1. Bölüm: Ölüm Çiçeği

3 yıl önce ​​Masa başında oturuyordu Liva.Bir görev gelmişti.Anıl ise o görevi Livaya vermişti.Polis Özel Harekat ile çalışacaklardı.Liva'nın üzerinde siyah,dar bir boğazlı kazak ve siyah bir kot pantolon vardı.Elindeki dosyayla beraber müdürün odasına gitti,babasının.Karşısında uzun saçlı sarışın ve mavi gözlü bir kadın vardı.Böyle güzel bir kadın görmeyi beklemiyordu.Livadan 1 yaş küçüktü.Özel harekat genç polis alıyor muydu?Alıyorsa eğer bu kadın çok yetenekli olmalıydı.Tam karşında durdu.Kadın ona elini uzattı. "Neva Karakurt." Uzatılan eli sıktı. "Liva Aköz." İkisi birbirini ilk defa görmüştü ama sanki tanıyor gibiydiler.Kim bilebilirdi o operasyondan sonra Neva'nın hayatının alt üst olacağını? Günümüz İnsanlar acımasızdı,hayatta öyle.Bunu çok küçük yaşta öğrenmiştim.Henüz annemin masallarıyla uyutulmaya ihtiyacı olan,babasının saçını okşamasına ihtiyaç duyan küçük bir kızken.O yaştayken duymamam,yaşamamam ve görmemem gereken şeyleri gördüm.Hakaretler,şiddet gibi birçok şey. Sırtımda kocaman bir doğum lekem var o yüzden terk etmiş annem beni.Yani,babam öyle derdi hakaretlerinin arasında. Ona göre bu olanların hepsi benim suçumu. Zamanla babamın yaptığı bir leke daha vardı.Boynumdan omzuma kadar uzanan beyaz bir yanık izi.Moda tasarımcısı olmak isterken ajan olmaya zorlanmıştım. Hayallerinden vazgeçmek zorunda kalan bir kızın tehlikesini biliyor musunuz? Öğreneceksiniz. Kendimi korumayı öğrenmek zorunda kalmıştım.Babam yüzünden.İçimdeki merhamet yoktu artık.Ne merhamet nede sevgi.Ne sevgi hissettim nede merhamet.Çünkü bu duygular öldürürdü insanı.Öldürmese bile süründürürdü.Devlet için çalışan bir ajan değilim ama bazı önemli operasyonlarda çalışmışlığım var.Hatta çalıştığım yerdeki en iyilerdenim.Keşke devlet için çalışsaydım.Babam için çalışmaktan iyidir.Masama bırakılan bir dosya vardı.Ülkenin korkulu rüyası olan Giray Alp Akdoğan.Şu zamana kadar bilinen en çok leşi olan seri katil.Kayıtlarda 46 leşi vardı ve aranan azılı suçlulardan biriydi.Bu görev basitti aslında.Sadece aralarına sızacaktım ve herkesin isimlerini teker teker ifşa edip polise verecektim.İçeriden bitirecektim yani.Fakat ister istemez korkuyordum. Deli gibi. Aslında basitti bence ama nasıl sızacaktım?Eminimki tek çalışmıyor ve uzmanlarla birlikte çalışıyor.Sanırım bu görevi geri teslim edecektim.Masamdan kalktım ve topuklu ayakkabılarımın kolidorda bıraktığı sesle beraber ilerledim.Kapının önünde durdum.Omuzlarımı dikleştirdim,boğazımı temizledim. Anıl Anmaz. Kapıyı çalmadan içeri girdim.Beni gördüğü gibi gülümsedi.Gülümsemesinin altında boğacaktım onu.Masanın karşısında durdum ve dosyayı masaya fırlattım.Yüzüme baktı. “Ne bu,racon mu kesiyorsun Liva?" “Bu görevi almıyorum." Kaşları çatıldı. “Ne demek,almıyorum?" “Git başkasına ver demek." “Saçmalama Liva, görev senin." “Hayatımı kumar masasının ortasına atıyorsun farkında mısın?" “Liva zaten sen bu günler için eğitildin.Hayatın hep kumar masasının ortasında senin!" Her zaman kumar masasının ortasında olduğunu biliyorum ama seri katillerle aynı ortamda bulunmamıştım.İşaret parmağımı ona doğru kaldırdım, bu günler için eğitilmişmişim! “Bağırma bana! Benden başka ajan yok mu bu koskoca binada? Git onlara ver bu görevi!" Dişlerini sıktığını fark ettim.Eli bana tokat atmak için kalktığında sertçe bileğini tuttum ve ters çevirdim.Gözlerinin içine baktım. “Eğer bana bir daha elini kaldırmayı denersen,bu eline düşünemeyeceğin herşeyi yaparım.Duydun mu beni?" Ses gelmedi çünkü yapacağımı biliyordu.Sertçe geri çekti.Masanın üzerinde olan dosyayı aldım ve kapıyı çarparak ordan çıktım.Madem eğitilmiştim,yapacaktım.Öleceksem eğer hakkını verecektim. Ölüm Çiçeği lakabının sahibiysem, hakkını verecektim. İçimdeki intikam arzusu ne zaman uyansa şimdi değil derim.Çünkü Erdem Aköz'ü süründürecektim.Hemde acı çektire çektire.Elimdeki dosyayı alıp ceketimle beraber dışarı çıktım.Rüzgar yüzüme vurdu ve saçlarım yüzüme savruldu.Saçlarımı düzeltip arabama bindim ve eve geçtim.Dosyayı sehpanın üzerine bırakıp kendime bir kah…