VII. BEKLENMEDİK YABANCI

BÖLÜM VII, 7: "BEKLENMEDİK YABANCI." İnsan psikolojisi çok garipti. Eylem-eylemsizlik pişmanlığı diye bir şey vardı; insan hem keşke yapmasaydım der, hem de keşke deneseydim der. Kısa vadede yaptığımızdan pişmanken, uzun vadede yapmadıklarımızdan pişmandık. Kısaca, "Aklım hâlâ yapamadıklarımda," olayı gerçekti. Bu yüzden bir süre pişmanlık hissedecek gibi olsam da bir çeşit savaştaydık ve her yol mübahtı. Adama yaptığım, onun yaptığının yanında hiçbir şeydi. Bir polis memurunun yaralanmasına sebep olmanın yanında, kocamın canına kast edenlerle birlikteydi, elbette göz dağı verecektim. Yaptığım ona azdı bile. Helikopter arazinin birinde indi. Aynı anda üç kapıdan da aynı araçlar çıktı, trafik olmadığı için rahatça istediğim rezidansa ulaşabilmiştim. Yangın merdiveni içteydi bu rezidansın, bu yüzden şanslıydım. İdo beni bıraktığı gibi evine dönerken ben yolda üzerimi değiştirsem de yine değiştirecektim, bu yüzden hızla Lina'nın katına çıktım. Kapıya tırnaklarımla ufak dokunuşlar yaptığımda bekleyen Efsun hızla açtı, içeri girdim. "Şşh," dediğinde içeriyi dinledim. "Lina, arama yapacağız. Vaktimizi alıyorsun, bu bir şey gizlediğini gösterir. Bence olayı büyütmeyelim." Değerli eşim hiç nefes almadan arama emri çıkarmıştı anlaşılan. Efsun üzerimdekileri çeker gibi alırken ben de geceliği giyecektim ki, "Şurada ne yazıyor acaba?" diyen Lina'ya içimden sövdüm. "Lina, Lina," diyen sabırsız sesi duydum. Bu yüzden sabahlığı giydim direkt. Tenimde yabancı duran saten sabahlığa bir an baktım. Bir ara çok giyerdim ama uzun zamandır giymiyordum gecelik şeklinde. Elbise, etek veya gömlek giyiyordum yine ama gecelik çok başkaydı, garip durmuştu. "İçeride diyorum Kağan Bey ama müsait değil takdir edersiniz ki." "Bak bir dakika yirmi saniyedir konuşuyoruz Lina Pakel, ben karımı biraz tanıyorsam arama emrini duyduğu gibi kendini dışarı atmıştı. Sırf muhalefet olmak için. Yani beni kandıramazsın." "İyi Kağan bey, gidin görün efendim. Hatta memurlar arasın, buyurun lütfen. Hiç çıkarmanıza gerek yok ayakkabıları, buyurun." Odaların açılıp kapanan kapılarını duydum. Efsun sırıtarak bana baktı. Elime telefonu tutuşturduğunda ben, "Hayır," demiştim ki, kapı aniden açıldı. Memur bana baktı. "Eşiniz burada sayın savcım," diyen memurla, Selim'in hızlı adımlarını duydum. Memurlar geri çekilirken Selim bana baktı, baktı. "Ararım," dedim ve telefonu kapattım. "Ya gerçekten sabırsızlığın takdire şayan sayın Yargıcı," dediğimde Selim memurlara teşekkür ederek dışarı yollamıştı. "Üzerini giyin, gidiyoruz." "Açıklama yapmayacak mıyım?" Saçımı geriye atıp ellerimi belime koyduğumda alayla bana baktı ama sinirliydi, belliydi. "Şu hâlde birinin seni görmesine izin verdiğine göre, kesin bir halt karıştırdın, ben karımı tanıyorum. Şimdi gidelim, düzgünce konuşalım." "Kavga edeceğiz yani?" Benim rahat sesim onu daha da sinirlendiriyordu. "Sıkıntı yok enişte bey," dedi Efsun hızla. "Biz bu kızın kavgalarına alışkınız, sikinti yok," dedi Halil İbrahim taklidiyle. "Koymaz bize kavga gürültü." "Karımla sizin önünüzde kavga etmeyeceğim. Eminim benimle ettiği tartışmaların hiçbirini," dedi bana bakış atarken. "Başka biriyle yapmamıştır. Bana özel bazı inatlar, kelimeler ve huylar." "İnat deme huy yapayi," dedim. "İnat değil, şu an inat falan yok. Konuşabiliriz." Evde beni sıkıştıracaktı, başka konuları sokuşturacaktı araya. "Mikail aradı, bir müvekkilim vardı İstanbul'da, emniyete gitmiş onun için. Adamın davası hakkında bilgi verdim, acil olduğu için de bölemedim, bu kadar." "Bu üzerin ne o zaman?" Bakmıyordu bile düzgün, dikkati gözlerimdeydi. "Kız gecesi Kağan Bey," dedi Lina sırıtıp kolunu kapıya yaslarken. "Kız gecesine daldınız siz." "Hani şaraplar?" Selim etrafı gösterdi. "Saçma salak atıştırmalıklar, ne bileyim o tiner kokulu malzemeleriniz, setleriniz, maşalarınız nerede?" Kızlar içten bir şekilde kahkaha attığında Selim dik dik onlara baktı. "Niye gülüyorsunuz?" "Siz nereden biliyorsunuz?" dedi Efsun gülerken. "Hem herkesin kız gecesi farklıdır." "Efsun," dedi S…