BÖLÜM 20 — SON SAYFA Gece olmuştu. Hastane odası

BÖLÜM 20 — SON SAYFA Gece olmuştu. Hastane odasında ışıklar loştu. Mine hâlâ aynı sessizlikteydi. Annesi siyah defteri eline aldı. “Son birkaç sayfa kaldı,” dedi. Babası yanına oturdu. Birlikte okumaya başladılar. Sayfalar ilerledikçe Mine’nin kelimeleri daha ağırlaşıyordu. Başarısız olmaktan değil… Anlaşılmamaktan korktuğunu yazmıştı. Herkesin onun ne yapması gerektiğini söylediğini ama kimsenin ne hissettiğini sormadığını anlatmıştı. Bir sayfada şu cümle vardı: “Ben güçlü değilim. Sadece güçlü görünmekten yoruldum.” Annesinin gözlerinden yaşlar süzüldü. Defteri kapatmak istedi. Ama babası, “Devam edelim,” dedi. Son sayfaya geldiler. Annesi sayfayı açtı. Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonra okumaya başladı: “Bir gün biri bu defteri bulursa, benden nefret etmesin. Ben sadece anlaşılmak istedim.” Annesinin sesi kesildi. Defteri göğsüne bastırdı. “Ben senden hiç nefret etmedim…” Ama bunu söylerken kendi sesine bile inanamadı. Çünkü bazen insanın sevmesi yetmiyordu. Sevdiğini göstermek gerekiyordu. Babası başını eğdi. “Biz seni sevdik Mine…” Gözlerinden yaşlar aktı. “Ama sana bunu hissettiremedik.” Odadaki sessizlik büyüdü. Annesi kızının elini tuttu. “Keşke son sayfayı böyle okumasaydık.” Sonra Mine’ye baktı. “Keşke sen anlatırken dinleseydik.” Defter yatağın üzerine bırakıldı. Artık okunacak sayfa kalmamıştı. Ama ailenin içinde bitmeyen bir cümle vardı: “Keşke daha önce fark etseydik.” Mine ise hâlâ sessizdi. Ve siyah defter, onun söyleyemediği her şeyi çoktan söylemişti. BÖLÜM SONU