Bölüm 2

Bugün bazı insanların yaşadıkları şeylere rağmen cesaret edip de atamadıkları bir adam atacağım. Evet , intihar edeceğim... Eminim ki bir çoğunuz pişman mısın diye soracak. Ama kalbi olmayan bir insan pişmanlık duymaz. Birçoğunuz intihar eden insanların neden intihar ettiğini düşünüyorsunuz. Açıklayayım; • Sizler gününüzü ve ânınızı yaşarken , bizler yarın bizi nasıl bir zorluk bekliyor diye düşünüyoruz. • Sizler arkadaşlarınızla gece gündüz gezerken , bizler evimizde kafamızın içindeki seslerle can çekişiyoruz. • Sizler birbirinize sevgi besleyebiliyorken , bizler kalbimizin varlığını bile hissedemiyoruz. Daha sayayım mı !? • Sizler geceleri yatağınızda güzel rüyalarınız la uyurken , bizler bizi dört duvar arasına almış kabuslar gibi üzerimize çöken yatağımızda uyuyoruz. • Sizler kendinizi elmaslarla altınlarla süsleyip mutlu olurken , bizler vücudumuza bıraktığımız izlerle ruhumuzu rahatlatmaya çalışıyoruz. ... Bir de çoğu insanın ruhlarını özgür bırakmaya çalışan insanların arkasından atıp tutması yok mu? Sanırım buradan atlamadan önce pişman olacağım tek şey arkamdan atıp tutacak insanların o lanet çenelerini kapatamamak. Tek umudum ruhumun vücudum kadar yara almadan bu kabustan bir an önce kurtulması. Son kiramı da ödedim , benimle ilgilenmeye çalışarak başlarına bir bela alan insanlardan misliyle özür diledim... Sadece bir an önce ortadan kaybolup ruhumun özgür olmasını istiyorum. Bu sayede ruhsuz bedenimle acı çektirdiğim insanların biraz olsun başındaki bela ve yükü almış olurum. " Bugüne kadar bana iyi baktıkları için bana bakan herkesin mutlu olmasını istiyorum." " Ve bir diğer dileğim ise bu hayatı doğduğum andan beri bana zindan eden ailemi bir daha görmek istemiyorum." "Hepsi bu. Başka bir isteğim yok... Elveda en büyük kabusum... "