2. Bölüm:Anlaşma

Tüm bu olayların üzerinden 1 hafta geçmişti.Bende 1 haftadır işe gitmiyordum.Ne kadar beni arasalar bile.En son Anıl aradığında çok ağır küfürler edip görevi almıyorum demiştim.Az önce tekrar aramışlardı ve bu sefer Anıl değil,babam beni çağırıyordu.Yüzünü görmeye veya sesini duymaya zerre tahammülüm Yoktu. Sebebi ise beni bir baba şefkatinden mahrum bırakıp büyüttüğü için.Gidecektim.Gidecektim ve onada gösterecektim onun kuklası olmadığımı.Siyah topuklu deri çizmelerimi giydim ve elimde telefonumla ilerlemeye başladım.boynum açıktaydı,yaptığı o lekeyi ondan gizlemeyecektim.Arabadan indiğim zaman içeri girdim,insanların gözü bana döndü ama pekte umrumda değil.Kalıcı gelmedim zaten, konuşup hemen gidecektim.Topuklu ayakkabılarımın sesi yavaşladı ve kapıyı tıklatmadan içeri girdim.Ordaydı. Hayatımı mahveden adam. Oturmadan karşısında durdum.Fakat beklemedim bir hamle geldi.Yanağıma bir tokat.Başım sağa doğru döndüğünde içimdeki öfke ateşine odun atılmış gibi oldu. “Gel birde o sözlerini bana söyle aşağılık kadın!" Gözlerim yavaşça ona döndü.Elimi yanağımdan çektim ve onu sertçe ittirdim. “Sen..." Dedim.“ Bana mı vurdun?" diyemedim. Saçımdan tutup beni yanımızdaki kanepeye attı.Üzerime yürümeye başlayınca ceketimde hissettim elini.Sertçe ittirdim. “Dokunma bana,çek o pis ellerini!" Temas sevmezdim. Özellikle babamın bana dokunmasını zerre sevmezdim. Çünkü canım yanıyordu, içimdeki o yara kanıyordu.Küçük Liva geldi aklıma.Her çocuğun bir travması vardır,benim travmam babamdı. En sonunda bir tekme savurdum.Üstümdeki kazak sıyrılmış,ceketimin sağ omzuda aşağı çekilmişti.Saçlarım dağılmıştı.O an bir kız açtı kapıyı.Hızla içeri daldı ve babamın üstüne atıldı.Bir yumruk savurdu ve ayağa kalktı, bana yöneldi. “İyi misin?" Kızın yüzüne odaklandım.Tanıyordum.Görmüştüm.Gittiğim o köşkte. “Hey,orda mısın?" Düşüncelerimden ayrıldım ve ayılmak için kafamı iki yana salladım ve konuşmaya başladım. “Evet.İyiyim,teşekkürler ama kendi başımada yapabilirdim." “Emin misin, Liva Sare Aköz?" “Adımı nerden biliyorsun?" “Biliyorum çünkü sen bizim köşke giren kızsın." Daha fazla soru soracakken hızla kapıdan çıktı.Neydi bu?Babam ayaklanınca etrafa bakındı.Bende yüzüne baktım ve hızlı,sert adımlarla odayı terk ettim.Kazağımı ve ceketimi düzeltip arabama bindim.Arabanın aynasında ise kendime baktım.Yeşil gözlerimde ilk defa o karartı yoktu.Küçüklüğümde olan bir ışık vardı. Peki neden? Aklımdaki bu soruyla lanet yerden ayrıldım.Kapının önünde siyah bir araba gördüm,benim çıktığım yere park etmişti.Harika,şimdi nereye park edeceğim?Boş bir yer bulup park ettim.Eve çıktım ve üstümü değiştirip salona geçtim.Biraz dizüstü bilgisayarımdan dizi izledikten sonra kapı çaldı.Kapı deliğinden baktığımda kimse yoktu.Sanırım kapıyı çalıp kaçan çocuklardı.Yinede kapıyı açma gereği duyunca kapıyı açtım.Ayakkabılığın üstüne bırakılmış bir zarf vardı.Onu alıp etrafa bakındım,daha sonra tekrar içeri geçtim.Zarfı yırtıp açtığımda içinde bir not ve bir sürü fotoğraf vardı.Ne sikim dönüyordu? “Hiç evden çıkmaz mısın sen?Yabani!" Notu buruşturup yere attım.Fotoğrafları incelemeye başladım.Birinde dışarı çöp atmaya çıkmıştım.Bir diğerinde ise balkonda sigara içiyordum.diğerinde cama çıkmış temizlik yapıyordum. Bunlar benle taşak mı geçiyor?Zarfı koltuğun üzerine bırakarak camı açtım ve dışarı kolaçan ettim.Benim yerime park eden siyah arabaya takıldı gözlerim.İçinde 3 kadın vardı gördüğüm kadarıyla.Takip edilmiştim.Bunların hepsi son bir haftadaki fotoğraflardı.Artık daha dikkat etmeliydim.Tabii, edebilirsem. ꧁☯❀꧂ Bir haftadır bu arabada oturmaktan yorulan üç kadın görevi onlara veren kişiyle konuşmaya karar vermişti.Neşe'nin aradığı numara ikinci çalışta açıldı. “Biz bu kadını niye takip ediyoruz Giray,mantıklı bir açıkla versene bize?" “Nedeni falan yok Neşe getireceksiniz o kadını bana." Mavi'nin sesi yükseldi, öfkelenmişti. Zaten Mavi herşeye öfkelenirdi, Giray şaşırmadı. “İyi de biz kadınları öldürmüyoruz ki,ne diye istiyorsun!" “Siz kadını getirin ben söyleyeceğim size." V…