Bölüm 19: Kan ve Gül

Barlas’ın rezidansındaki o sessiz gerginlik, yerini profesyonel bir hummaya bırakmıştı. Odanın her yerinde askılar, ayakkabı kutuları ve kumaş numuneleri vardı. Barlas, elinde bir kadeh viskiyle pencerenin önünde dikiliyor, terzilerin ve stilistlerin etrafımda pervane oluşunu izliyordu. Bakışları üzerimde gezerken, sanki beni değil de bir başyapıtı inceliyor gibiydi. "Çok fazla kumaş var," dedi Barlas, sesi odadaki makas seslerini kesti. "Onu örtmenizi değil, onu vurgulamanızı istiyorum. Gece bir heykel değil, o bir ateş. Ve ateş, zincire vurulamaz." Baş stilist çekinerek araya girdi: "Efendim, Çırağan Sarayı’nın protokolü belli. Hanımefendi için seçtiğimiz bu koyu lacivert kadife..." "Protokolü ben belirlerim," dedi Barlas, bardağını masaya sertçe bırakarak. Yanıma geldi. Parmaklarını çenemin altına yerleştirip yüzümü kendine çevirdi. "Gece, o salona girdiğinde herkesin nefesi kesilmeyecek. Herkesin kalbi duracak. Anladın mı?" Sonunda seçilen elbise, bir kumaş parçasından çok bir zırhtı. Gece yarısı siyahı, ancak ışık vurduğunda içinden derin şarap kırmızısı parıltılar yayan ağır bir saten. Göğüs dekoltesi cesur, yırtmacı ise tehlikeli bir derinlikteydi. Ama en can alıcı noktası sırtıydı; Barlas’ın dün gece mühürlediği o izleri saklamıyordu, aksine şeffaf bir tülün altında onları birer gizemli dövme gibi sergiliyordu. Cuma akşamı geldiğinde, Çırağan Sarayı’nın devasa kapıları son model arabalar ve o arabalardan inen "seçkin" kalabalıkla dolup taşıyordu. Araba durduğunda Barlas elini uzattı. Elini tuttuğum an, parmaklarının titrediğini hissettim. Bu korku değildi; bu, patlamaya hazır bir volkanın sarsıntısıydı. "Unutma," dedi Barlas, arabadan inmeden hemen önce. "Bu gece kimseyle göz teması kurma. Sadece bana bak. Senin dünyan bu gece benim gözbebeklerimde başlıyor ve bitiyor." Arabadan indik. Kameraların flaşları birer makineli tüfek gibi patlamaya başladı. Barlas kolunu uzattı, koluna girdim. Başım dikti. Merdivenleri çıkarken attığım her adımda, elbisemin yırtmacından süzülen bacağımın yarattığı o hayranlık dolu mırıltıları duyabiliyordum. Büyük salona girdiğimizde müzik devam ediyordu ama tüm başlar bize dönmüştü. Salonun tam ortasında, Demir Korhan ve yanında Sarp Soykan duruyordu. Yanlarında ise Alara, bir kuğu gibi görünmeye çalışan ama içindeki hırsı gözlerinden okunan o zehirli prenses... Demir Korhan bize doğru yürüdü. Yüzündeki ifade bir babanın gururu değil, bir diktatörün denetleme hamlesiydi. "Barlas," dedi Demir Bey, sesi gür ve otoriterdi. "Geleceğini düşünmemiştim." "Geldim baba," dedi Barlas, sesini bir milim bile yükseltmeden. "Ve yanında getirdiğim kişi, bu ailenin gelecekteki tek gerçeği. Gece Sancak." Demir Korhan’ın bakışları bana kaydı. Boynumdaki o kazağın altından sızan izlerin yerini şimdi yakut kolye almıştı ama izlerin hayali hala oradaydı. "Cesursun küçük kız," dedi Demir Bey fısıltıyla. "Ama cesaret, bu salonda sadece cellatların işine yarar." "Ben kendi celladımı seçeli çok oldu efendim," dedim sakince. Barlas’ın elini belimde hissettim, beni korurcasına kendine çekti. Tam o sırada Sarp yanımıza geldi. Elinde bir kadeh şampanya vardı. "Dans?" dedi Sarp, gözlerini doğrudan benim üzerime dikerek. "Barlas, bu kadarına izin verirsin herhalde? Protokol dansı, bilirsin." Barlas’ın çenesi öyle bir kasıldı ki, kemiklerinin çıtırtısını duydum. "Onunla dans etmek için önce benim iznimden geçmen gerekir Soykan. Ve benim iznim... Genelde kanla alınır." "Sakin ol Barlas," dedim araya girerek. Sarp'ın gözlerine baktım. "Bir dans, Sarp. Sadece bir dans. Bakalım bu sahte nezaketin altında ne kadar derin bir nefret saklıyorsun." Barlas’ın itiraz etmesine fırsat kalmadan Sarp’ın uzattığı eli tuttum. Dans pistine çıktığımızda, orkestra yavaş ve melankolik bir vals çalmaya başladı. Sarp elimi tuttu, diğer elini belime yerleştirdi. "Çok güzelsin Gece," dedi Sarp, kulağıma eğilerek. "Ama bu güzellik, Barlas’ın ellerinde solup gidecek. Babasıyla konuştum. Barlas’ın tüm yetkilerini elinden alacaklar. Seni bu hayattan…