3.BÖLÜM

Uzun bir bölüm ile geldim. Yorumlarınızı bekliyorum. İyi okumalar ❤️ • • • 3.BÖLÜM Eve geldiğimiz zaman uyku sersemi bir şekilde diğerlerine iyi geceler diyerek odama çıkmıştım ancak saatler geçmesine rağmen uyuyamamıştım. Oysa ki çok uykum vardı. Uyumak istiyordum. Uyuyamadığım için ağlamaklı bir şekilde üzerimdeki yorgana tekme attım ve yattığım yerden kalktım. Ellerimi saçlarımın arasından geçirdim. Ne yapacağımı bilemeyerek birkaç dakika boyunca sadece yeri seyrettim ardından da yatağın üzerinden kalktım. Belki de bitki çayı içmek iyi gelebilirdi. Mutfaktaki tezgahın üzerinde bir sürü paket görmüştüm. İzinsiz bir şekilde mutfağı kullanmama kızmayacaklarını umarak yavaş adımlarımla aşağıya indim. Kimseyi uykusundan uyandırmak istemiyordum. Karanlıktan pek hoşlanmadığım için ilk önce ışığı açtım ancak başımı çevirir çevirmez cam kenarında oturan bedeni görmek korkudan irkilmeme sebep oldu. Elindeki bardağı masanın üzerine bırakırken, ''Dolunay?'' dedi. Hemen yanında da mama sandalyesinin üzerinde oturmuş ve elindeki biberonu sanki ondan biri alıp da kaçıracakmış gibi sıkıca tutmuş, araladığı minik dudakları ile biberonun içerisindeki mamayı içiyordu Barın. Çekinerek içeri doğru birkaç adım attım. ''Uyku tutmadı.'' Yanındaki boş sandalyeyi geriye doğru çekti. ''Gel.'' İtiraz etmeye çekindiğimden yanına oturdum. Hissettiğim gerginlikten dolayı parmaklarımla oynamaya başladım. ''Korkma, yemem seni.'' Dediğinde kısa bir anlığına afalladım. ''Korkmuyorum zaten.'' Parmaklarıma yaptığım işkenceyi durdurmak için elini kucağımdaki ellerimin üzerine yasladı. ''Neden uyuyamadın? Kabus mu gördün?'' ''Hayır.'' ''Yerini mi yadırgıyorsun?'' ''Alışamadım hala...'' derken konuşmaya devam etmek istesem de kendime engel oldum. Hislerimi anlatmaya çok ihtiyacım vardı. Kalbim artık çok yorulmuştu. Tek görevi kan pompalamak iken tüm hayatım boyunca yalnızlığa da ev sahipliği yapmıştı, çok yorulmasının sebebi de bu yüzdendi. ''Her şey çok ani oldu. Nasıl hissettiğini sana asla sormadık. Sadece birbirimize alışalım diye, hiçbir şey olmamış gibi birlikte yaşamaya başladık... Çok zor farkındayım ama seni asla yargılamayacağımızı bilmeni istiyorum. Senin için her zaman buradayız, Dolunay.'' ''Teşekkür ederim. Kolay değil söylediğin gibi ama zamanın iyi geleceğini düşünüyorum.'' Dedim ve ellerimi çektim. O da hala dumanı tüten fincandan bir yudum aldı. ''Baba bitti.'' Barın konuştuğu zaman başımı ona doğru çevirdim. Kahverengi saçları yana doğru şekil almıştı ve büyük ela gözleri ile fazlasıyla tatlı duruyordu. Lodos, bakışlarına kadar yansıyabilecek derin bir sevgi ile yanı başındaki oğluna baktı. ''Doydun mu, babacığım?'' Barın küçük parmaklarını göbeğinin üzerine yasladı. ''Göbüş doydu.'' Dediğinde gülümsedim. Lodos ise onun yanağına sert bir öpücük bıraktı. ''Sıcak su var. Bitki çayı içmek belki uyumana yardımcı olur.'' Başımı belli belirsiz sallayarak ayağa kalktım ve hızlı bir şekilde kendim için bitki çayı hazırladım. Tekrardan eski yerime oturduğumda onun ela harelerindeki üzüntüyü daha net görebilmiştim. Onu tanıdığımdan beri bakışlarında derin bir üzüntü vardı. Gülümseyebiliyordu hatta bazen şakalar da yapıyordu ama daima onunla birlikte olan bir üzüntü vardı ve bunun sebebini çok merak ediyordum. Bir yandan da bu üzüntüsünün, Barın'ın annesi ile ilgili olduğunu düşünüyordum. Evet, bir alyansı vardı ancak bu birkaç günde hiç Barın'ın annesinden bahsedilmemişti. Lodos'un odasına girdiğim kısa sürede de bir kadının odada kaldığında dair hiçbir eşya görememiştim. Ona sormak istesem bile kızar diye korktuğumdan bir şey diyemiyordum. Bitki çayımı bitirene kadar mutfağı bir sessizlik kaplamıştı tabii bu sessizlik bazen Barın'ın bebekçe bir şeyler mırıldanması ile bozulsa da uzun süre devam etmişti. Çayımı bitirdiğimi gördüğü zaman kucağına Barın'ı alarak ayağa kalktı. Odalarımızın olduğu kata çıktığımızda ''Beni bekle.'' Dedi ve odasına girdi. Birkaç dakika sonra da geri döndü. Benimle birlikte odama geleceğini anladığımda bedenimi gerginlik ele g…