Bölüm 4

Uyanalı birkaç dakika oluyordu ve her yerimin sargılı olması sinirimi bozuyordu. Tam hastaneden ayrılmak için serumu çıkartacakken odaya 30'lu yaşlarının sonunda sarı saçlı bir abla girdi. Uyanmış olduğumu görünce gülümseyip kolumdaki serumu değiştirdi. "Sen uzanmaya devam et bende doktorunu çağırayım." Konuşması bitince başımı sallamamla odadan çıktı. Anlaşılan bugün başarısız olmuştum. Atlamak için SERENAY şirketini seçmem gerektiğini biliyordum. Oradan ağlarsam dakikasında ölmüştüm... Ben düşüncelere dalmışken odanın kapısı çaldı ve içeriye benim gibi 20'li yaşlarında bir adam az önceki ablayla birlikte içeri girdi. "Görünüşe göre hastamız uyanmış? Kendinizi nasıl hissediyorsunuz?" "Burda olmasam mutluluktan dans edebilirdim!" Tabi eğer mutlu olabilseydim. "...Pekala o zaman önce kendimi tanıtayım. Ben sizin doktorunuz Baran Akyol. Bende sizin adınızı alabilir miyim? Yanınızda bir kimlik yoktu da." Derin bir nefes alıp bekledim çantamı atlarken yanıma almamıştım yani çatıda kalmıştı. "Çantam düştüğüm (!) binanın tepesinde galiba." "Onu ben hallederim. İsminiz?" "Efsun Karaca." "Yaşınız?" "20." "Hastanede olduğunuz için arayabileceğimiz herhangi bir yakınınız var mı ya da numaralarını biliyor musunuz?" "Yok... Yani arayabileceğim bir yakınım yok." "Pekala. Siz buraya gelirken yanınızda iki kadın vardı onları tanıyorsanız arayabiliriz?" "Nasıl?" "Hastane kaydını onlar yaptı , ayrıca birşey olursa aramamı da istediler." "Tanıyorum ama aramayın... Gerek yok" "... Pekala. O zaman yaralarınız iyileşene kadar sizi hastanemizde misafir edeceğiz ve sonra-" "Şu sizli bizli konişmaları bırakabilir miyiz!? Çok rahatsız ediyor." "... Tamam , sizli bizli konuşmak yok... Sonrasında sizi bir psikiyatriste yönlendireceğim." "Peki. Sorun değil." "?" Doktorum olacak adam bana bakarken sahte bir gülümseme sundum. Nede olsa iyileşince ortadan yok olup yine intihar edecektim... Belki yürüyebilir duruma gelince defolur giderdim buradan? Doktorum biraz daha bana baktıktan sonra çantamı yarın getirmeye çalışacağını söyledi ve odadan çıktı. Harikulade bir atlayıştı ama sonu bir hüsrandı. Şimdi bir de birşey yokmuş gibi yaşamam ve davranmam lazım ki birkaç günlük hastane hayatımda bana zavallıymışım ve acıyorlarmış gibi bakmasınlar. Ayrıca akıllılarında öyle aşağılık bir insan olarak kalmayayım... Verdikleri serum sayesinde uykum gelmeye başlayınca daha fazla ayakta kalamdım ve gözlerimi kapadım...