Yade

Bir kolumun dirseğini masaya yaslamış başımı ovuştururken oturduğum sandalyede kaybolmak istiyordum. Çek beni içine, yok et ne oluurr. Betül'ün tepemdeki kızgın bakışlarını göremesem de hissedebildiğim için gözlerimi kapatıp andan soyutlanmaya çalışıyordum. Olayın ana karakteri benken bunu yapabileceğimi zannediyordum, evet! "Çilli, gözlerini kapatınca yok olmuyorsun. Hâlâ buradasın." Gözlerimi haksız bir asabiyetle karşımda oturan Çağan'a diktim. Gökhan'ın yanındaki çocuktu. Emniyette öğrenmiştik adını. "Haksız olduğumu söy-" ensemde hissettiğim nefes sesiyle tüylerim ürpermiş cümlem yarıda kalmıştı. Yine de kendimi ezdirmemek adına son gücümle tamamlayabilmiştim. "söyleyemezsin." Geldiğimizden beri sakinliğini hiç bozmamıştı. Bu söylediğime de sakince kafasını sallayıp beni onayladı. "Gökhan'ı dövmenizi bir nebze olsun anlıyorum. Yaptığı saygısızlıklara ilkel dürtülerinizle cevap verme ihtiyacı hissetmiş olabilirsiniz. Peki, benim burnuma neden kafa attığını sorabilir miyim?" Söylediklerine başta kafamı sallayarak onu onaylamış anlaşıldığımı sanmıştım. Lâkin adam bize hayvan muamelesi yapıyordu. Kendimi sövmeden sövülmüş gibi hissediyordum. Temiz işti, tebrik ederim. Bozuntuya vermeden her zamanki ifademi kuşandım. Başım dik, alnım açıktı. "İlkel milkel derken? Hayvan mıyız biz, ne demek istiyorsun?" Sorusunu cevaplamayıp üste çıkma girişimime kucak dolusunu sevgiler. Zira bu ortamda bu kadarını söyleyebilmek bile büyük bir başarıydı. Betül sandalyemin tepesinden ters gözlerle bana bakıyor, adeta gözleriyle kafamı şaplaklıyordu. Öyle ki görmediğim hâlde kafamı delen bakışlarını hissedebiliyordum. Öte yandan Sevda kınayıcı bakışlarıyla çaprazımda ki cama yaslanmış beni ayıplıyordu. Fazla bakamayıp önüme döndüğümde Çağan denen adam karşımdaki sandalye de bütün sakinliğiyle oturmuş gözleriyle beni yerin dibine sokuyordu. Gözleri toprak rengiydi ama daha çok bana toprak atıyor gibi bir hâli vardı. Bu kadar utancı sırtlanacağımı bilseydim bu denli kendimi kaybetmezdim. 1 saat önce "Azra şunları partiden attırır mısın canım?" "Şunlar derken? Bu kadar kaba olmak zorunda değildin." Sevda'nın sitemli sesi içimdeki kıymığın üzerinde tepinirken yaşadığı hayal kırıklığı canımı fazlasıyla sıkıyordu. Onca zaman beklemenin karşılı bu muşmula surat olmamalıydı! "Hadi Sevda'cığım daha fazla tat kaçırmayın. Sen belliki beni yanlış anlamış buraya kadar boşuna zahmet etmişsin. Sandığın gibi duygularına karşılık vermiyorum." Aşağılayıcı bakışlarıyla kendince bizi küçük düşürürken arada dönüp etrafa da bakmayı ihmâl etmiyordu. Kendisini yüce bir asil soylu zannettiğini tavırlarından anlayabiliyordum. Sırıtan suratına bir yumruk atsam çok yakışırdı aslında. "Sanırım sana beslediğim duygular yok olmak için kişiliğine bu denli maruz kalmayı bekliyormuş. Çok rahatsız edicisin." Sevda naif bir insandı. Çoğu zaman kendini olabildiğince kibar bir şekilde ifade eder kimseyle tartışmak istemezdi. Gökhan bu inceliği anlayacak kapasitede bir insan olmadığını daha iyi anlatabilmek için bir elini alayla havaya kaldırıp salladı ve sırıtarak parlayan beyaz dişleriyle de bizi aşağıladı. "Geç bu gururlu kız ayaklarını. Buraya bana olan aşkından gelmedin mi Sevda? Şimdi seni reddettim diye yok duygum bitti, yok eskisi gibi sevmiyorum falan boş laf yapma bana. Asıl ben sizden rahatsız oldum. Ne bu ısrarcı tavırlar, çıkın gidin şu partiden!" Sevda'nın edebi bu yürüyen egomanizmaya yetemeyeceği için bütün fevriliğimle ben girdim devreye. "Ne diyorsun lan sen?! Mesaj atıp çağıran sen değil misin ne anlatıyorsun?" Sağ elimi yüzüne yüzüne sallarken bir anda elimi ittirip o da bana çıkıştı. "İstemiyorum diyorum Gökçe! Neyini anlamadın?" Sinirden kıpkırmızı olmuştum. Elime vurarak ittirmesiyle yumruğumu suratına patlatırdım ama araya adını bilmediğim çocuk girmişti. Gökhan'ın kolundan kavrayıp geriye doğru çekerken yüzünden hoşnutsuzluk akıyordu. "Konuyu daha fazla uzatmayalım bence. Dağılalım haydi." Kafasıyla yanındaki çocuğa işaret yapıp uzaklaşmak için döndüklerinde…