Bölüm 1

Biraz sıkıcı gelebilir biliyorum ama size biraz herkesin içinde yaşadığı bir durumdan bahsetmek istiyorum. Her insan illa ki çok bunaldığı , belki yaşamak istemediği, belki de sadece içini bir karadeliğin kapladığı zamanlar olmuştur. Bunlar bazen küçük bazen ise yılların getirdiği birikmişlik durumlarıdır. Herkesi anlıyorum diyemem siz de diyemezsiniz. Zaten dediğimiz kişiler de bizim ya da sizin demek istediğimiz şekilde anlamıyor. Yani demem o ki eğer siz gidip de yanında olduğunuzu söylemek için "seni anlıyorum,evet" derseniz onlar sizden daha da uzaklaşıyor. Neden mi? "Çünkü onların çektikleri acıyı başkası çekemez. En çok acıyı bizler çekiyoruz" diye düşünmüyorlar. Sadece aynı olayların başka bir insan tarafından yaşanmasını , o olayları empati kurarak bile olsa görmelerini, hissetmelerini istemiyorlar. Ne kadar aşağılık insanlar olsalar da , kendi yaraları kanamaktan vücutları delik deşik olsa da yine de başkalarının vücudu delik deşik olmasın , yüreği kan ağlamasın istiyorlar!!! ... çünkü nasıl acıttığını iyi biliyorlar. Bende burada hayatı artık kalmamış. Yaşamın anlamını bulamayan biri olarak burada duruyorum. Ne yaşamak için gücüm , ne de yeni güzel yerler görecek hayat enerjim kaldı. Hoş , bir hayatım kalsaydı enerjim olur muydu diye sorgulardım... Ben Efsun. Efsun Karaca. Ve bugün bu boktan geçen hayatımın son gününe elveda ediş günüm. ...