Üçüncü Bölüm

Son gideceğimi bildiğim okula doğru bakıyordum. Yarından sonra hayatım değişecekti. Belkide bir daha annemin babamın bile yüzünü görmeyecektim. Ama bugün son kez o okula gidecektim. Okulun önüne geldiğimde dağlara baktım. Ses Seda falan yoktu. Alp abartıyor diye düşündüm. Çantamdan okulun yedek anahtarını çıkardım. Sınıfa girdim ve bir kitap alıp oturdum okudum. O kadar dalmıştım ki okumaya en sonunda sıranın üzerinde uyumuştum. Bir patlama sesi ile uyandım. Yoksa Alp’in dediği gibi düşman bu civarda olabilir miydi diye düşündüm. Ya öyleyse. Birden sınıfın kapadı açıldı. İçeri bir adam girdi. “Ma llezî tef‘aluhu hâzihil-fetât hunâ?” (Bu kızın burada ne işi var?” Gibi bir şey söyledi ama dilini anlamdım Arapça konuşuyor olmalıydı. ASİL TİMİ “Komutanım okula doğru gidiyor bazıları çok fazla kişiler.” “Ne oldu korkuyor musun Erdem?” “Vatan için korku olmaz komutanım.” Dedi Erdem. Ateş ettikçe ediyordu. Bir, iki, üç, dört… sayısız leş. “Ben okula gidiyorum siz burada kalın.” Dedi ve yanlarından ayrıldı. Alp oradaki koca koca taşların arasından giderek okula vardı. İçerden sesler geliyordu. “Bırak bırak beni pislik köpek.” Bu ses Dilan’ın sesiydi. Tahmin etmeliydi Dilan’ın burada olduğunu. Hiç düşünmeden içeri girdi. Ayağı ile kapıya tekme attı. Kapıyı açtı. “Bırak lan kızı it herif.” “Komutan uzak uzak.” “Asıl sen bu dünyadan uzak olucaksın birazdan.” “Sus sus git.” “Bırak kızı gel buraya. İndir silahını.” Adam dinlemedi. Ateş etti. Alp’e doğru. Ama ne ses çıktı ne biri vuruldu. Mermi bitmişti. Adam Dilan’ın saçından tutup kaldırdı. Boynuma bıçak dayadı. “Uzak kal kız gider.” “Gidecek bi varsa o da sensin. Seni tutarsam yaşatırmışım sanıyorsun sen.” Dedi. Pencereye baktı. Selin oradaydı. Göz teması ile planı kurdular. Selin arkadan vurucaktı. Alp ise Dilan’ı alacaktı. Selin sadece komut bekliyordu. Alp adama baktı Dilan’a baktı. Sonra başı ile Selin’e komutu verdi. Selin hiç düşünmeden vurdu. Adam düştü. Alp bir hışımla aldı Dilan’ı. Alp adama baktı bir mermide o sıktı. “Bir şey yaptı mı sana canın çok acıdı mı?” Alp bunları söylerken Dilan Alp’in göğsünde ağlıyordu. “Hayır yapamadı ama ben çok korktum.” “Biz demedik mi burası güvenli değil gelmeyin diye kızım sen niye laf dinlemiyorsun?” “Ya ben geldim çünkü bugün son gelişim olacaktı.” “Nasıl son gelişin korkma güvenli olduğunda geleceksin.” “Babam evlendiriyor ondan yarın son gelişim.” Evleniyordu diye geçirdi içinden Alp. “Tamam gel çıkalım buradan.” Dilan hâlâ onun göğsündeydi. Dilan tam adım atacakken bacakları titrediği için yürüyemiyordu. Alp onu kucağına aldı. “Ne yapıyorsun?” Dedi Dilan ama Alp kulağına doğru. “Şştt.” Dedi bu bir sus emriydi. Dilan’ı dışarı çıkardı. Selin’e teslim etti. “Selin diğerleri nerede?” “Geliyorlar komutanım. Temiz orası.” “Tamam. Gelsinler ve Dilan’ı konağına bırakalım.” “Hayır olmaz siz bırakırsanız babam çok kızar şüphelenir kaçtığımı düşünür. Ben burada oturup abimi çağırırım.” “Ama Dilan” dedi Selin. “Selin lütfen.” Selin başını salladı. “Komutanım abisi gelene kadar okulun arkasında bekleriz. Abisi gelince gideriz ne dersini?” “Tamam sen Dilan’ın yanında kal ben bizimkilere bakıp geliyorum.” Selin başını salladı. Alp gitti Selin ve Dilan tek kaldı. “Biliyor musun yarın evleneceğim.” “Nasıl evleneceksin Dilan?” “Babamların kan davalı olduğu karşı aşiretin oğlu ile. Boran Ağa. Boran Altun.” “Boran mı?” “Evet ne oldu ki?” “Dilan o çocuk hakkında şikayet gelmişti bize. Ve biz yarın gidip konağa Boranı alacaktık.” “Ne şikayeti?” “Tarihi eser kaçakçılığı kanıtlar falan da var Dilan seni belki de kurtarabiliriz.” “Siz kurtarsanız ne olacak?” Dilan elindeki telefonundan abisini aradı. Selin Dilan’a açımıştı. “Sen arkaya geç gelir şimdi Serhat abim. Görmesin seni.” Selin hiç bir şey demedi sadece dediği gibi okulun arkasına geçti. Alp ve diğerleri geldiğinde onlar Selin’i okulun arkasında görünce oraya gittiler. Beş dakika sonra Dilan abisinin arabasına bindi. Korkusunu gizlemekle uğraşıyordu. İçinde. “Komutanım Dilan’ın yarın evleneceği kişi Bora…