1.Bölüm

Kadın sahneye çıktı. Elinde bir tane gül vardı. Seyirciler kendi aralarında sohbet ediyorlardı. Kadının sesi onlar için sohbetlerini güzelleştiren sesti. Kadın odağın kendisinde olmamasının rahatlığıyla insanların yüzlerini inceliyor, kendisine tarif edilen yüzü arıyordu. Aradığı kişiyi bulduğunda gerildi, çünkü o kişi yanındakilerinin konuşmasını dinlemiyor kendisini izliyordu. Doğuştan gelen memnuniyetsiz mimiklerini gülümsemeye çevirdi. Adam tepki vermedi, kadının tebessümüne. Sahneden indi kadın, seyircilerin masalarının yanında dolaşmaya başladı. Yeni işe başladığı zamanlar ilgi fazlaydı, meraklı bakışlar vücudunun her yerini incelemişti. Ama sevecen ve konuşkan karakterinden kaynaklı çoğu kişiyle hızlıca tanışmıştı. Taze kan seven erkeklerin ilgisini toplamış, takıntılı bir hayran bile edinmişti. Tam planladığı gibi yavaş ama emin adımlarla ilerliyordu. Buraya geldiğinden itibaren beş ayı geçmişti, altıya yaklaşmıştı. Birçok eğlence mekanında sahne aşlamıştı. Gidip mekanların sahipleriyle konuşuyordu. Ahlaksız çok teklif yapılmıştı, kabul etmiyordu. Bazı mekan sahipleri kadını umursamamış olsa bile sahne almasına izin veren de vardı. Çoğu patron, kız teklifinde ısrarcı olduğu için kabul ediyordu ya da büyük sanatçılar dinlensin diye aralarda sahneye çıkarıyordu. Planı için bu aşağılanmalara katlanmak zorunda kalmıştı. Şov dünyasına göre fazla hızlı olan yükselişinden dolayı kadını reddeden işletmeler pişman olmuştu, belli edemiyorlardı. Çoğu zaman buradaki erkeklere katlanmak için dişlerini sıkmamak, bağırmamak için kendini zor tutuyordu. Adamın bakışlarını üzerinde hala hissedebiliyordu, istediği de buydu. Ona yaklaştığında gözlerini o tarafa çevirmedi. Hızlıca önlerinden geçti. Onlarla aynı dili konuşabildiği, şarkı söyleyebildiği için şanslıydı. Adamın masasından birisi ona seslendi. Kadın o tarafa döndü ve yüzündeki en sahte gülümsemeyi daha da belirginleştirdi. Meraklı gözlerle kendisine seslenen adama baktı. “bize içki getir.” Kendisine seslenen adamın kaba ve sert konuşmasına karşılık arkasını döndü. Orada çalışan garson çocuğa el salladı kadını fark etsin diye. Garson çocuk koşarak geldi, korkmuş gözlerle kadına baktı. Yanından geçti, “Nasıl yardımcı olabilirim?” çocuğun gelmesiyle kadın uzaklaşırken sert sesi tekrar duyuldu. “Sen değil o ilgilenecek, arkasını nasıl döner bize!” kendinden bahsedilmesinden korkarak arkasını döndü. Şarkı söylemeyi bırakmıştı. “Özür dilerim bir hata mı yaptım?” özellikle Aelarice cevap verdi. Masadaki herkesin memnuniyetsiz yüzü şaşkınlığa çevrildi, sadece gecenin başından itibaren etkilemeye çalıştığı adam hariç. Mimik okunmuyordu onun yüzünde. “Sen bu dili nerden biliyorsun?” kelimeleri aşağılarca söylemişti. “Çok bilmiyorum sadece efendime hizmet etmemde yardımcı olacak kadar.” Saygıyla başımı eğdim. “Madem hizmet etmeyi biliyorsun, hepimizin içkisini tazele.” Şarkı söylemeyi bıraktığı için homurdanmalar başladı. “Tadımızı kaçırıyorsun.” Başka masadan adama bağırdılar. Tekrar sorun yaşamamak için hızlıca bara gitti ve kocaman sürahiyi kucakladı. Bunları yaparken oldukça hızlı olmaya çalışıyordu. Hem masadakiler sorun çıkarmasın hem başka konuklar diye hemen içkileri tazeledi. “Afiyet olsun.” Dedi ve arkasını dönmeden yavaşça masadan uzaklaştı. Neyse ki bu sürede assolist olan kadın sahneye çıktı ve şarkı söylemeye başladı. Onları şaşırtmıştı ama bu yeterli değildi. Sömürmeye çalıştıkları bu topraklardaki çoğu kişi bilirdi bu dili. Onlara, farklı farklı işlerde hizmet etmek için. Ama kadın o alt tabadakilerle aynı sebepten öğrenmemişti. Üniversitede bölümü filolojiydi. Şu an bulunduğu zamandaki insanların dilini ve yaşananları araştırıyordu. Araştırırken kendimi bu zamanda bulmuştu. Bunları düşünürken arkadaki kulise ilerliyordu kadın. aynalı masanın sandalyesine oturdu. Aynadan yansımasını izledi sessizce. Ne yapacağını çözmeye çalışıyordu. İlk geldiğindeki çaresizlik aşmaya çalışsa da kendi zamanına nasıl döneceğini hala bilmiyordu. Bir bataklığa saplanmış ve çırpındıkça batıyo…