5.Bölüm

Uyuşuk hissettiğim bedenimi hareket ettirmeye çalıştım. Hareket ettiremedim ama dışarıdaki sesler daha anlaşılır bir biçimde ulaşmaya başladı kulağıma. "Ne zaman uyanır?" Dedi Yaman. "Birkaç saate uyanır Yaman Bey. Yalnız Hazal Hanım bugün çok ağır yiyecekler ve içecekler tüketmesin. Vücudundaki ilacı atmak için bol su tüketebilir. Son olarak bolca dinlensin. Geçmiş olsun ben çıkıyım sizde serum bitince ve Hazal Hanım uyanınca çıkabilirsiniz." Dedi doktor. Daha sonra kapı açılıp kapanma sesi doldurdu odayı. Demek ki bana verilen ilaç yüzünden bayılmıştım. Başımı yere vurduğum için hafiften sızlıyordu başım. Uyuşukluk geçerken yavaşça gözlerimi açabildim. İlk odayı taradım. Muhtemelen hâlâ kaledeydim. Elimi sızlayan kafama götürünce Semra'nın dikkatini çekmiştim. "Başkanım iyi misiniz? Başınız mı acıyor? Doktoru çağırayım." Dedi ve arkasını döndü. "Semra buraya gel." Dedim. O da dönüp geri geldi. "İyiyim. Sakin olun biraz." Dedim. "Başkanım, bir anda düşüp bayılınca korktuk açıkçası. Vücudunuzda hâlâ ilaç dolaşıyor olduğundan bayılmışsınız. Doktor bol su ve istirahat önerdi." Dedi. Bunları bizzat ağzından duymuştum zaten. Gerçi o sıralarda hâlâ baygın sanıyorlardı. Yaman'ı dinledikten sonra yattığım yerden kalktım ve kolundaki serumu çıkarttım. Serumu sevmiyordum. "Başkanım çıkartmamalıydınız." Dedi Semra. O da biliyordu serum kullanmadığımı. Ama hâlâ ısrar ediyordu. "Serum kullanmadığımı biliyorsun Semra. Bu arada saat kaç?" Açıkçası gün içerisinde kaçırılıp bulunmuştum ve bu süre zarfında baya saat ilerlemeliydi. "Saat tam olarak 18.39 başkanım. İzninizle ben çıkıyım. Semra zaten size yardımcı olur." Dedi ve çıktı. Semra'nın yardımıyla eşofman ve tişört giydim. Daha sonra yürüyebildiğime karar verince odama girdim ve eşyslarımı aldım. Hazır olunca dışarı çıktım. Zaten şoförüm beni bekliyordu. Bende hemen arka koltuğa geçtim. Ben oturunca şoför süremeye başladı. Bende camı açıp hava aldım. Bir süre sonra evime geldiğimiz için arabadan inip evime girdim. Evet işimin başında olmayı seviyordum ama evimde olmayıds seviyordum. Gri-beyaz koltuğuma oturdum. Eve gelip direkt burada beş dakika oturmak bana nedense çok iyi geliyordu. Biraz daha oturup ayağa kalktım. Odama gidip üstümü değiştirdim makyajımı sildim. Uykum olmadığı için odamdan çıkıp salona gittim. Salondaki kitaplığından bir kitap aldım ve bahçemdeki sallanan koltuğuma oturdum. Hafifçe sallanırken aynı zamanda kitap okuyordum. Uykunun geldiğini hissetmeye başlayınca koltuktan kalkıp içeri döndüm. Kitabı yerine koydum ve yatak odama girdim. Üzerime pijamalarımı giyince yatağa uzandım. Uykum iyice geldiği için göz kapaklarım kapandı. 👠🥾 Sabahın ilk ışıklarıyla gözlerimi açtım. Bedenimi yorgun hissetsemde aç olduğum için ayağa kalktım. Pijamalarımı çıkardım çünkü pijamalarla evde dolaşmayı sevmiyordum. Üzerime rahat kıyafetler giydikten sonra odamdaki lavaboya girip elimi yüzümü yıkadım. Daha sonra aşağı kata indim ve mutfağa girdim. Bana göre kahvaltılar herzaman özenli hazırlanmalıydı. Bazen işe erken gidince tabii ki kahvaltı hazırlmaya vaktim olmuyor. Bu benim ne kadar moralimi bozsada işim herşeyden önce gelir. Mutfak önlüğümü taktım. İlk önce çay demledim ve peynir, salatalık ve domatesi bir tabağa koydum. Daha sonra tavda yumurta yaptım. Kahvaltıda çok birşey yiyemediğim için bunlar bana yeterliydi. Dışarıda evin ve benim güvenliğimi sağlayan korumalar ve şoför olduğu için onlara tost hazırladım. Tostları ve çayları bir tepsiye koyup dışarı çıktım. Biraz yürüyünce bahçenin içinde ama kapıya yakın duran korumaları gördüm. Adım seslerini duyunca arkalarını döndüler. "Günaydın. Tostlarınızı bitirin ondan sonra göreve devam edersiniz." Dedim. Çünkü evime kimse girip çıkmıyordu. Bu yüzden korunmaya ihtiyacı yoktu. Bütün korumalar yanıma gelince daha önce hiç görmediğim biri dikkatimi çekti. "Sen kimsin? Bana yeni biri gelmesi ile alakalı bilgi verilmedi." Dedim. O ise ciddi ifadesiyle siyah gözlügü çıkardı. Ama bu... Nasıl olur? Neden buradaydı bu şimdi. Karşımda dün ki…