Komşu

07.08.2026 *** Çağan'ın haklı olmasına karşı göz devirerek onu duymamazlıktan geldim ve Necati amcanın adeta umut fışkıran yüzüne döndüm. Buruk bir tebessümle yanına diz çöküp iki elimle elini tuttum. "Hüsniye teyzeyi bulmak için elimden ne geliyorsa yapacağım. Tanıyamadım, affet." Boşta kalan elini şefkatle yüzüme yasladı. "İyi olduğunu biliyorum ya o da yeter." İçime düşen huzursuzluğa bir çare bulamasam da ona umut olabilmenin rahatlatıcı hissiyatına tutundum. "Burada yapabileceğimiz başka bir şey yok. Hadi, gidelim." Çağan'ın yanımıza yaklaşmasıyla yerimden doğruldum. Necati amcayı yerinden kaldırıp koluna girdiğinde onlar önden ben ise suçlu bir çocuk gibi arkalarından yürüyordum. Emniyetten çıktığımızda onlar arabaya ilerlerken adımlarım yavaşladı. "İyi o zaman bir haber alırsam size haber veririm." Çağan ve Necati amca kol kola yürürken bir an durup bana baktılar. "Kızım bu saatte nereye gidiyorsun? Gelseydin ya, seni de evine bırakırdık." Kaşlarım anında havaya kalkmış bu teklifi reddetmek zorunda kalmıştım. Yeterince stresli bir gündü daha fazla onlarla aynı ortamda bulunmak istemiyordum. "Yok amcacığım siz gidin. Bende işlerim bitince giderim." Çağan beni süzerek hafifçe titrettiğim ayağıma bakıp tek kaşı havalanmış bir şekilde yüzüme baktı. "Ne işin var ki bu saatte?" Sanane be adam. Duygu durumumu anlamaması için yalandan güldüm. Ya da güldüğümü sandım. Zira surat ifademe şaşkın bir bakış atmışlardı. "Bankaya gideceğim." "Banka bu saatte açık olmaz. Boşuna gitme. Yürü hadi bırakayım evine." "Markete girecektim." "Mahalleye girerken ki sokakta var, orada indiririm." "As-" "Rica ediyorum, Gökçe. Hem yolda anneannemle ilgili de konuşuruz." Bu durumda boynum kıldan ince olacağı için bir şey diyemeyip el mahkum onlarla gitmeyi kabul etmiştim. Necati amcanın hevesli bakışlarına zoraki bir tebessümle karşılık verip arabaya bindim. Çağan'ın söylediğinin aksine kimsenin ağzını bıçak açmamış, sessizlik içerisinde mahalleye gitmiştik. Çağan evimin önünden geçtiğinde şaşkınlıkla ona baktım. Bakışlarımı hissetsede bana bakmamış hiçbir şey yokmuşçasına kendi evlerinin önünde durdurmuştu arabayı. Uyuz herif getirdin madem indirsene evimin önünde yol üstü! Araba durduğunda Necati amca arabadan inerken bende kapıyı açmaya yönelmiştim ki Çağan'ın seslenmesiyle bu girişimim yarım kaldı. "Sen nereye? Evine bırakacağım bekle iki dakika." Kaşlarım çatılırken arabanın aynasından bakışlarımız kesişti. "Evimin önünden geçerken durabilirdin. Kendim giderim teşekkürler." Tekrar kapı koluna yöneldiğimde Necati amcayı arabadan inmiş, kapıyı kapatmış bana el sallıyor vaziyette gördüm. Bunu gören sadece ben değildim zira arabanın kapıları kilitlenmişti. Ters bakışlarım Çağan'ı bulduğunda nezaketli yanıma sıkıca sarıldım. "İki adım atmaktan erimem. Kendim gidebilirim." Kaşları havalanarak beni ukalalıkla reddetti. "Bir beyefendi asla misafirini yol ortasında indirmez." Adam bizimle alay ediyor, yapıştıralım tokatı. İç sesimi bastırarak zoraki gülümsememle nezaketli yanıma bütün bedenimle sarıldım. Kâh ellerimle kâh ayaklarımla sıkı sıkı sarıldım. Bugün yeterince zor bir gündü kimseye tahammülüm yoktu. Ama bir kere daha bu adamla yüz göz olmakta istemiyordum. "Teşekkür ederim, buraya kadar getirmeniz büyük bir incelikti zaten. Ben burada ineyim." Dişlerimi sıkarak abartılı bir tebessümle cevap vermem onu güldürmüştü. Serseri bir gülüş savurup kafasını iki yana sallayarak arabayı hareket ettirdiğinde şok oldum. Adamın beni taktığı yoktu. Kafasına nasıl esiyorsa öyle davranıyordu. Ondan sonra Gökçe neden sinirli oluyor! "Rica ettim sandın değil mi? Rica değildi, indir beni." "Evine bırakacağım sadece, niyetim seni sinir etmek değil. Dedemin yanında bir şey soramadığım için bırakmak istedim." Makul açıklaması sinirlerimi yatıştırırken sessizce koltuğa yaslanıp sorularını sormasını bekledim. "Anneannemi gördüğüne emin misin, Gökçe?" Duraksayarak aynadan yüzüne baktım. Ciddiyetle yola bakarken cevap vermemi bekliyordu. Duygusallıktan çok emin olmak is…