İlk sıra

Miribalarrr ilk kurgumun ilk bölümü, heyecandan bayilmak uzereyim iyi okumalar diliyorum. “Şevval!” “Geliyorum anne.” Okuldaki tüm 12. Sınıflarla beraber okul gezisine gidiyorduk. “Hadi herkes seni bekliyor bin arabaya da götüreyim seni.” Normal bir pikniğe gideceğimiz için yalnızca minik çantamı alıp aşağı indim. Arabada annemle hiç konuşmadık. Birbirimizle çok anlaşamazdık zaten. Yaklaşık 5 dakika sonra okuldaydık. “Gezide dikkatli ol” “Olurumm” Çantamla birlikte arabadan indim ve sınıfa girdim. Bizim sınıftan herkes geliyordu. Leyla hocanın gelmesini beklerken bende Ela’nın yanına gittim. “Ben geldimm” “Hoşgeldinnn” “Napıyorsun” Yavaşça yanına oturdum. “Kitap okuyordum. Bazen kitapların içine ışınlamadım geliyor.” “Beni de yanına almayı unutma” Biz gülüp eğlenirken çoktan sınıf hocamız olan Leyla hoca gelmişti. “Evet çocuklar adını okuduğum sıraya geçsin.” Birkaç dakika sonra sıra bana gelmişti. “Şevval Bulut?” “Burdayım hocam!” Bende sıranın arkasına geçtim. 15 dakika öğrencileri toparladıktan sonra yola çıktık. Gideceğimiz orman 30 dk uzaklıktaydı ve orası hakkında korkunç yorumlar görmüştüm. Oraya gidip gezmiş insanlar lanetli bir kulübenin olduğunu söylüyorlardı. Kafamdaki tüm düşünceleri boşaltıp yanımdaki Ela’nın omzuna yattım ve yol boyunca uyudum. Uyandığımda otobüs çoktan durmuştu. “Eloş nereye geldik?” Dedim uykulu uykulu. “Piknik alanına geldik. Sen yol boyu uyudun.” “Of ya başım çok ağrıyor.” “Sabaha kadar yine My Hero Academia izledin değil mi Şevval?” Evet, öyle olmuştu. “Sessizliğin her şeyi açıklıyor.” “Ama çok sarmıştıı. Hem sende her gün kitaplarla sabahlıyorsun.” “Neyse Şevval hadi inelim de diğerlerine yetişelim.” Kalkıp çantalarımızı aldık. Tüm 12. Sınıflar geldiği için üç araba gelmiştik. Arada tabii gelmeyenler vardı ama çoğu kişi böyle bir fırsatı kaçırmak istememişti. İlk gelen otobüs olduğumuz için diğerlerini park yerinde bekledik. Çok geçmeden onlar da geldi. Hep birlikte piknik alanına giderken yanıma biri geldi. “Nasılsın Şevval?” Kafamı yanıma çevirdiğimde gözlerime inanamadım. Yanımdaki kişi Melih’in ta kendisiydi!! “Ben arkadaşlarımın yanına gidiyorum görüşürüzz.” Canımın içi arkadaşım bana bilerek büyük bir iyilik yapmıştı. Neden mi? Çünkü lisenin başından beri Melih’ten hoşlanıyordum ve benle fazla konuşmaya gelmezdi. Bu yüzden bu fırsat benim için acayip iyiydi! “İyiyim. Sen nasılsın?” “Bende iyiyim. Biraz birlikte yürüyelim mi?” “Olurr.” Ve birlikte yürümeye başladık. Park alanından piknik alanına 5-10 dk yürüme mesafesi vardı. Tüm yolu sohbet ederek geçmiştik ve sonrasında o kendi arkadaşlarının yanına bende kendi arkadaşlarımın yanına gittik. “Şevval hemen neler olup bittiğini anlatıyorsun” “Abartılacak bir şey olmadı Ela. Sadece sohbet ettik o kadar” “Neyse bu burada konuşulacak bir şey değil o yüzden konuyu kapatıyorum.” Bunu söylerken dik dik Damla’ya bakıyordu. Kesin ben yokken yine atışmışlardı. Bunu dile getirdim. “Yine kavga ettiniz değil mi?” “Ya nasıl kavga etmeyeyim ya! Gelmiş hiç bir şey yokken özenle yaptığım saçıma laf ediyor. Tartışma da oradan büyüdü.” Ela’nın saçı şöyle bir bakınca adeta ‘BEN ÜÇ SAATTE ANCA YAPILDIM’ diye bağırıyordu. Biz daha böyle konuşurken yemek vakti gelmişti. Hepimiz yerimize oturunca Leyla hoca açıklama yapmak için ayağa kalktı. “Çocuklar şimdi öncelikle yemeklerimizi yiyeceğiz sonra futbol, yakartop ve voleybol benzeri oyunlar oynanacak. İsteyenler dahil olabilir. Daha sonra 1-2 etkinlik yapıp sizi boş bırakacağım. Akşam olmadan da yola çıkıcaz.” Herkes aynı anda ayrı şeyler konuşmaya başladı. Bende Ela ile voleybola katılmaya karar verdim. Yemekten sonra herkes katıldığı spora göre sahalara gitti. Voleybola toplam 16 kişi katılmıştı ve sekizer takımlara ayrıldık. Benim takımımdan tanıdığım kadarıyla Ela, Batuhan ve ben vardık. Karşı takımdansa Damla, Melih ve Melih’in adını bilmediğim arkadaşları. 20 dk sonra maç bitti ve biz kazandık. Biraz dinlenmek için oturakların oraya geçicektim ki birinin adımı söylediğini duydum. “Şevval!” “Efendim Mel…