İkinci Bölüm

ASİL TİMİ “Tim dikkat çekmek yok.” Dedi öncelerinden ilerlerken. “Tek bir sağ olmayacak hepsi leş olacak.” Dedi durdu arkasına baktı. “Laga luga istemiyorum.” “Merak etmeyin komutanım konu vatansa dilimi koparır elimi çalıştırırım.” Dedi Yiğit lafın ona geldiğini anlamıştı. Alp sadece arkasına tekrar baktı başını eğdi. “Dikkatli olun birbirinizi kollayın onları leşi çıkmazsa sizin leşiniz çıkar.” “Vatan sağolsun komutanım.” Dedi hepsi bir ağızdan Alp tekrar görür duydu. Hepsi dağıldı etraf. Kendi topraklarını düşmana vermek gibi bir niyetleri yoktu. Ölümse ölüm olurdu ama toprak verip kaybetmek yoktu. Korkuları Alp değildi. Korkuları yoktu gururları vardı. Onlar vatan için canlarından vazgeçemeye razı olup yemin etmişlerdi. İlerledi Üsteğmen Barış Tunç. Aklına getirdi bu vatanda gülen çocukları, bir leş. İlerledi Teğmen Caner Demir. Aklına getirdi bu topraklarda olan anaları, bir leş. İlerledi Astsubay Kıdemli Üstçavuş Selin Sağlam. Aklına getirdi savaşa giden kadınları, bir leş. İlerledi Astsubay Üstçavuş Elif Yalçın. Aklına getirdi doğan küçük bebeleri gelecekleri için, bir leş. İlerledi Astsubay Başçavuş Yiğit Erdem. Aklına getirdi bu vatanda gülenleri hepsi için ard arda dört leş. İlerledi Kıdemli Üsteğmen Alp Bozkurt. Aklına getirdi bu vatan uğruna canına feda eden babası ve nice babaları hepsi için art arda yedi leş. “Komutanım burası temiz.” Dedi Caner. Caner ve yanında ki Elif. “Burası da.” Dedi Yiğit ve Barış. “Selin ses ver.” Dedi Alp ama ses çıkmadı. “Komutanım Selin sizinle değil miydi?” Dedi Barış endişe içine düştü. “Hayır benim sol arkayı aldı.” Aptallık yaptığını düşünmüştü. Ama düşüncesi yarın kaldı. Selin arkasında belirdi. “Beni mi aradınız Komutanım çünkü size 5 leş ile geldim.” Dedi zafer kazanmış gibi Alp onla gurur duydu. “Aferin be kızım.”ses Barış’tan geldi. DİLAN’dan Okulda öğretmene yardıma devam ediyordum. Abim çayını içip gideli çok olmuştu. Bende öğretmen ile yarın için yaptıracağı etkinlikleri hazırlıyordum. Öğretmen ile hazırlamaya devam ederken sınıfın kapısı açıldı. Başımı çevirdim gelenler geçen sefer gördüğüm askerlerdi. En başında uzun boylu olanı girdi. Alp. “Hocam müsait misiniz?” Dedi Alp bir am bana bakıp bakışını çekip. “Evet komutanım tabi buyrun.” Dedi eli ile içeriyi gösterdi hepsi sıra ile girdi. “Hocam bir mesele var konuşmalıyız?” “Konuşalım tabi.” Diğerleri de içeri girip yerini aldı. “Aa Dilan nasılsın?” Dedi Selin. Sarı kuş çok güzel kızdı.“İyiyim sen ve Elif di değil siz nasılsınız?” “Evet evet Elif. İyiyim çok şükür.” “Bende iyiyim seni görmek ne güzel çok sevindim.” “Bende çok sevindim.” Aynı samimiyetle gülümsedim onlara. “Ooo Dilan sende mi buradasın ya ne haber kanki?” Diyen serseri çocuk Yiğit’di. “Erdem az sessiz bir şey konuşuyoruz.” Ses komutandan çıktı. Yiğit komutu aldı başını salladı. “İyi kanki iyi.” Dedim güldüm. “Barış ben arkadaşlar sen ile tanışmış ben tanışmadım.” Uzattığı eli sıktım. “Dilan ben evet dün tanıştık.” “Yani hocam derslere kısa süre ara vermeniz lazım okul dağlara çok yakın güvenli değil.” Dedi Alp yanımıza yaklaşırken. “Anlıyorum komutanım anlıyorum. Allah sizden razı olsun.” “Sizden de hocam dediğim gibi yarın ders olmazsa iyi olur siz de okula uğramayın.” “Peki tamam komutanım.” Dedi başıyla. Pek birşey anlamadım. “Ne oluyor öğretmen?” Dedim. ALP’ten “Kısa süre dersler olmayacakmış Dilan.”dedi hoca. “Ama neden öğretmen?” Dedi Dilan. Saf bir güzelliği vardı. Aman kendine gel Alp yemini unutma. “Çünkü düşman artık daha yakın seni ve öğretmeni güvende tutmalıyız. Ve öğrencileride.” Diyerek olaya el attım. İlk defa gözlerinin içine bakıyordum. Ela zehirli gözleri. “Ama öğretmen ben buraya geliyordum ne güzel okuyordum.” “Dilancığım evine kitap gönderelim orada oku.” Ses Selin’den çıktı. “Evde olmaz Baran abim ve babam bırakmaz.” Demek abisi ve babasından bu kaşar çok korkuyordu kitap okuyamacak kadar. “Neden okuyamazsın ki kitap okumak çok güzel.” Dedi Elif utanmış bir ifadeyle. “Bizde okumak yasaktır. Çünkü sözlümüz vardır elbet evleniriz okuma…