıyordu. Ama ne yapabilirdim ki aklıma bu gelmişti ve geldiği gibi söylemiştim... Gerçekten aptalcaydı! Tam başka şeylerle ikna etmeye çalışacakken elinin hareket ettiğini ve bedeninin gevşediğini fark ettim. "Efsun eğer uyanırsan sana dondurmanın yanında bir de çikolata alacağım. Hemde istediğin kadar... O yüzden uyanmak zorundasın!" Yavaş yavaş titremesi geçti ve yavaşça gözlerini açtı. Sevinçten olduğum yere çöktüm benim çokmemle diğer kadınlarda rahatlayıp birbirine sarıldı "Gerçekten de aptalsın Baran." Baran mı? Bana burada kimse adımla seslenmez. Yerden kalkınca bana seslenenin Efsun olduğunu fark ettim. "Ne dedin?" "Gerçekten de aptalsın Baran 'dedim. Çünkü öylesin. Beni bir dondurma ve çikolata ile kaldırabileceğini düşünmen çok komik." "Komik olsaydı gülerdin , ayrıca bu hiç de komik değildi!" "Bilemiyorum... Benlik bir sorun yoktu. Neyse uyumak istiyorum... Yani şimdi odadan defolup gidin." Bunu söyledikten sonra derin bir nefes alıp gözlerini kapadı. Sonrasında sanki birşey unutmuş gibi bir anda gözlerini açıp bana baktı. "Her ne kadar beni bunlarla kandırmanı komik bulsamda o sınırsız abur cubur hakkımı istiyorum. Anlaşıldı mı?" "Peki Efsun , PEKİ!" Bir iki dakika garip garip baktıktan sonra gözlerini kapatıp uykusuna geri döndü. Bu sırada bana yardımcı olan doktorlar da benden özür dileyip odadan ayrıldılar. Son kez Efsunu kontrol edip , muayene' sini yapıp odadan çıktım. Ona verdiğim sözü tutmak için eve gidip üstümü değiştirdim ve Efsun'un çatısından düştüğü ARKENDİ şirketinin yolunu tuttum...