3.Bölüm

Okula fazla yaklaşmadan kenarda durdular. Ben ise çantamı alıp indiğim zaman üzerimi düzelttim. Dadıma baktığım zaman bana gülümsedi. "Yarından sonra servisle okula gideceksiniz Küçük Hanım. Bugünlük ufak bir pürüz çıktı." Başımı olumluca sallarken okula doğru yürümeye başladım. Sağa döndüğüm gibi tamamen okula ait sokağa girdim. Zaten lüks ve gösterişli arabalardan bunu anlamamak tuhaf olurdu. Sıkıntıyla nefes verdim, lütfen tek ihtiyacım güzel bir yıl geçirmek. Karşımda duran kocaman yazıya baktım. Valestra Akademi Bu arada ismi neden bu, en ufak bir fikrim yoktu. Yani özel bir anlamı falan da yok. Galiba dedem kulağa güzel geliyor diye bunu koymuş. Ama ismi kadar okulda mükkemmeldi, bu konuda asla hakkını yiyemem. Dışarıdan bakıldığında bir okuldan çok eski bir üniversite kampüsünü andırıyordu. Devasa siyah ferforje kapıların ardında uzanan taş yol, iki ayrı binanın tam ortasına çıkıyordu. Binalardan biri akademinin ana yapısıydı; yıllara meydan okuyan koyu taş duvarları, yüksek kemerli pencereleri ve sarmaşıklarla kaplı dış cephesiyle oldukça görkemli görünüyordu. Diğer bina ise birkaç yıl önce açılmıştı. Ama 'ek bina' denmesine rağmen ana yapıdan hiçbir farkı yoktu. Aynı mimari, aynı ihtişam, aynı kusursuzluk… Çünkü Valestra Akademi'de hiçbir şey sıradan yapılmazdı. İki binanın ortasında kalan ortak bahçe ise başlı başına başka bir dünyaydı. Uzun taş yürüyüş yolları, beyaz çiçeklerle çevrili küçük oturma alanları, mermer süs havuzları ve kampüsün tam merkezinde yükselen devasa saat kulesi… Saat kulesi mevzusu dedemin uzak doğuda bir okuldan esinlenerek koydurduğunu duydum. Bence hoş duruyor. Sabah güneşi taş zemine vururken etraf öğrencilerin sesleriyle doluyordu. Dünyanın dört bir yanından gelen insanlar aynı bahçede yürüyordu. Kimileri milyarder ailelerin çocuklarıydı, kimileri burslu öğrenciler, kimileriyse sadece buraya girebilmek için yıllarını vermişti. Ama bu okulun en ilginç yanı şu olabilirdi: Herkes birbirinin kim olduğunu biliyordu. Oysa Valestra Akademi'de gerçekler hiçbir zaman göründüğü kadar basit değildi, tıpkı insanlar gibi... İçeriye girerken kimlik kontrolü ve taramadan geçince kimliğimi boynuma taktım. Gülerek ilerken ana binaya yürümeye başladım. İlk gün diye dersler başlamamıştık bu yüzden herkes dışarıdaydı. Bazıları çimlerin üstüne oturmuş sohpet ederken bazıları oturma alanlarında gülerek oyun oynuyordu. En köşede minderlele çevrili olan alanda ise bazı öğrenciler santraç ve dama oynuyordu. Karşımda duran binaya bakarken gülümsedim. Hadi bakalım Lavin, başlayalım! Merdivenleri yavaşça çıkarken yukarıdan duyduğum bağırış sesleriyle gözbebeklerim büyüdü. Hızla koşarken herkesin bakışları binaya dönmüştü. Neler oluyor?! İçeriye adım atar atmaz karşımda gördüğüm kavgayla ağzım açık kaldı. "Eee Mert Karanla ters düşersen olacağı bu. Yazık çocuğa, şuan çok üzüldüm." Yanımda konuşan Alara'ya bakıp gözlerimi devirdim. Bakışları beni bulduğu sırada tek kaşını kaldırdı. "Aa bizim Okul Başkanı da gelmiş. Biraz geç değil mi başkan ya?" Gözlerimi devirip kavgayı izleyen kişileri umursamadan çantamı kenara koydum. "Siz ikiniz, hemen ayrılın." Sesim sakindi ama uyarıcı bir tonu vardı. Ama belli ki pek umursamadılar. Öyle mi, peki... Karşımda duran dokuzuncu sınıf öğrencinin belinden tuttuğum gibi sağıma çekerken karşımda duran çocuğa tekme attım. İkisi de yere düşerken sakin olmaya çalıştım. Üzerimi nazikçe düzelttim. "Valestra Akademi'de asla kavga olmaz ve olamaz. Derhal bu saçmalığa bir son verin!" Tekme attığım çocuğa baktığım sırada gülerek yerden kalkttı. Üzerini düzeltirken yanıma geldi. "Ne o başkan, kuralları sen mi koydun?" Yüzüne iğrenerek baktım. "Tipe bak, önce yüzünü bir sil ve şu üzerini düzelt. Okul kurallarına ayrıkı giyiniyorsun beyefendi." Bana anlamayarak baktığı sırada gülerek gömleğini düzeltip kravatını yaparken elimi tuttu. Ben ise sinirle onu kendime çektim. "Bana bak çocuk, kimsin bilmiyorum ve de umrumda değil. Ama böyle devam edersen okuldan atılacaksın." Kravatını bağladıktan sonra…