1.BÖLÜM

1.Bölüme hoşgeldinizzz 🎉💖 Leyla Karus’un sabahları hiçbir zaman yumuşak başlamazdı. Alarmı her gün aynı saatte çalar, telefonunun tiz sesi odanın sessizliğini bir bıçak gibi ortadan ikiye ayırırdı. O sabah da değişen bir şey olmadı. Komodinin üzerinde duran telefon, saat tam on biri gösterirken ısrarcı bir şekilde ötmeye başladı. Leyla gözlerini aralamadan önce kaşlarını çattı, yorganı biraz daha üzerine çekti ve sanki o sesi duymamış gibi birkaç saniye daha kıpırdamadan yattı. Fakat alarmın onun kadar inatçı olduğu açıktı. Sonunda kolunu yorganın altından çıkarıp telefonu körlemesine aradı, ekranı bulur bulmaz da sesi kapattı. Oda bir anda sessizliğe gömüldü. Leyla gözlerini açmadan birkaç saniye daha öylece kaldı. Yüzünü yastığa biraz daha gömdü, sonra istemeye istemeye kirpiklerini araladı. Perdenin arasından sızan yaz güneşi odanın içine ince, açık sarı bir aydınlık yayıyordu. Hava daha şimdiden sıcaktı. Haziranın sonuna yaklaşan İstanbul sabahları, öğlene varmadan bile insanın tenine yapışan o ağır sıcaklığı taşırdı. Tavandaki pervane yavaşça dönüyor, açık pencereden içeri sokaktan gelen sesler doluyordu; uzaktan geçen bir simitçinin boğuk sesi, alt sokakta frene basan bir arabanın sesi, apartmanın önünde top oynayan çocukların bağrışmaları… Leyla bir kolunu gözlerinin üzerine koydu. Uyanmak istemiyordu. Aslında bunun özel bir nedeni yoktu. Yorgun da değildi. Sadece bazen insanın hiçbir şey yapmak istemediği sabahlar olurdu; ne konuşmak, ne gülmek, ne hazırlanmak… Sadece biraz daha yatmak, biraz daha tavana bakmak, biraz daha düşünmeden durmak isterdi. Leyla da o sabah tam olarak öyle hissediyordu. Önünde koca bir gün vardı ama zihni hâlâ yarı uykudaydı. Ta ki bir gece önce gelen mesajları hatırlayana kadar. Ardıç’ın doğum günü. Şirazen. Akşam sekizde herkes orada olacaktı. Leyla bir gözünü açıp yeniden telefonuna uzandı. Ekran aydınlandığında arkadaş grubundan gelen otuzdan fazla bildirim onu karşıladı. Daha okumadan grubun içinde neler döndüğünü tahmin edebiliyordu. Ardıç muhtemelen doğum günü olmasını kullanarak herkesi şimdiden darlamaya başlamış, Can kesin birilerine laf sokmuş, Ece de daha mekâna gitmeden ne giyeceğini atmıştı. Dudaklarının kenarı istemsizce kıvrıldı. Yatağın içinde biraz doğrulup mesajlara baktı. Restoranın adını grup adı mı yapmıştı bunlar. Mesajları okumaya başladı. 🍰 ŞİRAZEN 08.12 Ardıç: Günaydın millet. 🎉 Can: Doğum günü diye sabahın köründe niye yazıyorsun? Ardıç: Çünkü bugün benim günüm. Defne: Doğum günün kutlu olsun aşkım. ❤️ Can: Sabah sabah romantizm başladı. Ece: Ay Defne ne kadar tatlısınız siz ya. Barlas: Kutlu olsun kardeşim. Selin: Nice mutlu yaşların Ardıç. 😊 Ardıç: Teşekkür ederimmm. Can: Hediye isteme mesajını ne zaman atacaksın? Ardıç: Onu akşama saklıyorum. Can: Tilki. Soluklanıp soluklanıp konuşmuşlardı. 09.26 Ece: Ben hâlâ ne giyeceğime karar veremedim. Can: Şaşıran? Defne: Ben de hazır değilim. Ardıç: Defne, sen ne giysen güzelsin. Can: Biz burada fazlalık mıyız? Selin: Kesinlikle. Barlas: Sessiz olun, Leyla uyuyor. Can: Nereden biliyorsun? Barlas: Tanıyorum çünkü. Ece: Uyandırmayın kızcağızı. Can: Arayalım. Barlas: Sakın. Ardıç: Ben ararım. Barlas: Sen hiç arama. Leyla parmaklarıyla hızlıca bir mesaj yazdı 10.43 Leyla: Günaydın. ☀️ Can: DİRİLDİ. Ece: Günaydın güzell. ❤️ Selin: Günaydın Leyla. 🤍 Defne: Uyuyan Güzel aramıza hoş geldi. Ardıç: Akşama geç kalma. Leyla: Doğum günün kutlu olsun. 🎂❤️ Leyla: Ama geç kalırsam pastayı bensiz kesmeyin. Can: Sen pasta var diye geliyorsun zaten. Leyla: Tanımışsın. Defne: 😂😂😂 Ardıç: Pastaya dokunan olursa küserim. Can: İlk dilim benim. Ardıç: Hayır. Can: O zaman ikinci. Ece: Çocuklar… Selin: Siz akşama kadar böyle misiniz? Can: Büyük ihtimalle. Leyla: Ben kahvaltıya gidiyorum. Sonra görüşürüz. ❤️ Barlas: Saat yedi. Leyla: Biliyorum. Barlas: “Beş dakika.” deme. Leyla: Demeyeceğim. Can: Ekran görüntüsü alın. Leyla telefonu komodine bırakırken kısa bir kahkaha attı. Tam yatağından çıkıyordu ki kapısı iki kez tıklandı. “Uyandın mı k…