Bölüm 10

Sol elini sağ avucumun içine hapsetmemle birlikte Efsun bana döner gibi oldu ama tam dönmedi. Biraz daha yan yana kaldıktan sonra Efsun sakin bir şekilde bana döndü. Elimi hâlâ tutuyor , aynı zamanda ağlamaya devam ediyordu. Bir iki dakika da böyle durduktan sonra peluş oyuncaklı elinin tersiyle gözyaşlarını sildi. Tam silemeyince elini aşağıya indirip gözyaşlarını bir mendille sildim. Ağlamayı bırakınca ve benim de gözyaşlarını silmem bitince hiç beklemediğim bir şey yapıp iki eliyle de sıkıca belimden sarıldı. Rahatsız etmek istemediğim için ben de bir elimi sırtına diğer elimi de başına koyarak ona sarıldım. Birkaç dakika sonra bir anda bayılacağını hissetmişim gibi daha sıkı sardım beline kolumu ve bir anda bedeni gevşemeye başlayıp kollarımın arasında uyuya kaldı. Her ne kadar uyuya kalsa da elindeki peluşu hâlâ sımsıkı tutuyordu. Yavaşça kucağıma aldım ve odasına götürüp yatağına yatırdım. Son bir kontrol daha yaptıktan sonra saatin çok geç olduğunu fark edip evin yolunu tuttum. - Efsun'dan - Sabah kalktığımda diğer günlerden farklı olarak bugün biraz daha rahatlamış bir şekilde kalktığımı fark ettim. Ve nedenini bilmediğim için çok sinir olmuştum , çünkü ilk defa güzel bir gece uykusu çekmiş gibi hissediyordum. Sonra aklıma dahiyane bir fikrin gelmesiyle yataktan kalkıp üstüme uzun ceketimi giydim ve sessizce odadan çıktım. İlk önce etrafı kontrol ettim. Tahmin ettiğim gibi kat hastalar haricinde bomboşluğu hastalarda zaten odalarındaydı. Hızlıca bu katla ilgili kamera kayıtlarının bulunduğunu düşündüğüm kamera odasını aramaya başladım. Çok da aramama gerek olmadan olduğum koridorun sonundaki güvenlik odası ile bakıştım. Hızlıca duvara yaslanıp içeride kimse var mı diye baktım. Sadece bir kız vardı ve o da zaten uyuyor gibi görünüyordu. Çok da ses çıkarmadan içeriye girip odamın olduğu taraftaki güvenlik kameralarının gece boyunca kaydettiği şeylerden hızlıca neyin değişik olduğuna bakmaya başladım. İlk başta oradan yalnız başıma elimde kardeşimden hatıra kalan peluş'la çıktığımı fark ettim. Nasıl bu kadar dikkatsiz olabileceğimi aklım almıyorken 116 oda numarasının önüne gittiğimi gördüm. Ben gittikten birkaç dakika sonra da Baran'ın koşarak koridora girdiğini fark ettim. Burada videoyu durdurarak Baran'ın nereye baktığına baktım. Direkt elimdeki kardeşimden kalan pelüş'a bakıyordu. Baran çok da şaşırmayınca onun az buçuk olduğum durumu öğrendiğini anladım. Ama nereden anladığını bilmiyordum ve bu her ne kadar beni biraz kuşkulandırsa da sanki bütün benliğim Baran'ın bu konuyu kimseye anlatmayacağına inanıyor gibi görünüyordu. Daha sonrasında Baran'ın nasıl beni elimden tutup yanımda olduğunu , gözyaşlarımı silişini ve bana nasıl sarıldığını izledim ve herşeyi düzeltip sessizce odadan çıkıp kendi odama geri döndüm. Şu an bunları düşünmek istemediğim için tekrardan aynı şekilde yatağa yatıp gözlerimi yumdum ve biraz daha uyumaya çalıştım.