Sİ - 12

Alexander Rybak – Fairytale. BÖLÜM 12; İLK MAÇ Batın, ne kadar didişmeli gibi görünen bir ilişkimiz olsa da benim canımın diğer parçasıydı. Sebebi sadece aynı zaman diliminde dokuz ayı birlikte anne karnında geçirmiş olmamız değildi. Kardeşim ya da abim olsaydı da canımın diğer parçası olurdu. Yine bir elmanın iki yarısı olurduk. Bir diğer deyişle o, benim hayatımı paylaştığım ikinci kişiydi. Biz birlikte yaşıyorduk ama son zamanlarda görüyordum ki birbirimizden biraz uzaklaşmıştık. Bunun altında yatan en büyük sebebin benim ilişkimi ondan gizlemiş olmam olduğunu biliyordum. Bize sataşır gibi yapıyor, yalandan nefret cümleleri kuruyordu ancak içten içe bu duruma gerçekten kırılmıştı. Onun gönlünü almamı istiyordu ve benden bir karşılık alamadıkça bize daha çok bulaşıyordu. Bunu anlamama vesile olan şey, uyumak üzere yatağıma girdiğimde son bir kez sosyal medyada gezineyim derken Batın'ın aslında bugün maçının olduğunu Instagram'dan öğrenmiş olmamdı. Hazırlık maçından ibaret olsa da bir maçı varmış ve benim bundan haberim olmamıştı. Üstelik maçı kazanmışlardı. Galatasaray voleybol hesabı paylaşmamış olsa belki haberim bile olmayacaktı. Son zamanlarda birbirimize yeteri kadar vakit ayırmadığımızın iyi bir kanıtıydı. Bugün bu gerçek çok güzel bir şekilde yüzüme çarpmıştı. Düşününce ona hak veriyordum. Ben de ikizimle en yakın arkadaşımın sevgili olduğunu aylar sonra öğrensem kırılırdım. Kırgınlığını benden duygusal bir şekilde uzaklaşarak belli ediyordu. Ben de kendi sorunlarıma fazlasıyla odaklandığım için bunu görmezden gelmeyi tercih etmiştim. Bir hışımla yataktan kalkarken yanaklarımı şişirerek ofladım. Her şeyi yavaş yavaş elime yüzüme bulaştırıyordum. Bir gün aslında bu sevgililiğin bir oyundan ibaret olduğu ortaya çıkarsa o zaman yakın çevremin yüzüne nasıl bakacaktım acaba? Bittiğinde bile ne olursa olsun aslında oyun olduğunu kimse bilmemeliydi. Elimde hâlâ ekranı açık olan telefonumla beraber odamdan çıktığımda hızlı adımlarla hemen yan taraftaki odaya ilerledim. Normalde kapıyı çalmadan dan diye içeri dalardım ama bu kez kusurlu olan taraf olduğum için uslu bir şekilde kapısını birkaç kez tıklatmıştım. Saniyeler sonra, "Gel," diye bir ses duyuldu. Annem ya da babam sanmış olmalıydı çünkü benim kapı çalmak gibi bir huyumun olmadığını en iyi o biliyordu. Kulpuna götürdüğüm elimle kapıyı yavaşça araladım. Sadece kafamın girebileceği bir boşluk oluştuğunda kafamı içeriye doğru uzattım. Yüzüme sevimli olduğunu düşündüğüm gülümsemelerimden birini yerleştirmişken, bakışlarım odanın içerisindeki Batın'ı aramıştı. Hemen kapının karşısında kalan iki kişilik kocaman yatağındaydı. Yarı oturur yarı uzanır bir pozisyondayken kucağında bilgisayarı vardı. Odanın ışığı kapalıydı ve aydınlatan tek şey bir şeyler izlediği belli olan bilgisayarının ekranındaydı. Ekranının parlaklığı o kadar yüksekti ki, yüzündeki her bir kıvrımı seçebiliyordum. Kusurlarını bile seçebilirdim. "Geleyim mi?" diye sordum, bir kez daha onay alma ihtiyacı hissederek. Bunu garipsediği her halinden belli olurken kafasını onaylarcasına salladı. Gülümsemeye devam ederek bedenimin geri kalanını da odanın içerisine soktum ve ardımdan kapıyı örttüm. "Hayırdır?" dedi şüpheli bir tınıda. "Kapısız köyden çıkmış gibi odama dalmadın. Bir şey mi isteyeceksin?" Alt dudağımı bükerken yatağına doğru bir adım attım. "Aşk olsun. Ben senden bir şey isteyeceğim zaman mı böyle davranıyorum?" Evet... İyi yanıma denk gelirse böyle iyilik meleği gibi davranıyordum, kötü yanıma denk gelirse ise istediğim bir şeyi zorbalıkla yaptırıyordum. Ben galiba bizim elmamızın çürük olan tarafıydım. Kendine hiç düşünme fırsatı tanımadan emin bir şekilde cevap verdi. "Evet." İstemsizce gülen yüzüm solmuş, yerini somurtan bir ifade almıştı. Bir yandan da yatağına doğru yaklaşmaya devam ediyor ve benimkinden daha derli toplu olan odasını inceliyordum. Yatağı odanın tam ortasındaydı. Yatağının sol kısmında boydan boya bir kıyafet dolabı vardı. Paşamızın benden daha çok kıyafeti olduğu için bu beni şa…