Bölüm 3 : kalbin sesi

Lojmanın bahçesindeki o akşam, ikisi için de unutulmaz olmuştu. Göktürk'ün sözleri Gökçen'in aklından çıkmıyordu. "Biliyor musun... Seni tanıdığımdan beri görev dışında da düşünmeye başladığım ilk kişi sensin." Gökçen bir süre sessiz kaldı. Sonra hafifçe gülümsedi. "Ben de seni düşünmeye başladım Binbaşım." Göktürk güldü. "Şu an görevde değiliz. Bana Göktürk demen yeterli." O geceden sonra ilişkileri daha da güçlendi. Beraber kahve içiyor, görevlerden sonra lojmanın bahçesinde uzun sohbetler ediyorlardı. Bir gün Göktürk, Gökçen'i sınır bölgesine bakan bir tepeye götürdü. Gün batımını izlerken cebinden küçük bir kutu çıkardı. Gökçen şaşkınlıkla ona baktı. "Bu kadar erken beklemiyordun biliyorum." "Ne yapıyorsun Göktürk?" Göktürk derin bir nefes aldı. "Hayatımızın ne kadar belirsiz olduğunu biliyoruz. Yarın ne olacağını hiçbirimiz bilmiyoruz." Sonra kutuyu açtı. İçinde zarif bir yüzük vardı. "Gökçen... Benimle evlenir misin?" Gökçen'in gözleri doldu. Hiç düşünmeden cevap verdi. "Evet." Göktürk yüzüğü parmağına takarken ikisi de mutluluktan gülüyordu. Ama önlerinde hâlâ zorlu görevler ve büyük sınavlar vardı