Sİ - 7

Yalın – Ben Bilmem. BÖLÜM 7; KURALLAR LİSTESİ "Hayatımda böyle büyük bir şok yaşadığımı hatırlamıyorum ya, siz bana ne yaptınız?" Herkes Asil'le sevgili olduğumuzu sanıyordu. En yakınımdan tut en uzağıma kadar, herkes. Buna, bana benden bile yakın olan Deren ve yakın arkadaşım Çağla da dahildi. Onlara bile işin doğrusunu söylememiştim. Belki de söylemem gerekiyordu bilmiyordum ama içimden bir ses işin gerçeğini ne kadar çok kişi bilirse o kadar çok çuvallarız diyordu. Şimdi köşe bucak kaçtığım Deren ve Çağla ikilisi ile bir görüntülü konuşmanın içerisindeydim. Doğrusu dünden beri herkesten saklanıyordum. Evin içinde bile yok gibiydim. Babam dün gece eve geç geldiği için onu görmemiştim. Dün takım antrenmanını iptal etmişse de bugün edememiş, sabah erken saatte evden çıkmıştı. Birazdan akşam yemeğine indiğimde dünkü karakol maceramızdan beri ilk kez görecektim babamı ve sevgili ikizimi. Deren ve Çağla'nın aramalarından kaçışım ikisinin gruptan bana tehditler savurması sebebiyle son bulmuştu. Telefonu daha fazla açmazsam ne olacağını görürmüşüm... İkisi ayrı ayrı çok tehlikeli iken bir araya geldiklerinde benim bile onlardan ürkeceğim kadar korkutucu bir ikili oluyorlardı. O yüzden daha fazla kaçamamış, gelen görüntülü aramayı cevaplamıştım. "Sana diyorum sana!" dedi Çağla. "Öyle etrafı izleme de kameraya bak." Sanırım bana sesleniyordu. Duymamazlıktan gelsem ne olurdu ki? İkisi bir olup beni parçalardı. Bakışlarımı makyaj masamda gezdirmeyi bırakarak kameraya doğru baktım. Telefonu masadaki takı kutusuna yaslamış, karşısında sandalyeye oturmuştum. İkisini dinler gibi yaparken ara ara masadaki malzemelerle uğraşıyordum. Henüz bu ilişkiden neden haberleri olmadığı konusunda beni haşlamamışlardı bile. "Ne olmuş ki?" dedim, masum ayağına yatarak. "Ne mi olmuş ki?" diye yükselen Çağla'ydı. Deren, benim gibi telefonu bir yere yaslamış kollarını birbirine bağlamış bir vaziyette bizi izliyordu. "Arkamızdan ne işler çevirmişsin bir de ne olmuş ki mi diyorsun?" "İnsan mı öldürmüşüm ki?" Tatlı tatlı gülümsemeye çalıştım. "Suç örgütüne mi üye olmuşum ki? Ne yapmışım yani?" Çağla gözlerini kocaman açtı. "Daha kötüsü!" Asil'le sevgili olmam bu saydıklarımdan daha kötü bir ihtimalse vay benim halime. Yüzümü buruşturup ağlamaklı sesler çıkarmamak için kendimi zor tutuyordum. Durumun vahameti ancak böyle özetlenebilirdi. "Asil'le sevgili olmam, bu saydıklarımdan daha kötü bir seçenek mi?" "Senin nezdinde, evet!" dedi Çağla, hiç düşünmeden. "Nasıl olduğunu aklım almıyor. Lütfen en başından itibaren her şeyi anlatır mısın? Seni dövmek istiyorum ama meraktan da çatlamak üzereyim!" Ağzımdan laf almadan bana hiçbir şey yapamazlardı. Acaba can güvenliğim için onlara istediklerini vermeyi ertelese miydim? "Her şeyin başladığı o noktaya dönebilir miyiz?" Deren uzun süreli sessizliğini bozmuştu. "Ne zaman Asil'e olan tavrın değişti?" İyi ki bu konuşmayı yüz yüze yapmıyorduk. Deren yalan söylediğimi şak diye anlayabilecek kadar iyi tanıyordu beni. "Birkaç ay önce işte," diye kaçamak bir cevap verdim. Daha doğrusu dünden beri aklımda bir senaryo kurmaya çalışıyordum ve hâlâ bunu başarabildiğim söylenemezdi. İnsanlara ne anlatacaktık ki? Belki de oturup adam akıllı bir hikâye kurmalıydık Asil'le ama ona net bir dille sevgililik bahanesi ile bana yaklaşmamasını söylediğim için kolay kolay bir araya geleceğimizi sanmıyordum. O hep olduğu gibi geri adım atardı. Ben de ona doğru bir adım atmayı uzun zaman önce bırakmıştım. "Birkaç ay önce ne olduğu bilgisi bize vahiy mi gelecek?" "Tövbe de, salak!" "İnsanı durduk yere günaha sokuyorsun Duru ya!" dedi Çağla, isyanla. "Ne olduğunu anlatır mısın?" "Ya bana mesaj attı. Öyle normal, havadan sudan konuşmak için. Sonra sürekli yazmaya başladı. Her sabah ve akşam yazıyordu. Ben de başta bayağı tersliyordum tabii ama zamanla yazmasına alışmaya başladım. Öyle bir baktım, konuşuyoruz. Sonra ara ara buluşmaya başladık." Gayet sıradan, olabilecek bir şeyden bahsettiğim için ikisinin de şüpheleneceğini sanmıyordum. Çağla h…