BÖLÜM 22 — SESSİZ ÇIĞLIK Sabah olduğunda hastane

BÖLÜM 22 — SESSİZ ÇIĞLIK Sabah olduğunda hastane odasına güneş ışığı vuruyordu. Ama Mine hâlâ uyanmamıştı. Annesi yatağının yanında oturuyordu. Babası pencerenin önündeydi. Siyah defter, yatağın üzerindeydi. Kimse konuşmuyordu. Çünkü artık söyleyecekleri her şey söylenmişti. Annesi Mine’nin elini tuttu. “Biliyor musun kızım…” dedi sessizce. “Senin ne kadar güçlü olduğunu düşünmüşüz.” Gözleri doldu. “Meğer sen sadece çok uzun süre dayanmışsın.” Babası başını eğdi. “Keşke seni dinleseydik.” Odada yine sessizlik oldu. Bu kez o sessizlik korkutmuyordu. Sadece ağırdı. Annesi defteri eline aldı. Son sayfayı bir kez daha açtı. Mine’nin yazdığı cümlelere baktı. Sonra defteri kapattı. “Artık seni kimse susturamayacak,” dedi. “Çünkü sesin burada.” Defteri göğsüne bastırdı. Mine’nin hikâyesi artık yalnızca o hastane odasında kalmayacaktı. Onu tanıyan herkes, onun hakkında konuşacaktı. Ama Mine hiçbir zaman bir söylentiden ibaret olmayacaktı. O, görülmeyi bekleyen bir kızdı. Dinlenmeyi bekleyen bir çocuktu. Ve en önemlisi… Anlaşılmayı bekleyen bir insandı. Annesi son kez Mine’ye baktı. “Keşke daha önce fark etseydik.” Babası gözlerini kapattı. Dışarıda hayat devam ediyordu. İnsanlar okula gidiyor, işe yetişiyor, sokaklarda yürüyor, birbirleriyle konuşuyordu. Ama o odada bir ailenin hayatı artık eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü onlar artık biliyordu: Bir insanın sessiz olması, iyi olduğu anlamına gelmez. “İyiyim” demesi, gerçekten iyi olduğu anlamına gelmez. Bazen bir insan yardım istemeyi bile beceremez. Ve bazen yardım istemeden önce bile yardım edilmeye ihtiyacı vardır. Mine konuşmadı. Ama siyah defteri onun yerine konuştu. Ve belki de bazı hikâyeler, anlatıldıkları için değil… birilerinin sonunda gerçekten dinlediği için bitmez. Mine’nin hikâyesi burada sona erdi. Ama onun sessiz çığlığı… belki bir başkasının sesini duyurmasına yardım edecekti. SON