3.Bölüm

Tam tamına 52 dakika 38 saniyedir yoldaydık. Yaman Bey'in yanındaki kadın yani Semra Hanım yeri bulduğunu söylediği zaman konumu aldık ve aşağıdaki timim ile birlikte konuma ilerlemeye başladık. Lakin bulunan sinyal bir yere kadar bizi götürmüştü. Az önce sinyalin olduğu yerde sadece bileklik bulmuştuk. Gözümde takılı olan gözlük sayesinde bilekliğin Hazal Hanım'a ait olduğumu tespit etmiştik. Buralarda olduğunu tahmin ediyorduk. Aracı düzgün bir alana bıraktıktan sonra hepimiz indik. Kimse birşey demese de içlerinde bir korku vardı. Onu ne halde bulacağımızı bilmiyorduk. "Tim, ikişerli ayrılın. Turan sen benle gel. Diğerleri nasıl olacağını biliyorsunuz. Hadi aramaya başlayın." Diyince hepimiz ayrıldık. Turan ve ben ilerlerken bir cüzdan gördük. "Komutanım, Hazal Hanım'ın cüzdanı olabilir." Dedi ve aldığı cüzdanı bana verdi. Cüzdanın içini açınca bir vesikalık yere düştü. Eğilip aldığımda bunun Hazal'a ait olduğunu anladım. Biraz daha ilerledik. Burası çöplük gibi bir yerdi. Güzel ülkemin her toprağı çiçek gibi ama üzerinde yaşayan bazı çöp insanlar buraları çöplüğe çevirmişti. "Komutanım ileride kulübe gibi bir yer var." Dedi Turan. Evet, ileride bir kulübe vardı. Hızlı ama temkinli adımlarla kulübeye yaklaştık. Ben etrafına bakarken Turan da bizimkilere haber veriyordu. Kapı önünde durunca zaten tim gelmişti. Kapıyı hızlıca açtım. İçeride Üç adam ve sandalyede bağlı duran bir adet Hazal Türk vardı. Tim hemen adamları alıp dışarı çıkarttı. Bende Hazal'ın yanıma geldim. Yarası yoktu. Sadece boynunda küçük bir iğne yarası vardı. Sanırım buraya getirmek için ilaç vermişlerdi. Elimle kafasını kaldırdım ve eş zamanlı olarak o da gözlerini açtı. Zaten uyanmıştı ve bilekliğini fark etmeyince cüzdanını yere atmıştı. Güzel taktikti. "Beni çözmeyi düşünmüyorsun sanırım komutan." Dedi. Ben kendime geldiğimde ayağa kalktım ve arkasına geçip ipleri çözdüm. Daha sonra ayağa kendisi ayaklarındaki ipleri çözdü. Hızla ayağa kalkınca geriye sendeledi. Refleks olarak bende onun koluntan tuttum. Kendisini düzeltince kolunu çekmişti. "En azından ormana tek gitmek yerine timdeki bir askerle gidebilirsiniz. Ya da sadece timdeki asker gidebilirdi. Issız bir yerde tek gitmeniz yanlıştı. Size zarar gelebilirdi." Dedim. Ona zarar gelseydi bizim mesleğimizde tehlikeye girerdi. Bu bencil kadın hiç bizi düşünmemişti. Söylediklerimi algıladıktan sonra dimdik bir şekilde karşımda durdu. Siyah takımı ve üzerindeki siyah kabanı toz topraktı ama hiç umrunda değilmiş gibi sertçe baktı kahvelerimin içine. "Mesleğiniz tehlikeye girmezdi. Ayrıca bu konuda başkasının mesleğini tehlikeye atacak kadar bencil bir insan değilim. Askeriniz teklif etti ve bende reddettim. Evet yaptığım belki yanlış ama o da benim yanlışım. Sizi ilgilendirmez." Dedi. Bu kadınla birgün geçiren sinir hastası olurdu. Çalıştığı ve yönettiği ekibe acıyordum. Kafamı açık olan kapı tarafına çevirdim ve derin bir nefes aldım. Geri ona baktığımda ise onu bir daha görmeyeceğimi hatırlarttım kendime ve sakin kalmaya çalıştım. "Tamam Hazal Hanım. Buyrun buradan gidelim ve sizi ait olduğunuz yere bırakalım." Dedim ve elimle kapıyı gösterdim. O ise bana samimi olmayan hatta karşı tarafı sinir edebilecek kadar yapmacık bir gülümseme gönderip çıkışa ilerledi. Dışarıdan bakan bir göz bu kadının kaçırıldığına asla inanmazdı. O kadar rahattıki... Sevgili Hazal Hanım araca binince hareket ettik. O dümdüz yola bakarken ben arada istemsizce ona bakıyordum. Yüksek ihtimalle yarası yoktu ama "Yarası olabilir." Diyen tarafımı da susturamıyordum. En son çekişkiye bir son verip merak ettiğim soruyu sordum. "Yaran var mı?" İlk bana baktı daha sonra dikiz aynasından arkadaki askerlere baktı. En son yola geri baktı. "Yaram yok. Siz gelmeden yarım saat önce getirildim. Zaten araçtan indirilirken uyanmıştım." Diye bir cevap verdi. Uzun ve sessiz bir yolculuk yapıyorduk. Normalde göreve giderken bile güle oynaya giden sevgili timim şimdi annesinden azar yemiş çocuk gibi uslu ve sessiz bir şekilde oturuyorlardı. Sanırım…