BÖLÜM 21 — SON BEKLEYİŞ Hastanede bir gün daha ge

BÖLÜM 21 — SON BEKLEYİŞ Hastanede bir gün daha geçti. Mine hâlâ uyanmamıştı. Annesi yine yatağının başındaydı. Elini tutuyor, arada saçlarını düzeltiyordu. Artık ağlamıyordu. Belki de gözyaşları tükenmişti. Babası pencerenin önünde sessizce duruyordu. İkisinin de söyleyecek çok şeyi vardı. Ama Mine cevap veremiyordu. Annesi eğilip kızının kulağına fısıldadı: “Biliyor musun Mine…” Sesi titredi. “Seninle konuşmak için hep bir gün daha var sanıyordum.” Gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. “Meğer insanın elindeki zamanın ne kadar değerli olduğunu bilmiyormuşuz.” Babası yanlarına geldi. Uzun süre Mine’ye baktı. Sonra sandalye çekip yatağın yanına oturdu. “Baba olarak senden çok şey bekledim.” Bir süre sustu. “Belki de senden istediğim şeylerin arasında, seni dinlemek en başta olmalıydı.” Annesi onun elini tuttu. İkisi de Mine’ye baktı. Odada yine sessizlik vardı. Ama bu kez o sessizlik eskisi gibi değildi. Eskiden Mine yalnız olduğu için sessizlik vardı. Şimdi ise herkes onun yanında olduğu için… sessizlik vardı. Annesi siyah defteri yatağın üzerine bıraktı. “Bunu saklayacağım,” dedi. “Çünkü senin sesin burada.” Babası başını salladı. “Ve seni bir daha kimsenin unutmasına izin vermeyeceğiz.” Annesi Mine’nin elini tuttu. “Keşke bunları sana daha önce söyleyebilseydik.” Sonra odada uzun bir sessizlik oldu. Dışarıda hastane koridorunda insanlar gelip geçiyordu. Hayat devam ediyordu. Ama o odada zaman durmuş gibiydi. Mine hâlâ gözlerini açmıyordu. Ailesi ise ilk kez ondan hiçbir şey istemeden yanında bekliyordu. Sadece bekliyorlardı. Belki bir ses… Belki küçücük bir hareket… Belki de artık gerçekleşmeyecek bir mucize için. Ve o gece, annesi Mine’nin elini bırakmadı. Babası da odadan çıkmadı. Çünkü bazı insanlar, geç kaldıklarını anladıklarında bile gitmek istemezler. Sadece yanında kalırlar. Sessizce. Sonuna kadar. BÖLÜM SONU