2. BÖLÜM

Lütfen güzel yorumlarınızı eksik etmeyinizz🦋🌸 Şirazen'in önünde birkaç saniye durmak bile insanın kendini toparlamasına yetiyordu. Kapının iki yanında yükselen siyah saksıların içine yerleştirilmiş zeytin ağaçları, yumuşak sarı ışıklarla aydınlatılıyor; girişte duran takım elbiseli görevli, gelen herkesi aynı sakin profesyonellikle karşılıyordu. Mekânın önünde gereksiz bir kalabalık yoktu. Kimse sesini yükseltmiyor, kimse gösteriş yapmaya çalışmıyordu. Buna rağmen orada duran herkesin belli bir hayat standardı, belli bir özeni varmış gibi görünüyordu. Şirazen'in daha kapısından itibaren insana hissettirdiği şey tam da buydu; buraya gelen insanlar yalnızca yemek yemeye ya da eğlenmeye gelmiyor, aynı zamanda kendilerini bu yerin bir parçası gibi hissetmeye de geliyordu. Barlas arabayı kilitledikten sonra Leyla'nın yanında yürümeye başladı. "Şu an dönüp eve gitmek ister misin?" diye sordu, yüzünde her zamanki o alaycı gülümsemeyle. Leyla gözlerini girişten ayırmadan kısa bir kahkaha attı. "Hayır ama fiyat listesini görünce ağlayabilirim." Barlas güldü. "Merak etme, bugün Ardıç ödüyor." "Daha iyi," dedi Leyla. "Doğum gününü gerçekten kutlamaya başlayabilirim o zaman." Merdivenleri çıktıklarında kapı görevli tarafından açıldı. İçeri adım attıkları anda dışarıdaki yaz akşamı geride kaldı; sıcak hava, trafik uğultusu, sokaktan gelen dağınık sesler bir anda kesildi ve yerini ağır ama rahatsız etmeyen bir parfüm kokusuna, loş altın ışıklara ve uzaktan gelen caz melodisine bıraktı. Leyla daha ilk adımda farkında olmadan yavaşladı. Burası, dışarıdan göründüğünden daha etkileyiciydi. Tavan sandığından da yüksekti. Koyu renk ahşap paneller, siyah mermer detaylar ve pirinç yansımalar bir araya gelince mekâna hem modern hem de zamansız bir hava veriyordu. Büyük kristal avizeler tavandan sarkıyor ama ışığı hoyratça dağıtmıyor, tam tersine her şeyi yumuşatıyordu. Bir köşede canlı piyano vardı; genç bir adam sakin bir parçayı öylesine doğal çalıyordu ki, müzik dekorun bir parçası gibi duruyordu. Masalar birbirine fazla yakın değildi, bu yüzden içeride ciddi bir kalabalık olmasına rağmen boğucu bir gürültü yoktu. İnsanlar alçak sesle konuşuyor, kadehler birbirine hafifçe çarpıyor, garsonlar ise neredeyse görünmeden masalar arasında akıyordu. Şirazen, kendini göstermek için uğraşmıyordu. Zaten yeterince dikkat çekiyordu. "Vay canına..." Barlas'ın bile sesi birkaç ton düşmüştü. "Ardıç bu kez iyi iş çıkarmış." Leyla cevap vermedi. Gözleri mekânın içinde ağır ağır dolaşıyordu. Sağ tarafta uzun bir bar uzanıyordu; arkasındaki raflarda dizilen şişeler, sıcak ışık altında amber ve yakut tonlarında parlıyordu. Sol tarafta daha sakin bir oturma bölümü vardı. İç kısımlarda büyük masalar, cam kenarlarında ise daha özel görünen köşeler yer alıyordu. Fakat Leyla'nın dikkatini en çok çeken şey bunların hiçbiri olmadı. Mekânın arka tarafında, yarı açık biçimde tasarlanmış mutfak bölümünü gördüğü an bakışları oraya takıldı. İçeride beyaz ceketli şefler ve siyah önlüklü mutfak çalışanları neredeyse kusursuz bir düzen içinde hareket ediyordu. Bir tabak son dokunuşunu alıyor, başka biri servis penceresine bırakılıyor, bir başkası kontrollü bir hızla içeri taşınıyordu. Ortada koşuşturan bir panik yoktu. Herkes ne yaptığını biliyor gibiydi. Barlas onun neye baktığını fark ettiğinde gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. "Tahmin edeyim," dedi, sesi alçak ama eğlenceliydi. "Mekânı değil, mutfağı beğendin." Leyla gözlerini ondan ayırmadan omuz silkti. "İkisini birden beğenmiş olamam mı?" "Olursun," dedi Barlas, "ama öncelik sıralamanı biliyorum." Leyla bu kez ona dönüp hafifçe gülümsedi. "Abartıyorsun." "Hayır," dedi Barlas. "Senin için bir mekânın dekoru, tatlı menüsüne kadar önemlidir." Leyla itiraz etmedi. Çünkü haksız değildi. Tam o sırada içeriden Ece'nin sesi yükseldi. "Buradayız!" Leyla ve Barlas başlarını aynı anda sesin geldiği yöne çevirdi. Cam kenarına yakın büyük bir masada, arkadaş grubunun geri kalanı çoktan yerleşmişti. Ece ellerini sallıyor, C…