Bölüm 3

"Uzun zamandır vücutdum aldığım yaraları hissetmiyordu. Acaba... Bunun acısını hisseder mi???" Ölürken bile insanları rahatsız etmek istemediğim için dolandırıcılık ile geçinen bir şirketin tepesinden atlamaya karar verdim. En azından kirliliği pis emellerime alet edecektim. Ve belki de bu lanet işi engelleyebilecektim. Çatının demirlerine çıkıp oturdum ve aşağıya baktım. Yerle aramızda 42 katlı bir bina vardı. Elimle çocukluğumdan beri benimle olan siyah fiyonklu tokayı sıkıp biraz aşağıyı izledim. Bazen insanların hayatta hiç sorunları yokmuş gibi yaşamaları beni sinirlendirir di , tabii bu duygularımın varlığını unutmadan önceydi... Elimde sıktığım siyah tokayı bileğime takıp uçuruma arkamı döndüm. Son bir derin nefes alıp kendimi geriye doğru bıraktım. ...kuşlar böyle mi hissediyordu? Etrafımda tenime değen ve gittikçe hızlanan rüzgarı hissedebiliyorum. Rüzgar tenimi sardıkça ruhumun giderek özgürleştiğini hissediyorum. ...sonsuza kadar rüzgarla bir olmak isterdim ama yere çakılmamla çığlığı basmam bir oldu. Etrafımda olan insanların hepsi çığlık atarak geri çekildiler. Ama tahmin ettiğim gibi acı küçüklüğümdeki gibi kendini belli etmiyordu artık. Galiba kaburgalarım kırılmış , kafa tasım çatlamış , el ve ayak parmaklarım burkulmuş olabirdi. Tenimde kendi kanımın sıcaklığını hissetmemle acı vücuduma kumsala vuran dalga misali çarptı. Etrafımdaki insanlar beni ilgilendiren son şeydi , tek dileğim ise rüzgarla sonsuza dek bir olmaktı. Yanımda alt komşumun bağırarak telefonla konuştuğunu gördüm , sonrasında ise sağ üst komşunun kızının kanamamı durdurmaya çalıştığını fark ettim. Beni böyle hatırlamamaları için elimden geleni yapmıştım , ama galiba yine bütün tanıdıklarıma dert olmuştum. Sonrasında hiçbir şey hatırlamıyorum. Acı bile kabusumdaki herşey gibi beni terk etmişti... Ta ki gözlerimi hastane odasında açana kadar...